Eindelijk weer “gaan als de brandweer”

zondag 7 februari 2010

Eindelijk, een legendarische dag zondag 7 februari 2010, heb ik voor het eerst dit jaar gefietst met mijn vaste clubje. Helemaal droog was het niet, er viel hele fijne sneeuw. Maar het vroor niet dus het bleef niet liggen. Gekscherend werd begonnen met de beste wensen en tijdens de koffie stond de gastheer het resterende deel van zijn voor die dag uitgezochte garderobe aan te trekken.

In stukjes van vorig jaar heb ik wel eens uitgelegd dat ik qua gedachten, meningen en redenaties vrij goed aansluit bij Leen. Een half woord is genoeg om op één lijn te komen. Terwijl de gastheer zijn zoveelste lange broek aan stond te trekken informeerde ik of er nog wat bij hem in de kast lag. Vervolgens merkte Leen op dat je meer last hebt van de kou als je ouder wordt. Ja, gaf ik aan eerst de gevoeligheid voor kou en dan plasproblemen.

Hoewel ik pas nog heb gelezen dat de kledingfabrikanten uitgaan van het drielagen principe werd dat aantal door de gastheer ruim overschreden. Voor degene die het interesseert wil ik het even toelichten. Die drie lagen zijn een vochtdoorlatend thermoshirt, een shirt met lange mouwen en een winddicht jack. Als je pas begint, en het is erg koud kun je ook een skipullover aan doen.

Onze koffieschenkende collega was druk in de weer met thermo ondergoed en lange broeken met galgen, thermo shirts en wielrenshirts in de juiste volgorde. Allemaal goed spul volgens de uitvoerende van de omgekeerde striptease. Zeer zorgvuldig gingen over het volgende thermo shirt de galgen van de broek. Het was net een Michelin mannetje toen alles was aangetrokken. Klaar voor het vertrek, toen hij anderhalf keer zo dik was vroeg Leen of hij niets vergeten was en of hij volgende week misschien nog wat wilde lenen.

Lach maar, was de opmerking. Kom op, doorfietsen oude man was het antwoord daarop. Daar gingen we op pad, eindelijk weer eens. Het leek zo vertrouwd, de winden van Leen die bruine bonen op had en het gerochel en de snotneuzen van John die met de nodige stuurmanskunst ontweken konden worden.

Onze thermofetisjist draaide netjes mee op kop en nam af een toe een slokje uit zijn bidon, want koude is erg, maar uitdrogen helemaal. Nu zweet je met kou wel een beetje, maar dat staat in geen verhouding tot de zomer. Ons Michelin mannetje ging steeds harder fietsen en dat tempo probeerden wij gestaag te volgen. Omdat het toch fors boven zijn normale inspanningsniveau lag vroegen wij naar de dieper liggende oorzaak. Hij gaf aan dat hij ongelooflijk moest plassen.

Even terugkoppelend naar het gesprek bij de koffie werd wederom naar de leeftijd gerefereerd, eerst koud en dan plasproblemen, en die waren er wel degelijk. In de zomer sla je de pijp van je korte broek om en gaat dat wel. Hoewel ik al veel mensen sterke verhalen heb horen vertellen, heb ik nog nooit iemand gehoord die dat met een lange broek is gelukt. Daar komt bij dat het formaat door de koude noordenwind gereduceerd kan zijn tot ”met moeite hanteerbaar”.

Uiteindelijk net over de helft van het rondje, in de bossen van Rockanje, stond het water van de fietscollega tot ruim over datgene wat met moeite hanteerbaar was. Er moest dus maar gestopt worden. Plagend gaven wij aan dat we wel langzaam door zouden rijden. Dat was geen goed plan, maar wij wisten natuurlijk ook wel dat er een groot deel van wat hij aan had uit moest. Nu is het in het bos van Rockanje erg rustig, los van wat kolossale villa’s. Ons Michelin mannetje zocht een boom met een tak waar hij zijn garderobe aan op kon hangen.

Vervolgens ging hij zich laag voor laag afpellen. Halverwege toen hij in een witte lange onderbroek stond, stond opeens een van de vrouwelijke bewoners voor het raam. Hoewel er enige afstand was, kon zij de witte lange onderbroek niet missen. Nog even zoeken naar iets wat vast te pakken was en de hoge nood werd geledigd. Geen acht meer slaand op de vrouw die weer was verdwenen. Na de plas werd alles weer met een ijzige precisie ingepakt. Mopperend vroegen we om een beetje tempo, maar toen schoot het lot ons te hulp. Dezelfde vrouw stond voor het raam met een man en ze wees in de richting van onze zeikerd.

Voorzichtig probeerden wij de pijnlijke situatie wat te doorbreken. Ik merkte op dat de bewoonster aan haar man had verteld dat ze nog nooit iemand met zo’n kleintje had gezien. Dat was het vast niet merkte de dader op, terwijl hij in ijltempo alles weer aan trok. Doe maar rustig aan hoor, merkte Leen nog op maar voor we het wisten zat hij op de fiets. Zie je dat het wel snel kan, was het laatste wat er over gezegd werd. En nu maar wachten op het regionale krantje waar de politieberichten in staan. Zo zie je maar, dat je niet altijd de publiciteit op hoeft te zoeken, soms komt het vanzelf aanwaaien. Misschien is binnendruppelen een betere term.

1 reacties:

Toine 12 februari 2010 om 14:22  

Ik heb weer met veel genoegen gelezen.....

Toine

Back to TOP