Weblog

Het is niet zomaar een fietstochtje.........

2011-06-15T13:20:00.001-07:00

Ik kan jullie onmogelijk vertellen wat ik de afgelopen week heb meegemaakt. Enerzijds is het denk ik niet onder woorden te brengen en anderzijds zou ik een boek vol kunnen schrijven en dan nog niet alles op papier hebben. Daarom ben ik nu zo enorm dankbaar dat Heleen, mijn ouders, mijn broer, Marcel en Henriette het met mij hebben meebeleefd. Toch zal ik proberen een aantal momenten van de afgelopen week met jullie te delen.

Het begint al op de heenreis. Geen flauw idee wat er op me staat te wachten. Het enige dat ik weet is dat we vroeg in de auto zijn gestapt en koers richting de Alpen hebben ingezet. Zondagochtend 5.00uur verwacht je weinig verkeer, dus we kunnen vast doorrijden. Klopt! Maar nu al wordt duidelijk dat er iets staat te gebeuren. We komen namelijk vrij veel automobilisten tegen, maar het zijn alleen maar Nederlanders met fietsen op de trekhaak. Hoe is het mogelijk! Gaan die allemaal naar Alpe d’Huez? Mijn hart begint sneller te kloppen.

Het is mooi om te arriveren op de camping. Na enkele weken zie ik mijn teamgenoten weer. Het zijn Achmea collega’s die ik tot voor dit avontuur niet kende. Het voelt nu heel anders. Iedereen is gespannen en we weten allemaal van elkaar dat we het afgelopen jaar heel veel opzij hebben gezet om hier een onmogelijke prestatie te kunnen leveren. Er is daardoor een enorme band ontstaan. De spanning is te voelen, maar het is ook onwijs gezellig op de camping. Compleet volgeboekt met Nederlanders en wielrennerfietsen. Heel Bourg d’Oisans en Alpe d’Huez zijn afgeladen vol. Overal sportievelingen, fietsen en enthousiaste vrijwilligers. Het lijkt wel een Olympisch dorp. Allemaal met een bijzondere blik in de ogen. Focus! We zijn hier allemaal voor 1 doel: 9 juni! We hebben nu heel veel geld ingezameld en nu is het de beurt aan ons om te fietsen, om te laten zien dat we willen afzien. Om te laten zien dat we tot iets onmogelijks in staat zijn. Om zo het gevoel te hebben iets terug te kunnen doen voor onze zieke dierbaren, of voor hen die er al niet meer zijn. Voor velen is het ook een hoofdstuk die hier deze week wordt afgesloten. De ziekte is weg, of juist helemaal niet. Ze zijn er ook die weten dat dit hun laatste doel is die zij nog voor ogen hebben. Het is nu al indrukwekkend.

Op maandagavond rijd ik met 4 teamgenoten naar de top van de Alpe voor het avondeten en de deelnemersbijeenkomst in Palais de Sport. Dit is de eerste keer dat ik in contact kom met de 21 haarspeldbochten. Mijn teamgenoten zijn de avond ervoor ook al naar boven gereden en zonder dat ik besef waarom zij allen mij blijven aan kijken, slaat de twijfel toe. Wat Stijl! Wat indrukwekkend en wat enorm ver is het rijden! Ik word er stil van en me gezicht trekt wit weg (aldus mijn teamgenoten die mij dit die avond terugkoppelen). Nu snap ik waarom zij mij in de gaten houden. Zij hadden de avond ervoor eenzelfde ervaring. Het is echt onmogelijk om hier 6 keer tegenop te fietsen. Onze coach Ad probeert me gerust te stellen door heel relaxed te vertellen dat het in de auto allemaal veel erger lijkt dan dat je op de fiets in de gaten hebt. Yeah right. Die avond wordt nog weer eens duidelijk waarom ik hier ben. Het hele Palais de Sport zit vol met enkele duizenden Alpe d’HuZes familieleden. Want dat is het, 1 grote familie. Peter Kapitein vertelt zijn verhaal. Ik ken het verhaal vanuit een eerdere deelnemersbijeenkomst in Nederland en ik ben op dit moment ook zijn boek aan het lezen met de titel ‘Ik heb kanker’. Een boek dat ik vlak voor vertrek van Heleen ontving, voor ook dat laatste beetje motivatie wat ik misschien nog nodig had. Het boek kan ik iedereen aanraden. Ik heb kanker van dicht bij meegemaakt, maar wist niet dat het zo gruwelijk kon zijn. Pas dan begrijp je ook de lading van Alpe d’HuZes en dat het helemaal geen fietsevenement is. Het heeft niets met fietsen te maken. Het is een gevecht tegen een ziekte en niet tegen een berg.

Dinsdagochtend fiets ik de eerste en steilste 3 km van de beklimming. Tot en met bocht 16. Dit valt me toch wel mee. Het is een zwaar stuk, van 5 bochten waar het niet onder de 12% komt.. Ik kom er lekker in een ritme en me hartslag blijft laag. Mooi! Dat geeft de burger weer wat moed voor donderdag.

Dinsdagavond komen Marcel en Gerco aan. Ik wacht ze beneden op, omdat ik hun blikken ook wel eens wil zien wanneer we per auto naar de top reizen. Ook zij zijn onder de indruk en alle ambities die ze hebben om een goede Alpe d’HuZUS tijd te rijden laten ze bij deze varen. We eten gezellig wat met z’n drieen en we praten over wat er komen gaat. Die avond slaap ik slecht, ik word echt zenuwachtig. Ook omdat ik voor het slapen gaan nog eens stuk in het boek van Kapitein lees. De noodzaak is hoog. Ik wil echt alles geven voor Alpe d’HuZes. De statistieken zijn echt verontrustend. 1 op de 3 mensen krijgt kanker. Daar kunnen we niets tegen doen, maar ik geloof echt dat we iets tegen de gevolgen van kanker kunnen doen. Coen van Veenendaal en Peter Kapitein zijn echt aanstekelijk voor mij. Zo ook Bas Mulder. Zij zijn er al langer van overtuigd. Alpe d’HuZes toont aan dat onmogelijke opgaven toch mogelijk zijn.

Woensdag is het Alpe d’HuZUS. Het evenement voor vrijwilligers, familieleden en andere betrokkenen die 1x de Alpe zullen opfietsen om te voelen hoe het is om deze berg op te fietsen. Het is nu mijn taak om Gerco en Marcel aan te moedigen. Ondanks dat ze het zwaar hebben rijden ze allebei een mooie tijd en nog mooier is het om te zien dat zij er enorm van genieten. Want ook vandaag staan er al veel supporters langs de weg. Het ontvangst aan de finish is prachtig en zowel Gerco als Marcel komen met een grote lach over de finish. Het eerste wat Gerco zegt is dat het een eitje is en dat ik 6x absoluut ga halen. Tja, niet dat dit me gerust stelt, want hij had zich dit al voorgenomen te zeggen voordat hij überhaupt bij de start was vertrokken. Puur om mij nog even wat gerust te stellen. Niet veel later staat ineens Teus op de berg. Zonder dat iemand het ook maar wist is hij ook afgereisd naar Frankrijk om het evenement mee te beleven en mij aan te moedigen. Echt een mooie verrassing.

Niet veel later komen ook Heleen, mijn ouders en Henriette, mijn tante aan. Ook zij zijn gespannen en voelen direct de lading van de gebeurtenis. Ik ben blijer dan ooit dat ze er zijn. Het kan gaan beginnen. Opnieuw rijden we naar de top en onderweg krijgt het herdenkingsbord van Het Slatink een mooie plek. Namelijk in bocht 9. De bocht met het mooiste uitzicht van de hele berg. De bocht met de naam Steven Rooks, die daar in 1988 de etappe won. Het bord wordt in elkaar gezet en ondertussen beschilderen Gerco en Marcel de weg met motiverende teksten. Ik lees: ERIK HELD 6X. Wat gaaf dat ze dit doen. Iets verder de bocht door wordt de tweede tekst geschilderd op het asfalt: VOOR OPA KLEIN + INEKE.

Ik word stil en heb een brok in me keel, inderdaad, daarvoor fiets ik.

In Palais des Sport zijn aan de wanden flipovers opgehangen met teksten van deelnemers die hun reden, hun motivatie of hun gevoel kwijt willen. Het zijn er zoveel!! En de verhalen zo ontzettend heftig. Kinderen die voor hun moeder fietsen. Een vrouw die tijdens haar zwangerschap haar man is verloren en hier nu zwanger de berg op gaat fietsen. De wand hangt vol met de meest verschrikkelijke verhalen. Met vochtige ogen verlaten we de zaal en gaan we terug naar de camping. Het wordt tijd om me klaar te maken voor de volgende ochtend.

Logistiek heb ik alles uitgedacht en voorbereid. De auto van mijn vader staat bij de finish op de top van de berg. Vol met eten, drinken en warme kleren. Wanneer ik nu boven kom na een klim kan ik daar me verkleden en nieuwe voeding inslaan. Die ochtend gaat om 3.10uur de wekker. Ik slaap die laatste nacht heerlijk. Ik ben direct wakker en binnen 10minuten zit ik aan me ontbijt: 2 krentenbollen, 3 witte boterhammen met jam, een banaan, een eierkoek en alvast een energiereepje. Twee AA-tjes en een halve liter water. Hoe krijg je het weg zo vroeg! Ik trek me kleren aan, bepak me fiets en maak me op om naar de start te gaan. Dan pas zie je wat er gaat gebeuren. Honderden fietsers zijn al in beweging en overal zie je lichtjes van fietsers langskomen. Ik krijg van iedereen nog een knuffel. We staan met duizenden te wachten totdat het startsein wordt gegeven en de stemming is nu fantastisch. De wave gaat door de menigte en iedereen pept elkaar op. Het is koud, maar ik voel het niet. Dan zien we enkele vuurpijlen de lucht in schieten en gaat er een mega gejuich door de straten van Bourg d’Oisans. We worden in het centrum al uitgezwaaid door honderden supporters en na een kleine 15 minuten begin ik aan mijn eerste klim.

De eerste beklimming gaat goed. De eerste kilometers ben ik onder de indruk van al die fietsers om me heen en van al die kaarsjes die in het donker branden langs de weg. De kaarsjes zijn ter nagedachtenis aan de overledenen. Een stil en indrukwekkend tafereel. Na 1uur 28min. bereik ik de top. Het begint dan al licht te worden. Het is daar wel enorm koud. Ik snel naar de auto en doe gauw veel kleren aan. Ik denk dat het zo tussen de 0 en 3 graden is. Gauw wat eten en drinken en weer terug naar me fiets. Die afdaling is verschrikkelijk! De kou gaat door alle kleren heen en me handen verkrampen helemaal. Met een snelheid van pakweg 50km per uur, wat wind en die kou is het echt geen pretje. De ijzige kou verkleumt mijn gezicht, vingers en tenen. Op de terugweg naar beneden kom ik duizenden fietsers tegen. Allemaal al aan het zwoegen. Ik zie de eerste al naast de fiets lopen, voor hem is het nu al te zwaar. Maar z’n blik zegt genoeg. Opgeven is er vandaag niet bij, we gaan door totdat het lichaam niet meer wil. In bocht 9 staan veel fotografen het bord van Het Slatink te fotograferen. Het is een blikvanger en die dag zijn er veel mensen die de 390 namen op het bord langsgaan. Een mooie en eervolle plek is het! Bijna beneden kom ik mijn aanhang tegen. Ze juichen me toe en zijn blij om te zien dat ik de eerste keer gehad heb en me duim op steek dat de benen goed zijn. Beneden aangekomen is het direct weer rechtsomkeert. De warme kleren weer uit, in de tas en gaan weer. Tot nu toe is het nog leuk. Ik zit dan ook pas net 2uur op de fiets. Onder aan de berg staat een groot bord: WILLEN IS KUNNEN. Daar gaat het om vandaag. Iedereen die hier vandaag fietst die wil het zo graag, en juist daardoor zijn ze tot veel in staat.

De tweede keer is de supporters schare al indrukwekkend. Overal wordt je toegejuicht en aangemoedigd. Het is een vreemde gewaarwording wanneer hele groepen mensen je naam scanderen langs de kant van de weg. In bocht 9 krijg ik mijn eerste kippenvel moment. Ik voel me nog steeds goed. Dan zie ik de naam van opa en Ineke op de straat en wanneer ik dat zie denk ik ook aan heel veel anderen waar ik hier vandaag voor fiets. Alle trainingsuren en het afzien van de laatste maanden ben ik in klap vergeten. Ik krijg wederom een brok in mijn keel in bocht 0. Een bocht die pas sinds dit jaar bestaat. Elke bocht is met een nummer en een bordje aangegeven. Daarbij zijn namen vermeld van alle grote wielrenners die hier ooit een etappe wonnen, waarbij het jaartal van de overwinning vermeld staat. Namen als Armstrong, Coppi en Pantani komen voorbij. Uiteraard ook namen als Zoetermelk, Theunissen, Winnen en Rooks. In bocht 0 hangt ook een bordje maar dan met de naam Bas Mulder. Een eerbetoon aan hem voor zijn werk voor Alpe d’HuZes en voor alle inspiratie die hij heeft achtergelaten. Het is een geschenk van de burgermeester van Alpe d’Huez en daarbij staan de jaren vermeld waarin hij ‘schitterde’. Hij moest eens weten. Woahww!

Ik kom opnieuw boven in 1uur en 28minuten. Slechts 5 seconde verschil met de eerste beklimming (ik lijk Rintje Ritsma wel met me ronde tijden). Opnieuw ben ik tevreden, omdat ik rustig aan wil rijden om mijn hartslag laag te houden en mezelf zo niet op te blazen. Toch kan ik er ook niet te lang over doen om zo wel die 6x binnen de tijdslimiet van 15uur te houden. Alles loopt volgens plan.

Die derde beklimming gaat ook goed. Zonder te rusten maar wel weer met nieuwe voeding en drinken heb ik nog steeds energie. Tja, dit zijn ook de drie beklimmingen die ik heb kunnen trainen. Ik ga nu richting de 6 uur op de fiets en dat is iets wat ik in de voorbereiding vaak heb gedaan. Ik weet dat het ergste nog moet komen. Maar het is een prettig idee om te weten dat je zo lang op reserves kunt fietsen (tegen een berg op!).

Ik rijd in mijn derde beklimming een tijdje op met een jonge man met zijn dochter achterop de fiets. Zij houdt een grote knuffel olifant in haar hand. Je hoeft bijna niet te vragen wat er aan de hand is. Ze lacht naar me en ik geef haar een aai over der gezicht. Ik vraag nog of ze wel een windjackje heeft voor de knuffel, want de afdaling is heel koud. Ze lacht en zegt: Nee joh, dat voelt hij niet hor.. Hij heeft een hele dikke vacht. Pas dan valt me oog op de foto van haar moeder die op de buik van de knuffel geplakt is. Ik kijk haar vader nog even aan en zie de tranen in zijn ogen, terwijl hij zich door die eerste zware bochten heen worstelt. Het is niet voor te stellen. Er komen allemaal gevoelens in me naar boven. Woede (dit kan toch niet!), emotie, maar ook kracht. Kracht om door te fietsen. In bocht 9 kom ik Heleen en de rest weer tegen. Ze schreeuwen de kelen schor en klappen die handen helemaal beurs. Zij hebben een heel tijdje in ‘onze’ bocht gezeten. Wat een kanjers zijn ze toch! Ik kom wederom in bocht 0 en het valt me op dat ik daar nu al voor de derde keer een groepje dames zie staan die uit alle macht mij en de vele anderen naar boven toejuichen. Waar halen zij de energie vandaan? Het energieniveau van het allerhoogste niveau hier op de berg. Die toeschouwers leveren ook een topprestatie. En wat een bijzondere sfeer. Het is huilen en lachen.

Ook na de derde keer daal ik snel weer af om aan mijn vierde beklimming te beginnen. Ik lig op schema. Ruim voor de middag zijn de eerste 3 beklimmingen een feit. Mocht ik het zwaar krijgen, wat absoluut zal gebeuren, dan heb ik in ieder geval voldoende tijd voor de tweede helft en hoef ik niet tegen de klok te gaan fietsen. De vierde is zwaar. Precies wat Coen van Veenendaal zei: Je kunt trainen voor 3 beklimmingen, daarna zul je uit een ander vaatje moeten gaan tappen. Bovendien kom je tot de conclusie dat alles pijn doet en je pas net op de helft bent. Dat is mentaal een hele zware. Zeker omdat ik met een zeer pijnlijke onderrug fiets, die weliswaar ingetapet is, maar ook hier niet tegen bestand is. Elke beklimming neem ik een ibrufen tegen de pijn, maar de pijn gaat door alles heen. Dan denk ik weer even aan het boek van Kapitein. Mentaal er doorheen zitten is niet zo gek als je opnieuw te horen krijgt dat de kanker terug is en je opnieuw aan de chemotherapie gaat. Wat loop ik dan te piepen! Eind van de dag ben ik er van af. Fietsen dus gewoon. In bocht 16 stop ik even. Ik voel me wat dissy en neem een kopje bouillon. Me trainer heeft me hiervoor gewaarschuwd. Ik zweet heel veel en daardoor verlies ik ook veel te veel zout. Dit moet dus worden aangevoerd. De bouillon helpt. En later op de dag krijg ik nog twee keer een zout tabletje van de trainer.

Tussen bocht 7 en bocht 6 is het tijd voor pauze. Ik neem even een kwartiertje de tijd om bij me familie tot adem te komen. Ze kijken me allemaal met grote ogen aan en vragen zich af wat de gemoedstoestand is. Ik zie aan hen dat zij ook onder de indruk zijn van alles. We wisselen kort wat verhalen uit. Heb je die man met z’n handfiets gezien. Hoe is het mogelijk he om daarmee deze berg op te komen! Even later moet ik de fiets weer op. Het is een lekker idee dat ik nog maar 6bochten te gaan heb. Aangekomen in het dorp op de top stromen de straten vol met mensen. Ik heb nog nooit zo’n enthousiaste menigte gezien. Nee, zelfs niet tijdens het EK in Basel met 150,000 oranjefans! Je wordt als volksheld onthaald bij de finish en dat geeft weer zoveel adrenaline om ook aan die vijfde keer te beginnen.

Ik ben al compleet uitgewoond en de pijn is echt op z’n maximum. Ik kom niet meer zelfstandig van de fiets door de pijn in me rug en bukken om iets van de grond te pakken kan ik al helemaal vergeten. Toch ben ik uitgelaten blij. Mijn trainer geeft me een schouderklopje en zegt: ‘jongen, jij gaat 6x halen’. Maar denk erom! Je bent nu volledig gesloopt en hebt geen enkele voorraad energie meer in je lijf. Nu is het de kunst om te blijven eten en drinken. Anders zal het ineens zwart voor je ogen worden. Met dat advies daal ik af.

Ook die vijfde is zwaar. Heel zwaar. Ik moet 3x onderweg stoppen om te eten. Het lukt me niet meer om al rijdend iets naar binnen te krijgen. Bovendien wil ik zoveel mogelijk kleren uit. Het is nu flink warm geworden en de warmte is zo drukkend dat het effect heeft op mijn ademhaling en hartslag. Die pauzes doen me wel goed. Je hebt nu alleen nog maar oog voor je eigen leed en wanneer ik om me heen kijk dan merk ik pas dat ik niet de enige ben die kapot zit. ALLES en IEDEREEN is aan het afzien. Het lijden is nu echt begonnen. Ik zie zoveel tranen, maar ook zoveel vastberadenheid. Het is emotie op z’n mooist en dit is nu dus echt onbeschrijflijk. Hier worden grenzen verlegd. Het is een schouwspel dat van het eerste tot het laatste uur fascineert. Een eindeloze sliert fietsers met gebogen rug, zwoegend die berg op. De joelende supporters die hun handen kapot klappen zijn nu echt een houvast.

Nee, het is niet zomaar een wielerfestijn. Het zijn geen goed getrainde amateurs of profs die ik zie. Het zijn voornamelijk moeders, vaders, opa’s en kinderen die hier om een hele andere reden zijn. Tussen bocht 4 en bocht 3 krijg ik nog een laatste klap te verwerken. Het is een eindeloos rechtstuk, wat niet stijl lijkt maar toch 10% haalt. Het is er open en vlak en een gemene strakke wind die we volledig tegen hebben zorgt er voor dat de gezichten veranderen in wanhoop. Ik worstel mij erdoor en zo kom ik die vijfde beklimming ook boven. Mijn familie inclusief Marcel, die voor vandaag ook familie is, staan al bij de finish. Nog 1x, nog 1x, nog 1x. Ik krijg knuffels en zoenen en dan ga ik op nieuw weg. Ook mijn trainer kom ik nog even tegen. Het enige wat hij zegt is: naar beneden jij en nu genieten!

Je zult het geloven of niet, maar ik heb echt onwijs veel zin in die zesde! Hoe is het mogelijk? De emotie van de dag. Ik heb al mn overbodige kleren boven achtergelaten. Kou kan me nu niet meer schelen. Als ik nu bovenkom is het klaar. Het aftellen is begonnen. Me benen voelen fantastisch. Ik zit kapot, ik heb pijn, maar toch ook weer niet. Tranen van uitputting lopen over me wangen. Van elke bocht neem ik bijna ceremonieel afscheid. Ik kan niet harder en niet zachter meer fietsen. Dit is gewoon de stand waar ik in blijf hangen en gaan! Ik praat met iedereen die ik tegen kom. Ik moedig andere renners nog aan die het nodig hebben. Volhouden he. Het laatste stuk man! Kom op he! Opgeven is geen optie! Ook bedank ik al die mensen langs de kant van de weg.

Dan is het bijna 18.00uur en nader ik het dorp. Ik heb nog 1x opa en Inke gedag gezegd. Met nog zo’n 3,5km te gaan fiets ik 100meter onder het dorp. Ik hoor ze al!!!! DUIZENDEN mensen die staan te juichen. Dat geeft zo’n onwijze kick en een adrenaline stoot dat ik niet kan wachten om het dorp in te rijden. Vanaf dat moment is alle pijn weg. Ik heb nog nooit zoveel kippenvel gehad. Ik draai het plein op, vlak voor de tunnel en de menigte is ontketend. Het is een uitbundig Hollands volksfeest, met carnaval muziek, gekke uitdossingen en hossende bierdrinkers. De emoties vliegen het laatste uur alle kanten op. Tot op het laatste moment onthalen dikke rijen onvermoeide supporters ons binnen met veel gejuich. Dan kom ik bij de finish aan. Ik gooi triomfantelijk mijn handen in de lucht en de ontlading is magnifiek. Ik zie mijn dierbaren staan, zij zijn net zo blij! Overal wordt er gehuild en geknuffeld. Een fantastische prestatie van iedereen die hier is. De renners, lopers, vrijwilligers en supporters. Ik hoor later dat het er 20,000 waren!!

We gaan direct eten na mijn finish, maar ik kan niet wachten om weer bij de finish te staan. Ik heb nog voldoende energie om de laatste deelnemers binnen te halen. De enorme kick is van de vermoeide maar trotse gezichten te lezen. Het publiek reageert uitzinnig. Het gekkenhuis wordt compleet wanneer bekend wordt gemaakt dat er ruim 20 miljoen euro is opgehaald. Alpe d’HuZes is spectaculairder dan ooit! Iedereen wil hier bij zijn.

Alle doelen zijn gehaald. Zowel de sportieve prestatie (wat in mijn ogen helemaal geen sportieve prestatie meer is) en de prestatie van het sponsorgeld. Ik vind het geen sportieve prestatie omdat ik denk dat je sportiviteit kunt trainen. Dit is geen sport prestatie. Dit is een emotionele prestatie. Volgens mij kun je zonder de lading van Alpe d’HuZes namelijk nooit deze berg 6 x opfietsen op 1 dag. De ruim 14,000 euro aan sponsorgeld zal gebruikt worden voor kankeronderzoek. Net zoals de rest van ons teambedrag (157,000 euro). Dit is 45,000 euro meer dan vorig jaar. Ongekend dit! En juist daarom zal er de komende jaren baanbrekende vooruitgang worden geboekt in de zoektocht naar kanker behandelmethodes.

Iedereen bedankt voor de financiële steun, de mentale support en het liefdevolle medeleven. Het is voor mij een ervaring die ik mijn hele leven niet zal vergeten. Nu, 3 dagen later, komt het besef steeds beetje bij beetje pas binnen. Ik ga dit de komende tijd een plekje geven en er uiteraard ook enorm van nagenieten.

Erik

Teambuilding & teamtraining

2011-05-17T10:18:00.001-07:00

maandag 16 mei 2011 22:51

Het weekend van 13, 14 en 15 mei is door een deel van het Achmea-contingent van Alpe d'HuZes (zowel fietsers als vrijwilligers annex partners) doorgebracht in Sauerland.

Uitvalsbasis Hotel Winterberg was het startpunt voor een training van twee uur op vrijdagavond, drie trainingen op zaterdag (drie uur, drie uur en twee uur) en nog een afkicktraining van anderhalf uur op zondag. Ruim 200 kilometer klimmen en dalen onder de bezielende leiding van trainer en medefietser Ad Timmermans en de enthousiaste begeleiding van Leo, Ben en Ronald.

Goed voor de conditie, de moraal, de teamspirit. Kortom, waarvoor eigenlijk niet?
Een geweldig weekend en een mentale opkicker!!!

Willem van den Berg

Nieuwe doping ontdekt

2011-05-08T04:23:00.001-07:00

donderdag 5 mei 2011

Vandaag een top dag gehad, mooi weer, heel veel bergen en zoals geschreven een nieuwe doping ontdekt.

"mam, ik zie je boven wel hoor" ja en dan wil je als moeder wel fietsen als je 18-jarige zoon dat zegt als je er even door heen zit. En het werkt echt, deze dag achtereen volgens de Honeck, Schlucht, le Markstein en de grand Ballon gefietst. En tussendoor natuurlijk ook nog even van de rodelbaan af, dat was beloofd. Het is echt ongelooflijk mooi fietsen hier in de Vogezen, dat had ik vorig jaar in een weekend al ontdekt, maar dit jaar was het nog mooier. Ik heb vanaf de Honeck geloof ik 20 km tussen de 1100 en 1200 meter gefiets, je heb echt het gevoel of je op het dak van de aarde fietst. Wel heel veel Hollanders hier deze week. Ook op de fiets, ik kwam op de Honneck de fietsende Holelier van de fietsherberg in Plombieres des Baines tegen, met een groep op rit. Leuk dat hij mij nog herkende, ik ben daar vorig jaar 3 dagen geweest met mijn vorige Alpe ploeg.

Vanavond in stijl afgesloten met een Raceltte op de berg. Morgenochtend ga ik als ik vroeg wakker ben nog een kort tochtje doen want de planning is dat we om 9.00 uur weer in de auto zitten richting huis. Sjors wil graag even stoppen in Strassbourg, hij heeft een boek gelezen waar de grote kerk daar een grote rol speelde en daar is hij erg nieuwsgierig naar. En ja we rijden en niet elke dag lang toch. Wel jammer, met dit weer en deze mooie wegen had ik nog wel een paar dagen willen blijven.

Angela

Tweede mooie dag Vogezen

2011-05-08T04:22:00.000-07:00

woensdag 4 mei 2011

Vanmorgen om 10.00 op de fiets en samen met Ronald de skigebieden rond la Bresse bekeken. Jammer dat het dalen zo snel gaat; de omgeving is prachtig, de bomen hebben hun eerst groen; het mos ruikt echt fris en heel veel kwetterende vogels.

In de middag samen met de mannen naar Fantasticcalble geweest, een kabel van 1300 meter boven het dal waar je in een harnas met 87 km per uur over heel raast; echt kicken.

Vanwege de mooie benen van de mannen toch maar niet gefietst maar de auto genomen naar Munster. Daar broeden op het dak van een oude abdij zo'n 10 ooievaarsparen. In het dal geen vogel te zien, ze zitten allemaal op dat dak, bizar. Daarna lekker wijn uit de Alsac gekocht want Munster ligt niet meer in de Vogezen, en natuurlijk ook de Munsterkaas geprobeerd.

Morgen is de laatste dag, gezien het mooie weer en de vele col's die we nog niet gehad hebben eigenlijk te vroeg. Morgen ga ik samen met Sjors de Honneck en de Schlucht fietsen, goed voor 2000 hoogte meters. Ronald gaat met de auto, een lekker plekje in de zon zoeken voor ons daar op het terras bij de Schlucht en kaartjes kopen voor de bobsleebaan want die zag er wel erg indrukwekkend uit.

Angela

Fietsen in de Vogezen

2011-05-08T04:20:00.000-07:00

dinsdag 3 mei 2011

Vandaag de eerste cols in de Vogezen bedwongen. Eerst nog met Ronald en Sjors maar we hebben Ronald toch achter ons gelaten. Heerlijk geklommen, lekker gedaald: 63 km per uur. Na een koffie in Gerardlemer zaten we zonder kaart en op de Garmin bleek alleen de kaart van de Benelux te staan. We kozen voor Epinal dat was 45 km met de zon van voren! en wie weet konden we Ronald met een lunch verleiden en onze fietsen op de auto binden. En ja gelukt! Wat die man al niet voor een entrecote doet.

Na een bezoek aan de Basaliek konden de fietsen op de auto. Aan de voet van de col Grosse Piere toch mijn fiets maar van de auto gehaald en nogmaals de 975 meter geklomen en gedaald. Trouwens grappig, vorig jaar heb ik op 8 mei met mijn alpe ploeg uit 2010 dezelfe berg gedaan. Daarna in het hotel lekker in het zwembad gelegen. Nu is het 21.52 en na enkele wijntjes gaat toch het licht een beetje uit. Wat een verschil met vorig jaar, toen hebben we in deze week echt kou geleden daar op de Alpe Du ez. Morgen weer lekker met Ronald op pad, Sjors gaat met zijn mountainbike een eigen route door de bossen doen. Plan is om samen te lunchen. Maar dat bericht volgt morgen

Angela

Doseren

2011-05-08T04:18:00.000-07:00

maandag 2 mei 2011

Beste volgers,

Het is bijna zover. Op het moment dat ik dit schrijf zit ik precies 4 weken voor mijn vetrek naar Frankrijk. De afgelopen maand heb ik veel duurtraining gedaan. Ik denk dat ik op dit moment op 85% zit en bijna klaar ben voor 9 juni 2011.

Ik ben tijdens de trainingen vaak heel diep gegaan en heb letterlijk ervaren dat doseren heel belangrijk is. Degene die mij een beetje kent zal weten dat doseren iets is waar ik niet heel goed in ben. Dit heeft te maken met het feit dat ik iemand ben van het alles of niets principe. Voor een duurinspanning geen handig uitgangspunt.

Ik ben hier de afgelopen maand dan ook keihard mee geconfronteerd. Op een van de duurtrainingen heb ik mij laten verleiden om mijn krachten/energie in no- time te verspillen.

Na 3 uur gefietst te hebben in de omgeving van Nijmegen was ik lekker aan het fietsen op de dijk langs de Waal. Windje mee en een lekkere cadans genoot ik van de omgeving. Vanwege de enorme wind liep de snelheid al vlug op richting de 38-39 km per uur.
Heerlijk fietsend zag ik ver voor mij een collega fietser en ik zag in hem mijn ideale richtpunt en besloot om naar hem toe te fietsen. Ik schakelde bij en mijn snelheid ging met enkele kilometers per uur omhoog. Binnen 15 minuten had ik mijn doel bereikt.

Op het moment dat ik de collega fietser voorbij was, kwam ik tot het besef dat ik nu feitelijk zijn mikpunt was geworden. Ik gaf nog wat gas en ging ervan uit dat hij mijn tempo niet zou kunnen volgen. Helaas liep dit wat anders. De collega fietser had in mij de ideale haas gevonden en bleef de volgende 10-15 minuten in mijn wiel hangen. Uiteindelijk heb ik, na ruim 15 minuten zwaar in het rood gereden te hebben, de eerste de beste afslag gepakt. Helemaal stuk, maar het ergste was dat ik nog ruim 30 km terug moest fietsen. Daar kwam bij dat ik de wind vol tegen had en ik kan je vertellen dat dat 30 slopende kilometers zijn geweest. Naast het feit dat mijn benen leeg waren en pijn deden moest ik met een lege maag en zonder drinken de strijd met de wind en de pijn in mijn benen aangaan. Daar waar ik normaal met gemak een gemiddelde snelheid van 30 km/p uur haal, kwam ik nu niet verder dan 20 km/p uur. Het waren 30 loodzware kilometers en een hele wijze les.

Deze laatste maand staat in het teken van het laatste stapje. Er volgt nog een intensieve training in Sauerland en uiteindelijk vertrekken we 2 juni 2011 richting Frankrijk.
Voor 9 juni 2011 kom ik nog een keer met een verslag om daarna vervolgens uitgebreid verslag te doen van mijn ervaringen.

grt Patrick

Nog 5 weken

2011-05-08T04:16:00.001-07:00

zondag 1 mei 2011

Koninginnenacht erg rustig aan gedaan. Hooguit tot 3 biertjes gekomen. Ik heb mezelf gezworen om voor 3 juni geen ‘gekke’ avondjes meer te houden, maar op zo’n avond als deze ben ik dan toch wel een uitzondering op het marktplein in Harderwijk.

Zaterdagochtend werd ik al vroeg wakker. Toch eigenlijk niet heel veel zin om eruit te gaan om te gaan fietsen, maar ‘duty calls’. Vol tegen de wind in rijd ik via Uddel, Hoog-Soeren, langs Apeldoorn naar de Posbank. Omdat ik geen horloge bij me had en mijn kilometer teller ook verstek liet gaan, had ik geen flauw idee hoe lang ik over de heenweg had gefietst.

Ik word gek onderweg van de vele fietsers!! Over de smalle fietspaden is het bijna onmogelijk om lekker door te trappen. Constant remmen, bellen en weer roepen om slapende fietsers er op te wijzen dat ik hen graag wil passeren. Op de weg fietsen wordt namelijk ook al niet gewaardeerd. Dit keer door de automobilisten. Wij wielrenners hebben het stempel dat we een gevaar op de weg zijn die elke verkeersregel aan de laars lappen. Ergens klopt dat ook wel, maar wat moeten we dan? Er is ook niet echt plek voor ons op de geasfalteerde (fiets)wegen.

En dan nog iets! Waar komen in eens al die wielrenners vandaan? Hele groepen zoemen voorbij. Allemaal uitgelaten vrolijk door het mooie weer. Ja nu wel he!! En waar waren jullie de afgelopen maanden? Toen het koud was, en de wegen bedekt onder sneeuw? Zeker thuis voor de buis. Ik verwacht dus met een beetje respect behandelt te worden op de weg ja, want ook toen fietste ik hier al. Moederziel alleen heb ik mij door de polders heen geworsteld.

Afgelopen week deed ik er ook mijn voordeel mee. Dan merk je dat je de winter flink hebt doorgetraind. Ik heb zojuist de Eyserbosweg opgefietst en terwijl ik boven aan het kruispunt stond dacht ik: Nog een keer!! Zo vaak ben ik hier niet. Dus ik me weer naar beneden laten glijden, om vervolgens om te keren en opnieuw aan te zetten. Op dat moment komen er twee stoere knapen achter mij fietsen met allebei veel te dure Cervelo fietsen. Ook hoor dat de een iets te hard tegen de ander cynisch zegt: poeh poeh, flinke jongen zeg, nog een keer naar boven. Ha! Dus zij doen wat minderwaardig over mij? Ik voel dat ze in mijn wiel gaan zetten en vlak voor het bos had ik genoeg van ze. Even doorschakelen, op de pedalen en versnellen maar. Nergens meer te bekennen die twee. Ik voelde me voor heel even Michael Boogert. Dit was ook zijn aanvalsplan geweest, op zijn favoriete klim. Inderdaad, de training in de winter heeft me goed gedaan. Een minuut later kom ik de jongens weer tegen. Allebei compleet buiten adem. Alleen een paar vragende ogen: Dit heb jij vaker gedaan zeker? De ander steekt nog even zijn duim op. Wat een lekker gevoel!

Ook herken ik een aantal fietsers uit de omgeving die ik de afgelopen maanden WEL tegen kwam. Toen nog dik bepakt me handschoenen, overschoenen, en mutsen. Nu…in Alpe d’HuZes tenues van 2010. Kijk! Dat zijn m’n broeders. Die ook de winter hebben doorgebuffeld. Ik kan het niet laten om ze gedag te zeggen, ook al kunnen ze aan mij nog geen AD6’er herkennen. Ik krijg de kleding over 3 weken.

9 juni nadert. Ik wordt echt al zenuwachtig. Voor me gevoel heb ik een bere-conditie, maar voor 6x alpe d’huzes? Volgens Coen van Veenendaal kun je dat ook niet trainen. Pijn doet het toch wel. Ik zou nog graag een keer 200+ km maken of een keer 8uur op de fiets zitten. Gewoon voor het gevoel, om te voelen hoe het lichaam daarop reageert. Ik ben bang dat ik daar de komende weken geen tijd meer voor heb. Volgende week weer naar de Ardennen voor een laatste team klimtraining. Het trainingsweekend kan ik er helaas niet bij zijn.

Ik maak mij op voor een laatste trainingsmaand!

Erik

Tweesprong

2011-05-08T04:15:00.001-07:00

woensdag 20 april 2011

Het is stil geworden op mijn actiesite. Ik hoor sommige denken. Zo, het geld is binnen klaar is kees. Dat zou inderdaad wel erg makkelijk zijn. Het is eerder het tegenovergestelde. Juist nu 9 juni dichterbij komt wil ik heel graag mijn sponsorgelden op orde hebben en als het even kan nog te verhogen. Volgende week is er weer een ‘donatieavond’ gepland met familie en vrienden. Ik hoop dat we dan alle donaties van de spinning marathon kunnen opvoeren. Dan is de teller in ieder geval helemaal bijgewerkt.

Ook de training bevindt zich in een cruciale fase. Ik zou het momenteel willen omschrijven als vallen en opstaan. Ik sta namelijk regelmatig op een tweesprong. Ik wil heel graag mijn duurtraining nog wat uitbouwen. Bijvoorbeeld echt een keer boven de 8uur fietsen en 200+ km afleggen. Gewoon om te voelen hoe het lichaam daarop reageert. Maar aan de andere kant wordt ik afgeremd. Ik merk dat ik moe begin te worden en zo nu en dan een training moet overslaan. Ik wil absoluut niet het risico lopen dat ik mijzelf overtrain en straks met een overspannen kop naar Frankrijk af reis. Ik denk dat ik dan spontaan in huilen uitbarst als ik vanuit het dal naar de top van de Alpe kijk. Afgelopen dagen waren het toppunt. Ik kom al twee dagen bijna me bed niet uit van vermoeidheid. Zou ik afgelopen weekend dan toch te diep zijn gegaan? Was het nu over m’n grens heen? Zondagnacht zat ik nog aan een bord met eten omdat ik me zo verrot voelde, een leeg gevoel had en het idee kreeg dat ik te weinig had gegeten. Het enige wat ik nu kan doen is gewoon goed rusten. Deze week doe ik 4 dagen dan ook helemaal niets. Flink veel slapen en goed en gezond eten. Nou ja, niets… M’n werk eist ook een hoop energie namelijk. Er staat behoorlijk wat druk op en er moet echt veel gebeuren. Het is moeilijk om het in balans te houden. De meeste avonden zijn we inmiddels toch wel druk met allerlei dingetjes te regelen voor onze bruiloft. Dus relaxte avonden zijn er ook niet echt bij. Ookal is het super leuk om daar mee bezig te zijn. Toch, de dagen dat ik train voel ik me goed. Ik word sterker en het klimmen gaat ook erg goed. De laatste training in Elten gaf zelfvertrouwen.

Dus wat wordt het komend weekend? Rustig aan doen of toch gewoon lekker fietsen? Het weer nodigt in ieder geval uit om op het zadel te springen. Ik ga 2 dagen naar Limburg, dus wat betreft klimmetjes zit ik daar wel goed. Ook heb ik er nog steeds heel veel zin in. Het plezier in het fietsen is er elke dag. Wat dat betreft kijk ik uit naar komend weekend.

Daarnaast heb ik afgelopen vrijdag ook een geweldige dag gehad. Een van onze beste vrienden en vriendinnen zijn getrouwd! De collectie die tijdens de trouwdienst in de kerk is gehouden komt ten goede van Alpe d’HuZes. Welk bedrag dat precies is weet ik nog niet. Dat is nog even spannend. Maar voor m’n gevoel was het best behoorlijk wat. Ik zat namelijk vrijwel vooraan en kon het natuurlijk niet laten om even in de zak te kijken. Tot mijn grote vreugd zag ik zelfs enkele briefjes en de zak was ook behoorlijk zwaar van het muntgeld. Zodra ik weet om welk bedrag het gaat ga ik het hier uiteraard posten. Owja, en met een leuke trouwfoto erbij om het verhaal compleet te maken!

Tot snel. Erik.

Langs "Wind"molens

2011-05-08T04:12:00.001-07:00

dinsdag 5 april 2011 14:36

Afgelopen vrijdag mijn duur-training hervat na de klimtraining in Berg-en-Dal. Door de week nog wel tijd gehad voor wat krachttraining en een uurtje spinnen, maar van een echte productieve week was er geen sprake. Helaas liet het werk dat niet helemaal toe.

Dus vandaar vrijdag op de fiets. Waar ik normaal de zuidoostelijke richting op fiets, de Veluwe over, ben ik nu vanaf Harderwijk direct de Flevopolder in gedoken. Daar ga je in principe niet voor je plezier doorheen fietsen. Het enige wat je namelijk tegenkomt zijn windmolens, vlakke polders en kaarsrechte wegen. Omdat er afgelopen vrijdag een behoorlijke wind stond leek het mij een goede training om daar eens lekker tegen in te gaan beuken. Ik ben dan ook richting Lelystad gefietst om vervolgens (de beruchte) vogelweg op te fietsen. Als je wel eens Wegmisbruikers kijkt zal er misschien nu een lampje gaan branden. Een kaarsrechte weg van pakweg 25km waar eigenlijk iedere automobilist veel en veel te hard rijd. Maar daar nodigt de weg ook toe uit. Gelukkig zit het fietspad ruim naast de weg. De stand van de windmolens waarschuwde mij al dat ik ook echt de volledige 25km de wind pal in het gezicht zou krijgen. Dat heb ik geweten ook! Met een lekker zwaar verzet ben ik daar flink tegen in gaan beuken. Alsof je de Alpe d’Huez op fietst. Tenminste, dat stel ik me zo voor…

De weg eindigt in na Almere Hout en naast Almere Haven aan het Gooi meer. Voor het eerst moet ik weer een 90 graden bocht maken. Zodra de wind even niet meer in mijn ogen blaast en in mijn oren fluit neem ik de schade op. Me kop vol met vliegjes en behoorlijk uitgeput inmiddels. Het gooimeer bevestigd nog eens dat er inderdaad veel wind staat. De witte kopje op de golven zorgen er voor dat ik tevreden terugkijk op de lekkere training. Maar we zijn er nog niet! Iets verder op zie ik de Stichtsebrug. Oftewel de A27 die de Flevopolder met het Gooi verbindt. Deze lange (en vrij hoge) brug nodigt toch echt uit om ‘befietst’ te worden. Dat doe ik dan ook, 3 keer. Tja…1 keer schiet natuurlijk niet op. (Eigenlijk had ik het 6 keer moeten doen he). Het laatste deel van de training is ontspannen, of om in vaktermen te blijven een intensieve (D1) duurtraining. Met de wind mee langs de Eemhof, de sluis over richting Nijkerk en via de stranden Nulde en Horst weer naar huis. Lekker de beentjes rond laten gaan.
Voldaan kom ik thuis en na een lekker bord spagetti en een warme douche ben ik weer helemaal in orde.

Op zaterdag volgt er een volgende uitputtingslag. Maar van een andere orde. Ik heb namelijk een vrijgezellenfeest van een van m’n beste vrienden. Je weet hoe dat gaat. Een prachtige dag! De (conditionele) schade? Die moet nog blijken! Komend weekend staat de training in Elten (Duitsland) op het programma. In de tussentijd doe ik nog wat aan spinning en wat rustige fietstraining om voldoende te herstellen van het weekend ;-)

Erik

Trainen

2011-05-08T04:09:00.001-07:00

zondag 3 april 2011 10:32
In ons vlakke land valt het niet mee om geschikte plekken te vinden, waar je het klimmen kunt trainen. Uiteraard is het wel belangrijk om op 09-06-2011 geoefend aan de start te komen. Bij gebrek aan bergen kun je met een zwaarder verzet tegen de wind fietsen. Dat is ook een goede oefening en wind hebben we voldoende.
>Gister heb ik de RABO-Bergtoer vanuit Ochten gereden over 130 km. We reden in een heerlijk voorjaarszonnetje over de Utrechtse Heuvelrug en kwamen over de Posbank bij ROZENDAAL, de Grebbeberg en de Emma-Piramide. Berg is dan wel wat veel gezegd, maar het waren toch lekkere klimmetjes. Vorige week trainden wij als team Achmea in Berg en Dal. Wat een verschil qua weer. Het was toen koud en nat. Ik hoop dat het volgende week (10 april) bij de volgende teamtraining in Elten ( achter Zevenaar) weer prima fietsweer zal worden. In ieder geval is zo'n teamtraining ook goed voor het teamgevoel. Medio mei gaan we een weekend met het Achmea-team naar Winterberg om te trainen. Vanaf vandaag hebben we nog 66 dagen voor D-day en die moeten we goed gebruiken.

Ad Rozendal

De tijd gaat dringen!!

2011-05-08T04:07:00.000-07:00

maandag 25 april 2011 8:55

Over ruim 5 weken vertrekken we al richting Frankrijk en een week later dan is het zover: Alpe d'HuZes op 9 juni 2011 !! Maar het gaat goed: qua sponsoring nadert de teller de 10.000 euro, dus ik ga mijn eerste doel halen. Vorige week een geweldige actie van de Personeelsvereniging "Om 'e toer" van Achmea Leuuwarden, die 2000 euro heeft opgebracht!

Ook qua training loopt het lekker. Vorige week de Amstel Gold gereden (nog nooit zo gemakkelijk 150 km berg op en af gereden) en afgelopen zaterdag weer naar Limburg voor een teamtraining op de Camerig. Met lopen doe ik nog voorzichtig. De peesschede ontsteking aan mijn scheenbeen is snel hersteld, maar wordt met lopen mogelijk weer snel geirriteerd, dus rustig opbouwen.

Qua lopen wat achter op schema, maar ik kan mijn plannen voor de beklimmingen altijd nog aanpassen. B.v. in plaats van de 1e keer, de laatste keer hardlopend naar boven (nou ja...., laat dat "hard" maar weg.. ;-) .Ik ga door met intensieve training t/m ons trainingsweekend in Sauerland medio mei. Daarna iets minder intensief doortrainen en goed rust nemen, zodat ik op D-day optimaal ben.

Gerrit

Gedwongen rust :-(

2011-05-08T04:05:00.000-07:00

dinsdag 5 april 2011 22:44

Had ik net gemeld, dat ik zaterdag lekker had getraind.... Tijdens het fietsen al wat krampgevoel in mijn linker scheenbeen, zondag behoorlijk gevoelig en maandag na het werk leek mijn voet wel een waterzak, dus poot omhoog, ijs erop en mijn zwager Eric geconsulteerd.Super zo'n zwager, die na een werkdag van 12 uur meteen klaar staat om te helpen en ook nog om 10 uur 's avonds naar de praktijk fietst om een stuk tape op te halen. Helemaal conform de AD6-gedachte!

Een fikse peesschede ontsteking, waarschijnlijk nog een gevolg van mijn val van een hek tijdens de Merenloop in Grou, wat met de intensieve trainingen van de afgelopen weken ineens tot een flinke irritatie heeft geleid. Nu maar hopen op het wonder van de "cure-tape" van Eric. Nu geen pijn meer, maar dat is juist het verraderlijke van die tape. Eric heeft me op het hart gedrukt rust te nemen tot de zwelling helemaal weg is en dan voorzichtig weer te beginnen met wandelen en licht fietsen. De zwelling mag niet terug komen.
Gelukkig overkomt dit me 2 maanden voor AD6 en niet in de week ervoor. Wellicht doet de overcompensatie van de trainingen van afgelopen weken zijn werk en kan ik over enige tijd knallen als nooit tevoren.

Als "positieve Fries" heb ik er alle vertrouwen in dat het binnenkort weer helemaal goed komt en ik er op 9 juni klaar voor ben.Had ik nu dus mooi de tijd om het boek van Peter Kapitein, "Ik heb kanker .... en ik leef een goed, gelukkig en gezond leven!", te lezen. Geweldig hoe hij zijn strijd tegen kanker belicht vanuit alle mogelijke invalshoeken; enorm inspirerend en motiverend. Een must om te kopen (royalties gaan naar AD6) en vooral te lezen!.

Gerrit

De eerste teamtraining

2011-05-08T04:01:00.000-07:00

Zaterdagochtend 26 maart was het zo ver; onze teamtraining in Berg en Dal stond op het programma.
Elke werkdag staat mijn wekkerradio erg vroeg om vervolgens in het weekend meestal uit te rusten. Deze dag niet, want we moesten rond half 9 verzamelen. Tja en dus ging dat ding al rond zes uur (ik ben een lastminute planner dus alles moet dan nog ’s sochtends vroeg gebeuren).Ontbijtje, fietskleren uitzoeken banden pompen (met dank aan een wakkere en geduldige Marco) bidon vullen, reepjes mee. Pff ’ s avonds alles klaar leggen is misschien een beter idee (en blijft waarschijnlijk ook bij een idee :-)). Zaterdag ochtend, dus geen file. En voor half 9 (voor een laatkomer als ik een hele prestatie) reed ik de bijna verlaten parkeerplaats bij Tivoli op.
Daar stonden al twee heren, Gerrit was helemaal uit Joure gereden en had koffie mee! Dat is pas een idee (en die vindt zeker de volgende x navolging). Genietend van een heerlijk bakkie druppelde de overige team leden binnen. Op nieuw werd er kennis gemaakt (want in werkkleding zie je er toch anders uit dan in zo’n fietspakkie helm en bril) en niet iedereen was tegelijk aanwezig geweest bij de eerdere teambijeenkomsten. Vele ervaringen over training en sponsoring werden uitgewisseld.

Iets na 9en vertrokken we. Onze trainer Ad had feest, 30 jaar getrouwd, dus honneurs werden waargenomen door Willem. In groepsformatie reden we een internationaal voor sommige een lekker in rij rondje. Internationaal omdat we voor dat we het wisten al in Duitsland zaten. En voor sommige was het echt een inrijrondje, gelet op de opmerking “ waar zijn die bergen nu dan?”. Voor mij was het verre van een inrij rondje. Bij een van de kleine klimmetjes sloeg mijn hart al gevaarlijk richting maximale hartslag (tot nu toe gemeten) terwijl Ad ons toch de opdracht had gegeven ruim onder je omslagpunt te blijven (nu zijn al die termen voor mij ook hogere wiskunde, maar ik had de hartslagwaarden onthouden…..maar helaas een onmogelijke opgave in Berg en Dal). Terwijl ik dus al aan mijn max zat was het voor anderen nauwelijks waarneembaar dat we toch echt met berg en dal hadden te maken.

Na het inrijrondje gingen we een bergje beklimmen. 1 km lang, met een maximale stijgingspercentage van 10%. Dat laatste weet ik niet helemaal zeker maar bij de afdaling stond toch echt een bordje van (10%). Het was een drukke weg, vooral hoe later het op de ochtend werd hoe meer auto’s. Fietsers waren er ook, niet alleen onzs clubje, maar vele toerrijders gingen de klim op en neer. Ook een gezin, pa met fietskar waarin 2 (!) kinderen zaten! De opdracht van Ad was 1 rondje fietsen 3x klimmen, 1 rondje etc. Fietsend op mijn racebike merkte opeens het grote verschil tussen race en ATB. Ik wilde lichter schakelen, zoals ik op mn ATB gewend was, maar mijn racebike dacht daar dus echt anders over. Nu is zo’n koffiemolenverzet ook niet altijd geweldig (je rijdt een stuk langzamer) maar je kunt wel op souplesse trainen (of in de woorden van Ad, meer als Lance Armstrong dan als Jan Ulrich). Beiden heb ik niet gezien, maar ik denk dat zij de gedachte waar is nou die klim zeker zouden hebben gehad. Ik niet. Mijn racebike kon niet meer lichter bij de laatste bocht, en met knarsende knieën haalde ik de top….pff het moet toch echt wel 10% zijn want anders haal ik die Alp nooit ging elke klim door mn hoofd!

Omdat het rest van het team aanzienlijk beter fietste, heb ik het “ ontspannen” rondje na de 3 klimmen alleen gebiket, om vervolgens weer 3x te klimmen. Na de 6e klim was het weer tijd voor het volgende rondje en op tijd zag ik dat de meeste van ons hadden verzameld op de parkeerplaats want onze teamcaptain Leo en onze vrijwilliger Ben kwamen ons aanmoedigen (en niet alleen tijdens het pannenkoeken eten na afloop :-)).

Vervolgens fietsten we met een clubje weer het ontspannen rondje in tegenovergesteld richting. Dit x was het ook voor mij een ontspannen rondje omdat ik hartslagwaarden maar even liet voor wat ie was. Inmiddels was het wat harder gaan regenen, maar ik wilde toch nog echt 3x omhoog, wat gelukkig ook lukte, zodat ik nu 9x 10% heb gefietst. Bijna de hele Alpe d’Huez. Behoorlijk moe en met een rode plof kop bereikte ik mijn auto. Mijn eerste 3 uur training voor dit jaar zat er op!Iedereen had zich al verzameld want pannenkoeken stonden op het afsluitende programmaonderdeel (of voor de echte liefhebbers: poffertjes). Helaas moest ik dit aan me voorbij laten gaan. Niet vanwege de te zware carrosserie, maar om iets geweldigs, WK baan in Apeldoorn. Met nog steeds een vrij rood hoofd en zere benen zag ik later die middag Marianne Vos de Scratsh winnen. Wat geweldig om te zien en mee te maken! Marianne vergeleek het Omnisport van Apeldoorn met Thialf. Of onze bikers op 9 april tijdens de baanclinic een vergelijkbaar gevoel ervaren verwacht ik niet. Voor mij was het in ieder geval een dag waarin ik weer eens grenzen heb verlegd. Met de diefstal nog na gonzend in mijn oren, was ik dit x wel zo slim om mijn bike niet in de caddy achter te laten. Hij stond gelukkig in Apeldoorn bij vrienden in de schuur, zodat ik deze bike gelukkig na afloop weer kon meenemen naar huis!

Lisette

Nog twee maanden

2011-04-06T11:46:00.000-07:00

vrijdag 1 april 2011 15:18

Beste volgers,

Het is al weer een maand geleden sinds mijn laatste Blog. De foto hiernaast geeft heel mooi de eerste bocht van de beklimming weer. Hierover heb ik in mijn vorige Blog geschreven. Dan moet je er dus nog 20!!

Hoe staat het met voorbereidingen?

In januari ben ik gestart met het benaderen van sponsoren. Binnen 2 maanden ruim 5000 euro binnen en vervolgens druppelt er steeds weer iets bij.

Mijn streefbedrag van 7000 euro is haalbaar maar wel afhankelijk van mijn prestaties op 9 juni.

Hoe verlopen de trainingen?

Na een intensieve trainingsperiode in mijn garage concentreer ik mij nu op de lange afstanden en beklimmingen. Dat valt niet mee. Wanneer ik 10-15x op één dag de Posbank (heuveltje in de buurt van Arnhem) beklommen heb, dan ben ik echt kapot. Het fietsen van 100 kilometer valt ook tegen. Fysiek moet ik dus nog wel even aan de bak. Maar mijn voorbereiding gaat goed en ik heb nog twee maanden te gaan. Dat komt dus wel goed.

Sportmedische test?

Een belangrijke voorwaarde voor deelname is je fysieke gesteldheid. Dus ben je fysiek wel in staat om deze reuze Alpe te beklimmen? Bovendien heb ik vanwege mijn gezondheid, een akkoord voor deelname nodig. Hiervoor is de sportmedischekeuring. Dit is een belangrijke voorwaarde voor deelname aan de Ad6. Zonder een positief advies van een sportarts mag je niet meedoen. Op 1 april (vandaag dus) heb ik deze test met succes volbracht. Conclusie: er zit voldoende vermogen in deze motor!!

Daarnaast heb ik twee weken geleden ook goed nieuws gekregen vanuit het ziekenhuis waar ik onder controle sta. Voor het eerst sinds mijn operatie heb ik een pittig onderzoek gehad naar de situatie in mijn darmen. Daaruit kwam een positief signaal. Voor de komende twee jaar ben ik ook daar door de APK. Yes!

Hoe gaat het verder?

Het is nog twee maanden. Aan sponsorgeld is er de laatste maanden veel binnengekomen. Vanuit het team van Ad6, waar ik deel vanuit maak, zijn er veel mooie acties/initiatieven op touw gezet om sponsoren binnen te halen.

Een paar voorbeelden:

• Een schaatsclinic

• Een spinningmarathon

• Veiling van belevenissen of bijzondere artikelen

• Een benefiet diner

• Baanclinic voor de racefiets

Allemaal succesvolle en mooie initiatieven om sponsorgeld binnen te halen. Op dit moment heeft het totale team een bedrag van ruim € 106 585,60 binnen gehaald. Een top prestatie.

De komende maanden zijn we vooral bezig met onze fysieke voorbereiding. Als team zijn er daarom een aantal weekenden vastgelegd waarop we keihard trainen met als afsluiting een weekend in het Sauerland. Daar zetten we de puntjes op de i en dan is het zover.

Persoonlijke ervaring:

Ondanks dat ik redelijk op schema zit valt het zwaar om de discipline vast te houden. Het drukke gezinsleven en een drukke baan zijn moeilijk te combineren met 5-6 uur fietsen per week.

Toch blijf ik het fietsen erg leuk vinden. Zeker nu de zomer in aantocht is.

Tot slot nog een kleine motivatie! Zie hieronder de klimtijden van de profs en dan te bedenken dat ik uitga van 80 min per klim. Het kan dus sneller :-)

Nr :	Renner :	Land :	Klimtijd (hr:min:sec)	Jaar :
1	Marco Pantani		37:35	1997
2	Lance Armstrong		37:36	2004
3	Marco Pantani		38:00	1994
4	Lance Armstrong		38:01	2001
5	Marco Pantani		38:04	1995
6	Jan Ullrich		38:23	1997
7	Floyd Landis		38:34	2006
8	Andreas Kloden		38:35	2006
9	Jan Ullrich		38:41	2004
10	Richard Virenque		39:02	1997
11	Iban Mayo		39:06	2003

Tot zover mijn Blog. Tot gauw.

Groeten Patrick.

Heel hard gefietst!

2011-03-27T02:40:00.001-07:00

De mannen, Lars en Marc hadden Jos en mij uitgenodigd voor een kort rondje in de omgeving. Ik wist niet dat je na 55 km gefietst te hebben na 1.5 uur weer thuis aan de koffie kon zitten. Maar het kan, de mannen hebben volgens mij de teller constant boven de 31 km gehouden. Maar het goede nieuws is dat ik bij kon blijven, welliswaar met een in het begin een forse hartslag (leek wel de hartslagtraining bij de sportschool) maar het gaat!

Onderweg nog een verdwaalde fietser meegenomen, die deed mee aan de Zoetenmelkclassic. Zelfs die vond het tempo van de heren fors. Wel grappig hoor die fietser, later bleek hij de hele verkeerde route te hebben gefietst, want wij kwamen op de terugweg honderden mensen tegen op de racefiets. Later op de dag nog lekker met Merel naar Utrecht gefietst, het was echt een mooie dag. Lekker bijgekleurd ook trouwens.

Vanavond op tijd naar bed. Om 9.00 uur staat Jos weer voor de deur, gaan we in Berg en Dal met een andere groep 70 kam fietsen. Ik heb de route op de Garmin staan; kan ik hem voor het eerst gebruiken tijdens een tocht.

Angela

De tijd vliegt.

2011-03-27T02:39:00.000-07:00

9 juni komt steeds dichterbij, over 3 maanden is het zover. Ik kan niet wachten om weer buiten te gaan fietsen. Zoals je op de foto ziet deze maand 1x gelukt.

Deze maand weer ruim 350 kilometer in de garage gefietst. De lol van trainen in de garage is inmiddels wel voorbij. Het is nu steeds meer een verplichting die ik mijzelf opleg om de conditie op pijl te houden.
Het stellen van doelen blijft daarbij een belangrijke stimulans. Afgelopen maand heb ik mij tot doelgesteld om 350 km te fietsen, mijn gewicht op pijl te houden en heb ik mijn streefbedrag aan sponsorgeld bijgesteld naar boven. Tot dusver verloopt de voorbereiding volgens plan. De komende maanden ga ik mijn trainingen meer richten op het klimmen. Ik ben van plan om deze maand een aantal keer de Posbank te beklimmen. Ik start met 10 beklimmingen op een dag en wil dat de komende maanden uitbouwen naar 20 beklimmingen op een dag.

Wat ik verder doe om mij voor te bereiden is het lezen van een boek over de Alpe ‘d Huez. Dit helpt enorm en doet je beseffen dat het om een beklimming gaat waar verschillende wielerhelden hebben gestreden, geleden en met behulp van doorzettingsvermogen naar boven zijn gekomen.

Om je een idee te geven waar ik straks mee te maken ga krijgen citeer ik een klein stuk uit een boek over deze legendarisch col. Het beschrijft de aanloop naar de eerste bocht geweldig. Deze ervaring is beschreven door een paar zeer ervaren renners.

Bocht 21, 0,7 km naar bocht 20, stijgingspercentage 10,6.

“het enige wat ik hoor, is het geluid van mijn ademhaling. Het is twee uur ’s middags en de tempratuur is 30 graden. We klikten onze wielerschoenen in de pedalen en gingen op weg. Was dit nu het begin van de klim? De weg voor ons was volkomen vlak, als bedaarde toerrijders peddelden we naast elkaar voort. We waren zo dichtbij de berg dat we ons nauwelijks bewust waren van zijn aanwezigheid. De weg maakte een flauwe bocht naar rechts. Ik nam nog een paar slokken water en toen begon het. De bocht naar links verraste me. Voor dit soort ervaringen is het woord opdoemen uitgevonden; daar doemde de klim op, een muur van gloeiend asfalt, in het echt oneindig veel steiler dan op televisie. Ik moet naar mijn binnenblad schakelen, die met 39 tandjes (dat is echt een heel licht verzet), maar ik merk tot mijn schrik dat ik zelfs in mijn lichtste versnelling de trappers nauwelijks rond krijg. Ik kijk op mijn teller en op de hartslagmeter ernaast: 11 km per uur, 170 hartslagen per minuut – hoog , veel te hoog, maar verder terugschakelen kan niet, ik moet doortrappen of afstappen.……”

Patrick

Genieten!!!

2011-03-27T02:37:00.001-07:00

Wat is het toch geweldig om wielrenner te zijn! Ik moet toegeven dat ik op deze site wel wat heb zitten klagen dat het niet mee valt al die trainingsuren, maar eigenlijk is dat zwaar onterecht. Ik zou toch beter moeten weten, met het doel en de aanleiding van dit alles in het achterhoofd. Nu het zonnetje zo heerlijk schijnt is het juist geweldig om zoveel te ‘mogen’ trainen. Wat is er nou lekkerder dan uit je werk nog even een uurtje de fiets te pakken en met de ondergaande zon in het gezicht een uurtje langs het Veluwemeer te fietsen?

Afgelopen zaterdag heb ik de 150km lange Joop Zoetemelk Classic gefietst. Na een fris en mistig eerste uur kwam ook daar het zonnetje lekker door. Door het prachtige Groene Hart was het echt genieten. Ik heb heerlijk van pelotonnetje naar pelotonnetje gefietst. Voor me gevoel train ik goed en heb ik al aardig volume in de benen zitten. Ook ben ik aardig wat Alpe d’Huzessers tegengekomen onderweg (ik kom ze nu echt overal tegen lijkt het wel!).

Maar vanaf nu gaat het spannend worden. Aanstaande zaterdag staat namelijk onze eerste teamtraining op het programma. Dan kunnen we pas vergelijken hoe we er voor staan. Ook maak ik me nog wat zorgen om het klimmen. De lange afstanden en de vele uren maak ik me al minder zorgen om, maar zodra er ook maar een hobbel in de weg zit lijkt het wel of ik direct geparkeerd sta (echte maarten ducrot uitspraak). Me hartslag schiet omhoog en de kracht vloeit weg uit mijn benen. Mmm, toch best lastig als je weet dat die hele Alpe d’HuZes bestaat uit klimmen, klimmen en nog eens klimmen en oke, ook wat dalen. Gelukkig heb ik me laten vertellen dat ik me daar niet te druk om moet maken en dat de klimtrainingen dit voorjaar nog wel gaan komen. Zo ook de eerste aanstaande zaterdag.
Als voorbereiding heb ik gisteravond de virtuele Alpe d’Huez beklommen. Op de Praxtour (bij Iedema). Het is we leuk om, al fietsend, op een scherm de 21 bochten af te leggen. Je krijgt een indruk, maar vast ook niet meer dan dat. Wel heb ik even goed een uur lang op hoog hartslagniveau kunnen fietsen.

Gisteravond zag ik ook het de nieuwsuitzending van TV Deventer, via uitzending gemist op de website. Leuk he? Voor diegene die het nog niet hebben gezien:
http://www.deventertelevisie.nl/tv/uitzending_gemist/
Toets in het ‘zoek’ scherm even het woord SLATINK in en je zult de nieuwsuitzending van vorige week zien met daarin de reportage over de spinning marathon.
Tja, en verder heb ik ook gewoon een hele drukke werkweek gehad waardoor er vanaf het trainingsfront of sponsorfront weinig nieuws te vertellen is.

Tot snel!

Erik

Wat een ervaring!

2011-03-27T02:35:00.001-07:00

Wat een ervaring!
dinsdag 22 februari 2011 9:08
Op 13 februari was het zover. De derby van de IJssel, of te wel FC Zwolle-Go Ahead. Zilveren Kruis Achmea heeft haar goede doelen box bij FC Zwolle ter beschikking gesteld om sponsorgelden binnen te halen. Normaal voor relaties, maar ik mocht 30 kaarten verkopen voor het goede doel KWF. Het werd een onvergetelijk middag. Dertig mensen bij elkaar die je enthousiasme delen en een bijdrage willen leveren om KWF te steunen. De organisatie was perfect geregeld door Gea. Een hapje, een drankje een voorbeschouwing met de trainer en in de pauze een enthousiaste Erben Wennemars die Erik en ondergetekende een hart onder de riem stak. Gezien de reacties en resultaten een fantastische middag. En ook nog een overwinning van FC Zwolle

Peter

Mijn fiets is gestolen!!!

2011-03-27T02:34:00.001-07:00

vrijdag 18 maart 2011 2:40
Wat een leuk avondje uit was eindigde in een enorme teleurstelling, woede en verdriet! Mn blog van de trainingen van afgelopen weken lag al gereed. Leuke grappige verhalen over tandemen, biken in het bos met herten onderweg, trainen op de hometrainer met films op de computer, en de keer dat ik met de racefiets op de weg een nieuw " snelheids" record had behaald. Al die verhalen verbleken en verliezen elke glans. Ook de postitieve resultaten van de SMA keuring bieden me geen sprankje hoop meer om de Alp te kunnen beklimmen. In plaats van een goed gevoel ben ik nu een hoopje ellende. Maar terwijl ik dit type schaam ik me ook diep dat ik me zo uit het veld laat slaan. Ik ben gezond, gezond genoeg om met heel veel zieke mensen op de bagagedrager de alp op te kunnen fietsen. Ongelofelijk hoe kun je het doen, hoe kun je het maken mijn fiets te stelen uit mijn auto!!!! Ik ben boos en verdrietig tegelijk! Mijn fiets, die al zoveel kilometers heeft gefietst, in de zwitserse alpen, een georganiseerde transalp, vele bospaden en wegen in Nederland! Mijn fiets mijn steun en toeverlaat die me zou helpen in mijn klim, mijn fiets staat nu bij een of andere heler in de schuur! Ik heb gehuild gestampvoet. En de rit naar huis was lang eigenlijk te lang om zoveel tranen te laten voor een materiele zaak, iets wat vervangbaar is. Maar wat ik ook probeerde, de tranen bleven komen. Onze slogan opgeven is geen optie herhaalde ik als een mantra onder tussen bedenkend er zijn fietsen genoeg. Ook hoor ik mn moeder meermaals zeggen " kop dr veur". Maar niets helpt me momenteel. Mijn fiets is gestolen! Hoe nu verder?!

Lisette

Wat een weertje de afgelopen dagen!

2011-03-27T02:32:00.000-07:00

Wat een weertje de afgelopen dagen! Helemaal geen straf om op deze manier veel trainingsuren te maken. De afgelopen weken heb ik de trainingsomvang flink opgebouwd en ben nu 5x per week bezig, waarvan 1 dag (meestal zondag) een lange combi-duurtraining (lopen + fietsen); zaterdag en maandag rust. De eenzame trainingen soms even afwisselen met een evenement: cross in de Knipe, Merenloop in Grou (zie foto: dit hek ging goed, maar bij het volgende gleed ik eraf en smakte eroverheen :-(....). Gisteravond zat ik even te rekenen en kwam over afgelopen 2 weken op totaal 100 km hardlopen en zo'n 350 km fietsen. Aanstaande zaterdag de eerste teamtraining in Berg en Dal. Ik voel nu wel dat ik de arbeids-rust-verhouding in de gaten moet houden, dus na de aquaduct-training gisteravond maar even een paar dagen rustig aan.

Qua sponsoring gaat het nu wat moeizamer, alhoewel ik de 6000,= inmiddels ruim ben gepasseerd. Nog bezig met wat acties die hopelijk nog het nodige opleveren om uiteindelijk de 10 mille te halen. Als team hebben we de verplichting die we met stichting AD6 zijn aangegaan (90.000,=) gehaald en trekken nu door naar de 120.000. Geweldig om te zien wat zo'n actie met een groep mensen teweeg brengt. Bijvoorbeeld de actie van Erik Petersen op de school van zijn vader: met 800 leerlingen en enorm spinning-evenement organiseren, wat 11.000,= oplevert; CHAPEAU! Vorige week een indrukwekkende, inspirerende en ook emotionele deelnemersdag in Veldhoven gehad; dit maakte voor mij nog duidelijker waarom ik dit doe.

Gerrit

Goede motor te zware carrosserie.

2011-03-27T02:27:00.001-07:00

Woensdag 16 februari was het zo ver. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik het groot sportmedisch onderzoek. Veel te vroeg arriveerde ik in het ziekenhuis van Zwolle, locatie Wezenlanden, in de kelder. Ponsplaatje en bloedafname gingen onverwacht in snel tempo dus k moest ff wachten totdat het onderzoek begon. Al kletsend controleerde Eric de assistent sportarts mijn bewegingsapparaat, de door mij ingevulde vragenlijst en mijn longen. Hij is zelf ook fietser en heeft medewerkers van het ziekenhuis een jaar lang begeleid om het doel Alp d’Hues te bereiken. Al pratend gaf hij mij een dagschema voor 9e juni. In zijn beleving kan ik makkelijk 3x om hoog. Daarna kreeg ik een echo en de maximaal test. Al fietsend word je aan allerlei apparatuur geplugd, je hartslag je bloeddruk en al dat soort dingen worden gecontroleerd, genoteerd en verwerkt. Er hing een poster van de Alpe d’Huez en overzichten van allerlei waarden (oh als ik maar geen onfitte Nederlander ben, spookte het door mijn hoofd) en Anastasia galmde uit de stereo. Ik voelde me net Hannibal met dat kapje over mijn mond en vond het nogal een rare gewaarwording om het uiterste van mezelf te vergen terwijl ik geen millimeter vooruit kwam en er 2 mannen tegen me aan stonden te schreeuwen dat ik vooral harder moest (blijven) fietsen. Het werkte vooral op mijn lachspieren, wat natuurlijk niet slim is tijdens een maximaal test. De uitkomsten krijg ik nog officieel zodat Marco mijn trainingen daarop kan aanpassen. De conclusie van Eric de assistent sport arts was voor mij overduidelijk en wordt mijn nieuwe mantra: goede motor, te zware carrosserie. Hmmm, in vervolg maar geen chocoladefondue meer op Valentijnsdag hahaha.

Lisette

Holterberg

2011-03-08T15:03:00.001-08:00

Vrijdag 4 mrt 50 km gefietst, maar ik vind het voldoende. Zaterdag wil ik een duurtraining van ongeveer 100km doen. Rond het middaguur vertrek ik op mijn fiets. Op de 34/16 (compact) fiets ik via Wijhe en Olst naar Deventer. Het regent nog heel licht bij vetrek. Bij Olst is het droog en komt de zon tevoorschijn. Het fietst heerlijk. Vanuit Deventer naar Holten en de Holterberg gereden. Er zit een lastig stukje in, waar het me toch even tegenvalt. Al zoveel getraind en kan ik niet de 26km/u aanhouden. Zal wel liggen aan het feit dat ik de hele tijd op het binnenblad gefietst heb en dus niet op de kracht maar op souplesse. Het is al weer prachtig op de Holterberg, zon schijnt, weinig tot geen wind, heerlijk genieten en dan toch trainen. Via Nijverdal en Ommen ga ik terug naar huis. Begin het wel te voelen zo rond de 80 km. Thuis aangekomen heb ik 110km op de teller staan en 4 u10min gefietst. Bewust rustig aangedaan, om het gevoel weer te krijgen. Zondag rustdag en maandag weer spinning. Dat gaat aardig goed en ik blijk goed te herstellen. Woensdag staat er een groepstraining op het programma met nieuwelingen/junioren. Ik kan helaas niet naar Veldhoven, 'smiddags andere verplichtingen. Hopelijk kan ik nog een uurtje of twee trainen.

Willem

Voorbereiding

2011-03-03T13:07:00.000-08:00

Daar begint het mee, of eigenlijk bezint eer ge begint En dat heb ik mij al enige jaren

Ja, waar bereid ik me op voor en hoe ga ik dat dan aanpakken. Alpe d’Huzes 2011 het lijkt nog zo ver weg, maar de wielerwedstrijden zijn al begonnen. Voor 2011 heb ik een amateur licentie aangevraagd. De reden daarvan is dat ik me niet alleen met duurtraining wil bezighouden. Voor mij gaat duurtraining ten koste van de snelheid en gaat het snel saai worden. Ik loop dan grote kans dat ik net voor die tijd mijn motivatie kwijt ben. Dat overkwam mij in 2008, toen heb ik ongeveer twee weken voor La Marmotte de Jan Janssen Classic gefietst. De eerste 100 km was voor mij een drama. Mijn fietsmaatje had het niet door maar ik had het gevoel dat ik niet vooruit kwam. Gevoelsmatig moest ik er zoveel moeite voor doen. Toen we de 200 km er bijna op hadden zitten, had ik het gevoel dat ik nog wel 200 km kon fietsen. Gelukkig ging La Marmotte goed en heb ik deze netjes uitgefietst, maar de rest van het jaar heb ik de fiets nauwelijks meer aangeraakt.

Maar La Marmotte is wat anders dan de Alpe d’Huzes (AD6). Mijn voorbereiding voor zowel de wedstrijden als AD6 begon half november. Toen heb ik, om de winter door te komen, het hardlopen weer opgepakt. Tevens mijn Cannondale weer op de elite gezet om een beetje afwisseling in de trainingen te hebben. En op maandagavond met aantal wielrenners van wv De Hanzerenners en GazGaz, een uurtje spinning opgepakt.

Maar spinning is niet echt mijn ding. Ik merk zeker verbetering van mijn conditie maar de cijfertjes ontbreken en dat vind ik een nadeel. Ik heb wel mijn hartslagmeter maar ik zie niet welk wattage ik bijvoorbeeld trap en dus gaat de zwaarte op gevoel. Na afloop heb ik soms het gevoel dat het zwaarder had gekund.

Sinds 1 januari heb ik op mijn andere racefiets al regelmatig tochtjes gemaakt. Soms mooi weer, soms veel wind en soms erg koud. Maar ik fiets al die tijd al buiten. Mijn Cannondale staat wel op de elite maar daar heb ik sinds 1 januari niet meer opgezeten.

Vandaag, 10 feb, Thuis gekomen even gezeten, even geen zin maar toch de fiets gepakt, half zes zat ik op de fiets. Het regent, straten nat en het fietst heerlijk. Van mijn achterspatbord heb ik ontzettend veel plezier. Na ongeveer anderhalf uur en vier bijna ongelukken verder, ben ik weer thuis. Twee keer word ik compleet genegeerd door auto’s, gelukkig had ik het op tijd door en stond ik net op tijd stil. Twee keer zag ik zelf niet voldoende en reed ik in een kuil en kon ik net op de fiets blijven zitten. Drijfnat maar heerlijk gevoel in mijn lijf. Snel de fiets schoon gemaakt (droog) en ketting gesmeerd. Gauw de douche in om warm te worden. Ondanks de regen een heerlijke training!!!

Kou en regen

Zaterdag 12 feb,

Niet getraind, te koud en te nat. Even rust kan ook geen kwaad, hoop ik.

Even vermoeid

14 feb spinning les de laatste twee minuten niet meer gefietst. Ik kon niet meer, voelde me erg vermoeid, een paar dagen eerder ook al. Dat gevoel ging de dagen erna langzaam weg. Niet getraind om op krachten te komen.

16 feb mijn vader heeft eindelijk uitslag van de echo. Het is een cyste, er hoeft niets aangedaan te worden tenzij hij er echt last van krijgt. Goed nieuws dus..

20 feb niet getraind, de hoofdpijn die ik gisteravond had, is terug. Op het moment dat het even gaat, doe ik toch wat krachttraining. NA een uur de hoofdpijn weer keihard terug. Hopelijk is het morgen over want dan staat spinning op de agenda…

Niet opgeven

Ondanks de hoofdpijn die nog licht aanwezig, toch een spinning training gedaan. Wel een paar keer getwijfeld om deze keer af te stappen. En nu voelt het, ondanks de pijntjes hier en daar, goed.

Morgen bezig voor de baanclinic op 9 april.

Eerste beloften/elite wielerwedstrijd van het seizoen

Za 26mrt is de Ster van Zwolle verreden. Onze vereniging, de Hanzerenners, deed sinds jaren weer mee met beloften/elite groep. Met 15 renners hebben wij op drie plaatsen langs het parcours de renners van onze vereniging aangemoedigd. Ook de finish in Zwolle gezien. Was een leuke duurtraining.

Zondag niets gedaan, wel enkele mailtjes ten behoeve van AD6 verstuurd. Gisteren een spinning en nog een aantal aanmeldingen voor de baanclinic ontvangen. Er zijn nog ongeveer 7 plaatsen vrij. Meer info www.teamalpedachmea.nl

Drukke avond

Maandag 28 mrt

Weer spinning, maar ook een ledenvergadering van de toerclub, waar ik ook nog lid van ben. Iets eerder stoppen en direct door naar de ledenvergadering. Om half elf thuis, snel wat vla en cruesli gegeten. Dat voel ik de volgende dag… Zeker als mijn oudste zoon om 2uur ‘snachts zijn eten terug geeft.

Donderdag 3 maart

Weer getraind, ander voorwiel gestoken en dat fiets goed. Dat wordt een uitgebreide test met de verschillende wielen in de komende trainingsweekenden.

Willem

Training Alpe d'HuZes

2011-03-01T10:43:00.001-08:00

23 januari 2011 s’Ochtends om 9.uur op de fiets gestapt bij een temperatuur die nauwelijks boven 0 kwam. Doel was een duurtraining van 3,5 uur met enkele klimmetjes op de Posbank. Vanwege het natte wegdek wel spatbordjes gemonteerd. Helaas had niet iedereen spatbordjes zodat je toch nog goed nat werd. We legden ruim 90 kilometer af. De fiets werd bij thuiskomst direct schoongemaakt.

30 januari 2011 Vertrek 09.30 uur. Temperatuur net 3 graden boven nul. Ik reed mee met 3 goed getrainde jongens, waarvan er één voor Kanjers voor Kanjers rijdt. Dit is een team bestaande uit getalenteerde fietsers. We reden die ochtend richting de Holterberg. Na 4.5 uur op de fiets te hebben gezeten en ruim 100 kilometer te hebben afgelegd kwam ik voldaan weer thuis. De fiets kreeg een goede schoonmaak beurt omdat er op de fietspaden nog veel was gestrooid.

6 februari 2011 Vertrek 8.00 uur vanaf huis met de auto en ATB naar Apeldoorn gereden om collega op te halen om samen naar Wehl af te reizen om met vrienden in Montferland te ATB’n. Leuke afwisseling. Goed 2,5 uur en 45 kilometer met de ATB afgelegd.

13 februari 2011 Met collega afgesproken om de Posbank op te fietsen. Een rustige duurtraining. In totaal 2,5 en 75 kilometer afgelegd.

16 februari 2011 woensdag is mijn vaste vrije dag. Ik haal dan mijn dochter van school. Vaak komt ze dan met een vriendinnetje thuis. Niet vandaag, ze had zelf al met een vriendinnetje afgesproken om bij haar te spelen. Dit gaf mij de gelegenheid om toch nog even 2 uurtjes bij een mooi zonnetje 50 kilometer af te leggen. Wederom een rustige duurtraining.

19 februari 2011 Weer een duurtraining bij lage temperaturen en windkracht 3. Start 8.45 om samen met een vriend 4,5 uur en ruim 90 kilometer af te leggen. De fiets kreeg wederom een poetsbeurt aangezien er weer op de fietspaden was gestrooid. Het waren nu alleen vlakke kilometers. Wel moest de vriend een aantal intervallen doen. Eerste uur laag in de hartslag. Tweede uur 5 x 5 minuten net boven omslagpunt. En in het laatste uur nog 5 x een sprint van 10 seconden. Moe maar voldaan thuisgekomen.

20 februari 2011 Met vrienden afgesproken om te ATB’n op de Posbank. Ook nu weer was het net boven 0 en was de windkracht 3. Het maakt zeker uit als je in het bos of op de weg rijdt. De Posbank heeft een mooi uitgezette route. De grond was redelijk bevroren, waardoor je veel snelheid kon maken. Een mooie training van 2,5 uur. Ongeveer 45 kilometer afgelegd.

Reint

Regen, regen, regen en nog eens regen

2011-03-01T10:40:00.000-08:00

Vrijdagavond begon het al. Eigenlijk had ik besloten om maar gewoon de zaterdagochtend door te brengen in de sportschool, hoewel de ochtend dan wel tergend langzaam verloopt. Maar ach, het zal toch wel een keer beter weer gaan worden om naar buiten te gaan? Toen ik vrijdagavond thuis kwam en nog even naar het weer op mijn mobiel keek gaf de voorspeller aan dat het kwik tot zo rond de 9 graden zou stijgen met wat zware bewolking. Dus ik toch weer over stag. Mijn fiets vast bij de voordeur klaar gezet, broodjes gesmeerd en genoeg kleding bij elkaar gezocht om toch maar lekker naar buiten te gaan. Vlak voor het slapen druk ik nog even op de afstandsbediening, teletekstpagina 704, en wat denk je…..95% kans op neerslag. Mmm lekker is dat. Nou ja, ik besluit te gaan slapen en zaterdagochtend wel te kijken wat het weer doet.

Zaterdagochtend wordt ik wakker en het is droog (ja eerlijk het is droog geweest dit weekend). Toch even buienradar.nl bezocht. Oei…wat een buien hanger er boven het land. Maar volgens de radar zou het nog zo’n 2 uur droog blijven. Dus gauw op de fiets gesprongen. En wat denk je? Ik was Harderwijk nog niet uit en de kraan stond al open. Shit man, nu al doorweekt!. Bij Van der Valk voor mijn regenjackje aangetrokken en toch maar doorgefietst. Ik zag wat vragende gezichten van mensen in auto’s achter de heen-en-weer slaande ruitenwissers naar me kijken. Wat is dat voor dorpsgek? Ik geef ze geen ongelijk. Ze moesten eens weten, ik had namelijk nog 3 uur fietsen voor de boeg. Ja mensen, ik train voor Alpe d’HuZes en op mijn rode armbandje staat dat opgeven geen optie is, dus zal ik ook door dit pleuris weer moeten.

Toch, als je eenmaal doorweekt bent kan je het ook geen klap meer schelen. Via de Stakenberg naar Elspeet, de hei over naar Uddel, omhoog via de Aarthuisweg richting Apeldoorn. Zo de eerste 1,5uur zit er op. Inmiddels ben ik er achter dat ik niet de enige dorpsgek ben. Onderweg kom ik toch aardig wat wielrenners tegen (zouden die allemaal meedoen aan Alpe d’HuZes?). Anders fiets je nu niet hier in de regen lijkt me… Nog even op en neer naar Hoog Soeren voordat ik via Garderen richting Drie Koers. Na 2uur en 45 minuten nader ik Harderwijk. In het boek van Michael Boogert heb ik wel eens gelezen dat hij zijn training niet stopte voordat z’n tijd erop zat, ookal was hij al bij zijn huis aangekomen. Dat vond ik van zoveel discipline vergen en dacht laat ik hem nou als voorbeeld nemen. Toch nog maar even via Drielanden langs de stranden van Horst en Nulde gefietst. Na iets meer dan 3 uur plaats ik mijn fiets in de voortuin en kijkt Heleen me door het raam met een blik aan die zegt “liever jij dan ik”. En gelijk heeft ze. Na een warme douche, droge kleren en een bord vol broodjes ben ik weer helemaal het mannetje. Heerlijk gevoel als er een goede en zware training op zit. Weer een week verder. Misschien was de regen juist wel goed…beetje hardheid kweken, want wie weet wat het weer op 9 juni in de Alpen in petto heeft?

Groetjes, Erik

Derde ronde bergtraining indoor

2011-02-20T14:25:00.000-08:00

Heel slecht hoor van mij, krijg ik dagelijks bezoekers op de site en zet ik er geen nieuwe blogs op. Bij deze dus.

Ik heb echt niet stil gezeten hoor, begin deze maand heb ik meegedaan aan een spinningmarathon met een DJ-Batlle, ja hoor deze bijna 48 jarige heeft 4 uur in de herrie gezeten, want ja blijkbaar kan die (takke) muziek alleen heel hard gedraaid worden. Na 4 uur was ik de beat echt goed zat maar wel heel lekker gefietst.

Mijn streven om dit jaar met iets minder kilo's aan de voet van de Alpe te staan lijken te gaan lukken, nog 3 kilo te gaan!! leve de Herbalife want met de adviezen van de diëtiste ging er een half ons per week af! Dat zet echt zoden aan de dijk, niet dus, dan maar een grove maatregel getroffen.

Verder deze week aan de laatste indoorbergtraining begonnen en met het team de eerste buitentrainingen afgesproken. Gelukkig is Bart, uit mijn vorige team, ook weer tochten aan het organiseren dus vanaf 6 maart kan ik lekker elk weekend met een ploegje buiten fietsen. Is toch veel gezelliger en samen maak je toch meer kilometers.

Helaas nog geen foto, de foto van de spinningmarathon heeft de crash van mijn fototoestel niet overleefd.

Tot de volgende blog

Angela

Met zijn allen veranderen we zijn richting ...

2011-02-18T04:04:00.001-08:00

Nog 111 dagen en een aantal uur tot aan de start van Alpe d’HuZes. Dat wil zeggen, tot aan de start van de titanenstrijd op de fiets want eigenlijk begint Alpe d’HuZes in de dagen voorafgaand al wanneer alle deelnemers en vrijwilligers al geleidelijk Bourg d’Oisans zullen ‘innemen’. Want een invasie zal het worden. Tijdens onze laatste team bijeenkomst werd medegedeeld dat elke slaapplek in Bourg d’Oisans nu wel vol zit. Wat een belevenis zal dat worden.

Ook mogen we als Alpe d’Achmea team nu officieel zeggen dat we mee gaan doen op 9 juni. Er is als team namelijk een vereiste sponsoropbrengst van 30.000 EURO nodig. Dit bedrag zijn we inmiddels gepasseerd. Is dat niet wat bot om zo’n groot bedrag te eisen om je alleen nog maar te mogen inschrijven? Nee! De wachtlijst van mensen die graag aan Alpe d’HuZes mee zouden willen doen is enorm, misschien nog wel langer dan het aantal deelnemers wat mee KAN doen. Ook deze mensen staan te trappelen om de vereiste teamsponsorbedragen binnen te halen. Het kan en mag dan ook niet vrijblijvend zijn om als team mee te doen en vrijblijvend wat geld in te zamelen. Bovendien is het geld ook keihard nodig. Coen van Veenendaal zegt zo mooi in een van zijn speeches: kankerpatiënten zijn ook niet vrijblijvend ziek. Die kunnen ook niet even rustig aan doen of het even aan anderen over laten. Nee, ook zij moeten door. Om hen te kunnen faciliteren moeten we met z’n allen dus heel veel geld binnenhalen.

En daarom ben ik ook zo laaiend enthousiast over de actie die op 17 maart op Het Slatink gehouden wordt. De school beseft het belang van een Alpe d’HuZes. Realiseer je eens dat 10% van alle opbrengsten die het KWF ophaalt per jaar van st. Alpe d’HuZes komt. Een actie die uiteindelijk op 1 dag wordt uitgevoerd daar ver in de Franse Alpen. Is dat niet geweldig? Dus al het geld dat in Nederland door het KWF aan kankeronderzoek en gerelateerde ondersteuning uitgeeft komt 10% van Alpe d’HuZes en wordt dus allemaal door die ene dag op gehaald. Ik denk echt dat het komt door het enthousiasme en de motivatie van alle men sen die hierbij betrokken zijn.

Geld ophalen is dus niet vrijblijvend. Het is echt heel hard nodig. Ik heb het Spinning initiatief op Het Slatink vorige week tegen mijn 22 Alpe d’HuZes teamgenoten verteld en echt iedereen vind het geweldig. Ik hoop dat alle leerlingen het ook als een uitdaging zien om een zo’n groot mogelijk bedrag op te halen. Samen brengen we een geweldig bedrag op en samen zullen we er voor fietsen. Ter nagedachtenis aan allen die te vroeg aan kanker zijn overleden,
ter motivatie van degenen die aan het strijden zijn. De uitspraak van Alpe d’HuZes is voor zo’n grote school als Het Slatink enorm van toepassing:

Alleen een dwaas blaast tegen de wind…
maar met zijn allen veranderen we zijn richting!

Opgeven is geen optie!

Met dank aan Rabobank Salland, Achmea Corporate Relations, Zilveren Kruis Achmea en Achmea Health Centers is de toon gezet. De eerste sponsorbedragen zijn binnen.
De voorbereidingen zijn in volle gang en het belooft een prachtige dag te worden in Deventer op 17 maart.

Grt Erik

Van Hoenderloo naar Amersfoort

2011-02-18T04:03:00.001-08:00

Deze week was een rustig weekje. De week begon met een training op de Knobbel (zie introductiepagina) 5x met het zwaarste verzet de heuvel omhoog om de langzame spiervezels te trainen (heb ik me laten vertellen). Dat leverde zware benen op! Samen met het niet erg aanlokkelijke weer (herfsttorm in de winter) en de smoes “sparen” voor de toertocht maakte dat ik zaterdag een rustdag had.

Zondag, de 6e zette Marco me al vroeg af in Apeldoorn. Hij reed alleen door naar Hoenderloo want met z’n 3en 1 tandem en 1 bike passen we niet in de Caddy. Samen met Erik tandemde ik naar Hoenderloo. Na 10 km wind tegen en enkele heuveltjes besloot ik dat een toertocht van 30 km wel lang genoeg was (voor mn hartslagen, zie het foto album), want 3 uur op de bike is in de winter lang genoeg. Al jaren organiseert BarEnd een NTFU toertocht, die start bij Landal Greenpark. Een paar x heb geholpen met uitzetten, maar nog nooit had ik de hele toch gebiket (biken is fietsen in het bos, dit ter onderscheid van fietsen op het asfalt). Omdat ik niet mee had geholpen met het uizetten van de route (beter: bordjes ophangen) schreef ik me in en kreeg een kado. Een fietsbel? Hmm wat was de gedachte achter dit kado. Want wat moet een biker nou met een fietsbel? Ter waarschuwing voor de herten en zwijnen? Zoveel lopen die niet in het bos rond! Dus met in het achterhoofd mn moeders opmerking (een gegeven paard mag je niet in de bek kijken) stopte ik het kado in de rugtas samen met enkele bordjes (Erik had een deel van de route uitgezet op zaterdag en soms verdwijnen er nog wel eens bordjes).

De tocht was geweldig! Singletracks, klimmetjes, brede zandpaden. Echt ontzettend mooi. Zeker de technische stukken. Met een tandem heb je altijd veel bekijks. Over tandemen kan ik boeken vol schrijven. In de jaren 90 was de verbazing het grootst als ze ons zo voorbij zagen fietsen. Imiddels zijn er al zoveel soorten van tandemachtige fietsen dat het nu niet zo meer opvalt in het straatbeeld. Destijds dachten velen dat degene die achterop zat toch wel blind of gehandicapt moest zijn. Velen verklaarden me voor gek, als ze hoorden dat ik zonder stuur en rem op de tandem met fietskar, afdalend van de Alpen met 70 km per uur. Anderen wisten van schrik niet meer hoe je nu zo’n fiets moet noemen. De dubbeldekfiets vind ik tot nu toe het leukste wat ik hoorde roepen. Kinderen zijn meest laaiend enthousiast en sommige toerfietser beledigd “ja zo kan ik het ook”.

Tijdens een toertocht heb je nog wel veel bekijks met een tandem. Zeker tijdens de pauze word je nog wel eens aangesproken. Ff intermezzo: Bij NTFU toertochten is er halverwege altijd een pauze met koek en sopie. Afhankelijk van de organiserende vereniging krijg je bouillon, thee, sportdrank, bananen, ontbijtkoek, krentenbolletjes, marsjes, gevulde koek etc etc. Geweldig vind ik de gehaktballetjes. Als vegetariër laat ik ze staan, maar ik vind het zo geweldig dat iemand tijd en moeite neemt om gehaktballetjes te maken voor een stel bikers die kleumend en vermoeid in het bos/veld staan! Kortom de pauze is altijd om naar uit te kijken en dat is niet altijd vanwege het eten. Deze zondag merkte ik eindelijk resultaat van alle trainingen tot nu toe. Daar waar ik tot voor kort een sukkeldrafje had, vlogen we nu over de paden. Leidend tot de opmerking: Ik dacht dat ik stil stond (eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik gevleid was door de woorden, ook al levert natuurlijk Erik heel wat meer energie dan ik dat doe). Maar we bikten dan erg hard. Met de parcours kennis van Erik en natuurlijk met 2 paar benen zijn we natuurlijk altijd in het voordeel op lange rechte stukken.

Marco die de 50 km deed, troffen we in de pauze en hij haakte de rest van de tocht aan. Gelukkig spotte een fotograaf ons en staan we tegelijk op de foto (zie hiernaast). Het was een heerlijke tocht en naar Apeldoorn hadden we wind mee. Zo is biken echt leuk en is training ontzettend geweldig om te doen. Toch was het genoeg inspanning om maandag niet op de home trainer te stappen. Dinsdag had ik fysiotraining en mijn vaste trainingsavond op woensdag ging niet door vanwege belangrijkere zaken.

Ik ben lid van het Team Alpe d’Achmea (http://www.teamalpedachmea.nl/) en woensdag avond hadden we een teambijeenkomst in Amersfoort. Op onze site kun je er meer over lezen! Sponsoring, teambuilding en training waren de onderwerpen die voorbijkwamen. Alle enthousiaste voorbeelden en resultaten maakte het dat de opmerking van een potentiële sponsor de dag er voor “Alpe d’Huzes is alleen maar een vakantie” daaraan geef ik geen fooi, deed vergeten. Enthousiast ga ik de komende week aan de slag. Niet alleen met trainingen maar ook met het vinden van sponsors die inzien dat voor mij de Alpe op fietsen een dag afzien wordt, het minste wat ik kan doen voor alle mensen met kanker.

Lisette

Spinningmarathon

2011-02-18T04:02:00.001-08:00

Zaterdag, 5 februari, zuidwesterstorm, windkracht 7. Dat is geen weer om buiten te gaan fietsen. Te gevaarlijk met al die rukwinden. Het kwam voor mij dan ook goed uit dat ik die dag kon meedoen aan een drie uurdurende spinningmarathon. In het Topsportcentrum Rotterdam, gelegen naast de Kuip, werd de 20-ste editie gehouden van Sporten voor Sophia. Dat is het kinderziekenhuis in Rotterdam. Een mooi initiatief om sponsorgeld binnen te halen voor onderzoek i.v.m. nierziekten bij kinderen.

Ad Rozendaal

Spring is in the air

2011-02-18T04:00:00.001-08:00

Je voelt buiten soms de lente al, alhoewel het af en toe ook wel herfst lijkt, maar de winter lijkt ver weg. Komende week gaan we nog een weekje skiën in Oostenrijk. Weer even wat anders dan fietsen en hardlopen.

De tijd begint al aardig te dringen: nog 4 maanden en dan gaat het gebeuren! Dus de sponsoractiviteiten maar weer eens wat geïntensiveerd; valt toch wel tegen hoeveel tijd daarin gaat zitten. Maar het resultaat mag er zijn: de teller is inmiddels de 4.000 euro gepasseerd. Ik heb echter nog wel een paar "grote vissen" nodig om mijn doelstelling van 10.000 te halen.
Afgelopen tijd ook wat media aandacht:http://www.joustercourant.nl/profile/redactie/article319403.ece/joure_gerrit_abma_geeft_alles_op_alpe_dhuez_voor_kankerbestrijding

Ik ben nu de trainingsomvang wat aan het uitbreiden. Op de Tacx heb ik nog niet veel kunnen doen, want de software liep vast en ik moest het installeren op een andere laptop. Inmiddels werkt het weer, maar vandaag was het weer zodanig dat ik een km of 70 op de mountainbike heb gereden in Gaasterland (bos door en alle kliffen op en af); meer "bergen" kon ik echt niet vinden :-) Met looptraining ben ik op viaducten bezig om het bergop lopen wat te trainen.
Gerrit

Het zal toch niet waar zijn.....

2011-02-14T11:30:00.001-08:00

Donderdag 10 feb, Thuis merk ik dat ik even geen zin heb om te fietsen, toch maar omgekleed, half zes zit ik op de fiets. Het regent, alles is nat en het fietsen voelt goed. Van mijn achterspatbord heb ik ontzettend veel plezier. Na ongeveer anderhalf uur en vier bijna ongelukken verder, ben ik weer thuis. Twee keer word ik compleet genegeerd door auto’s, gelukkig had ik het op tijd door en stond ik dus steeds op tijd stil. Twee keer zag ik zelf niet voldoende en reed ik in een kuil, en kon ik net op de fiets zitten. Ik ben ondertussen doorweekt. Het water staat in mijn schoenen maar thuisgekomen, heb ik nog steeds dat heerlijke gevoel in mijn lijf. Het gevoel dat je hebt na een goede training, dat je niet stuk zou kunt. Werkelijkheid is anders. Koud tot op het bot snel de fiets schoon gemaakt (droog) en ketting gesmeerd. En gauw onder de douche om warm te worden. Maar het positieve gevoel blijft en dus ondanks de regen een heerlijke training!!!
Vrijdag 11 feb, mijn vader moet vandaag naar het ziekenhuis voor een echo. Het zal toch niet waar zijn…

Willem

Meer dan fietsen

2011-02-01T01:51:00.000-08:00

Ik zat afgelopen weekend op youtube weer wat filmpjes te bekijken van vorige Alpe d’HuZes jaren. Ik vind dat echt zo mooi en inspirerend om te zien. Niet dat ik moeite heb met motivatie ofzo hor, maar als ik daar naar kijk krijg ik enorm veel zin om er heen te gaan. Ik weet nu al dat ik in die laatste week enorm zenuwachtig en gespannen zal zijn.

Ook heb ik afgelopen donderdag de uitzending van Peter Kapitein bij Pauw & Witteman gezien. Nu ik er midden in zit, lijkt het wel of ik overal de Alpe d’HuZes tegenkom. Het houd me veel meer bezig dan alleen de trainingsuren die ik maak. Ik ben er nu wel achter dat het fietsen op de Alpe d’Huez eigenlijk gewoon bijzaak is. Het gaat niet om wielrennen in de bergen, het gaat om vechten tegen onmacht. Een overwinning op kanker moet het worden. Het gevoel hebben er iets tegen te kunnen doen en niet maar weer aanhoren als er weer iemand wordt geconfronteerd met die ziekte. Het raakt me nu nog harder. Als er iemand in je omgeving te horen krijgt dat de ziekte is geconstateerd dan maakte me dat altijd huiverig. Wie nu weer dacht ik dan. Het lijkt een lotje uit de loterij, en soms lijkt het alleen de vraag van wanneer komt het in plaats van bij wie.

Nu ik me aan het inzetten ben voor de AD6 komt het nog veel harder aan. Juist nu, omdat ik het gevoel heb iets tegen de ziekte te kunnen doen. Meevechten met diegene die getroffen worden. Ook al is het natuurlijk bijna niets wat ik kan doen, maar het gevoel hebben toch ietsje te kunnen betekenen voelt goed. Inmiddels wordt de lijst met familieleden, kennissen en vrienden als maar langer. Nu ook opa. Het is spannend hoe het hem de komende tijd zal vergaan, maar ik wil niet alleen gaan zitten toekijken en waarom-vragen stellen. Ik ga ook voor hem fietsen. En ik wil nog veel meer geld inzamelen! Ik ben dan ook heel blij dat we op 17 maart een spinning actie houden en dat een heel aantal van mijn collega’s en familie mij helpen om sponsorbedragen binnen te halen voor die dag. En misschien nog wel belangrijker: Ik vind het heel mooi dat de school Het Slatink in de ochtend alle leerlingen de gelegenheid geeft om naar het verhaal van Coen van Veenendaal te luisteren. Want ook al die leerlingen hebben hun eigen ervaringen bij hun thuis of in de familie met kanker. Ook voor hen moet duidelijk worden dat opgeven geen optie is en dat die onmacht die er nu is, omgezet kan worden in strijd.

Alpe d’HuZes is een hoop plezier, maar wordt ook gedreven op emotie. Er is veel ruimte voor emotie. Het is veel meer dan fietsen alleen…

Erik

Spinning Marathon

2011-02-01T01:47:00.000-08:00

Zoals de Friezen zouden zeggen: It Geht On !!
Dankzij een stel zeer enthousiaste leerlingen en docenten op Het Slatink staat er iets moois te gebeuren op 17 maart a.s. Zij willen zich inzetten voor een prachtig doel?? Dan geef ik daar graag iets moois voor terug.

Waarom: In de strijd tegen kanker ervaren patiënten en hun dierbaren een groot gevoel van onmacht. Er tegen vechten lijkt zinloos. Stichting Alpe d’HuZes denkt daar anders over. Onmacht maakt strijdig. Stichting Alpe d'HuZes is opgericht om de onmacht, die door kanker ontstaat, om te zetten in kracht: kracht putten uit emotie. Onder het motto "Opgeven is geen optie". Dit geldt voor de renners, sponsoren, artsen, maar het meest natuurlijk voor de patiënten zelf. Alpe d'HuZes zet zich ervoor in dat de strijd tegen kanker uiteindelijk wordt gewonnen. Dat kanker niet meer als een dodelijke ziekte, maar als een chronische ziekte kan worden gezien. Een onmogelijk doel? Ik geloof van niet. Daarom fiets ik 6x op 1 dag de Alpe d’Huez op, om te laten zien dat niets onmogelijk is.

Het Slatink (onderdeel van het Etty Hillicum Lyceum) in Deventer heeft laten weten volledig achter mijn Alpe d’HuZes actie te staan en zal in maart een schoolbrede geldinzamelingsactie organiseren. Om de sponsoractie te ondersteunen gaat Achmea in samenwerking met Rabobank een tegenprestatie organiseren.

Wat: Op 17 maart 2011 worden er geen lessen gegeven op de school! De hele dag staat in het teken van Gezondheid, Fitheid, Kanker, Health & Lifestyle. Het KWF / St. Alpe d’HuZes verzorgt in de ochtend inspirerende en soms ook emotionele presentaties. Ik kom daarvoor speciaal samen met de voorzitter van de stichting Alpe d’HuZes Coen van Veenendaal naar Deventer. In de middag worden er leuke health clinics en workshops georganiseerd voor alle leerlingen en docenten. Achmea & Rabobank zullen gezamenlijk een Spinning Marathon organiseren. Alle spinning bikes en sportinstructeurs worden gefaciliteerd door Achmea Health Centers. Rabobank Deventer is hoofdsponsor en door de nauwe samenwerking tussen Achmea Corporate Relations en Rabobank Nederland zal er hoogstwaarschijnlijk een bekende sporter deelnemen aan de Spinning Marathon (het is nog een verrassing wie dat wordt, ook voor mij). Dit is je kans om zij aan zij met een groot sportman uit Nederland je in het zweet te werken voor het goede doel. Bovendien worden er door middel van verlotingen hele bijzondere prijzen weggegeven. Er is sowieso voor iedereen die mee doet aan de verloting al een bijzondere prijs. Ik kan ook alvast verklappen dat ik ook een prijs ga weggeven die zeer uniek is en die vrijwel niemand in Nederland kan krijgen!

Doel: Uiteraard is het goed om allemaal in beweging te komen en ons ook bewust te zijn van alle gevolgen van kanker. Nog belangrijker is het om te weten dat we iets tegen deze verschrikkelijke ziekte kunnen doen! Daarvoor is geld nodig. Voor deze spinning marathon op 17 maart zijn wij opzoek naar sponsors. Een aantal grote bedrijven die een relatie hebben met Achmea en die maatschappelijk betrokken zijn in de regio Deventer zijn gevraagd om een sponsorbijdrage te leveren. Dat betekent hoe meer leerlingen op 17 maart gaan fietsen hoe meer geld wij met z’n allen ophalen. Ik daag de leerlingen van Het Slatink ook uit om sponsorgeld bij elkaar te krijgen. Op 17 maart zetten wij Het Slatink in vuur en vlam en gaan we er keihard ons best voor doen om een groot geld bedrag op te halen! Opgeven is geen optie! Ik heb er heel veel zin in!

Erik

Over doelen stellen gesproken!

2011-02-01T01:34:00.001-08:00

Het is alweer een maand geleden sinds mijn laatste blog. Zoals ik vorige maand schreef was het halen van 400 km fietsen erg lastig. Deze maand heb ik een realistischer doel gesteld. Op de kop af 300 km, vandaag gerealiseerd. Volgende maand ga ik voor 350 km. Ook met mijn gewicht gaat het langzaam de goede kant op.

Maar waar ik het nu voornamelijk over wil hebben is de ongelofelijke wijze waarop ik de afgelopen maand ben overdonderd met donaties en toezeggingen. Ongelofelijk en niet te bevatten. Ik had mijzelf tot doel gesteld om gedurende 4-5 maanden zoveel mogelijk euro’s aan sponsorgeld binnen te halen en dankzij velen is er in 1 maand ruim 5000 euro aan donaties en toezeggingen binnen!! What the f***! Dit is niet normaal.

Waar gaat dit heen?

Onlangs las ik een artikel over een onderzoek naar werven van sponsorgeld voor goede doelen. Ruim 900 marathon lopers in Boston namen deel aan dit onderzoek. Het onderzoek wees uit dat je tijdig moet beginnen (7-9 maanden voor het evenement) met werven en dat je het beste via een online platform kan werven. De marathonlopers hadden ruim 2,5 mio geworven waarbij 73 % via een online platform.

Hier zijn blijkbaar hele studies naar gedaan. Het grappige is dat ik veel overeenkomsten zie met mijn actie. Ook ik ben 6 maanden vooraf begonnen en vooral online via mijn sociale netwerk.

Ik merk dat mijn creativiteit inmiddels ook op hol is geslagen. Samen met een collega gaan we kijken of we een aantal bedrijven op een ludieke manier kunnen betrekken in dit evenement. Hierover volgende maand meer.

Heel bijzonder vind ik alle reacties en het motiveert enorm. Wat ik persoonlijk creatief en leuk vind om te vermelden (zonder alle ander acties te kort te doen), is de wijze waarop mijn oude honkbalvereniging Kinheim in actie is gekomen. Een aantal honkbalvrienden hebben de handen in 1 geslagen. In een mail aan iedereen die zij binnen de vereniging kennen (of mij kennen) hebben ze gevraagd om een bijdrage te leveren. Als uitdaging was in eerste instantie een bedrag van 750 euro als doel gesteld. Binnen een week is deze doelstelling bijgesteld naar 1000 euro en inmiddels is er al ruim 1600 euro binnen. Helemaal gaaf natuurlijk.

Ik wil mijn blog dan ook afsluiten met het volgende. Iedereen die de afgelopen maand heeft gedoneerd en toegezegd ontzettend bedankt. Stuur mijn verhaal/mail zoveel mogelijk door naar iedereen die je kent. Wie weet waar het allemaal heen gaat. Ik in ieder geval op 9 juni naar de Ad6.

Grt Patrick

Nieuw jaar, nieuwe kansen

2011-01-17T05:25:00.001-08:00

Het nieuwe jaar met frisse moed begonnen en naast de trainingen zoveel mogelijk met mijn actie bezig.

De eerste grotere zakelijke sponsor vanuit Skarsterlan is aangehaakt: de Gibo Groep Accountants en Adviseurs met o.a. een vestiging in Joure bij het spits af. Hopelijk volgen er nog vele....

Ook qua publiciteit wat actie ondernomen: afgelopen maandag verscheen er een stukje opwww.skarsterlannieuws.nl; leuk dat ze er een foto bijplaatsten van afgelopen jaar september op Alpe d'Huez in een outfit van Nota Smederij en Tweewielers uit Sint Nicolaasga (Fietsclub "De Blauwe Trein"). Aanstaande vrijdag komt de Jouster Courant langs voor een interview, dus ik verwacht dat de sponsoren straks in de rij staan, ha ha.

De eerste Tacx-training zit erop. Het vergde wat "installeerwerk", maar het is ontzettend leuk om te doen en komt redelijk in de buurt van "het echie": je schakelt je rot op een heuvelachtig parcours. Ik moet nog een 2e-hands fietsje opscharrelen hiervoor en wat "real life video's" van mooie beklimmingen op de kop tikken; dan kom ik de winter wel door.

Woensdag 9 februari hebben we onze volgende teammeeting en kunnen we wat aan teambuilding gaan doen, actie-ervaringen uitwisselen en afspraken maken over trainingen e.d.

Gerrit

Duurtraining

2011-01-17T05:19:00.000-08:00

Nog 143 dagen tot Alpe d’HuZes 2011. De tijd gaat sneller dan ik vooraf dacht. De weken vliegen voorbij. Ik zou dus nu onderhand wel wat verbetering in m’n conditie moeten zien, toch? Het voelde de afgelopen weken namelijk vreemd. Voor mij was sporten tot nu toe altijd iets als: een uur lang intensief helemaal kapot gaan, tot aan het gaatje! Of het nu hardlopen, voetbal, wielrennen of tennis is. Altijd ga ik zo diep als ik kan. Dat voelt namelijk lekker. Dan heb je het gevoel dat je goed gesport hebt. Dat was de afgelopen weken wel anders dus. Natuurlijk doe ik nog steeds de intensieve trainingen, voornamelijk spinning. Maar een groot deel van de training bestaat uit duur training. Op een hartslag van “slechts”75 tot 85% van mijn max. hartslag ben ik de afgelopen 3 weken blokken van 4 uur aan het maken. Tuurlijk, je wordt er wel moe van (met name zo’n lange zit op het zadel) maar dat je nu echt je hart voelt bonken in de keel en het snot voor de ogen hebt? Nou nee! Het voelt dus alsof je niet echt je conditie traint.

Wel dus! Ik ben afgelopen zaterdag voor het eerst buiten gaan trainen. Het was redelijk droog en niet koud. Welliswaar veel wind, maar dat binnen fietsen gaat echt vervelen. Dus ik me flink aangekleed, een hoop eten en drinken mee en op de fiets naar buiten. Ik dacht: tja, 4 uur trainen, waar fiets je dan heen? Dat is zo iets als een rondje Harderwijk – Arnhem. Of een enkele reis naar Rotterdam. Behoorlijk ver dus! Nou Ik dacht, laten we maar eens met de polder beginnen. Met de wind mee (gelukkig) naar Elburg, om vervolgens via Doornspijk en Nunspeet weer in Harderwijk terug te keren. Een rondje Veluwemeer dus. Nu merk ik dus pas dat de conditie fors is verbeterd. Als ik andere jaren met mijn vrienden dit rondje fietste dan waren we na ruim 1,5uur wel weer moe en voldaan. Nu was mijn training pas net begonnen! En zo voelde het ook. Na een korte pitstop bij m’n opa, een plaspauze en een lekker glas cola ben ik vervolgens nog het voor Harderwijkers befaamde rondje Uddel, Aarthuisweg, Garderen, Drie, Ermelo gaan maken. Een paar leuke hobbels (met de Alpe in het vooruitzicht mag het niet meer heten) en flink wat wind zorgde er voor dat mijn hartslag constant rond de 80% bleef ‘hangen’. Op het laatste stuk vanaf Drie via de Harderwijkerweg naar huis voelde ik dat ik nog steeds niet leeg zat, terwijl ik toch in m’n eentje een gemiddelde van bijna 29 kilometer in het uur had getrapt. Nu merk ik pas het verschil met andere jaren. Zo’n conditie heb ik nog niet vaak gehad, misschien wel nooit!

Kortom, dit is goed voor mijn moraal. En trainen in de verschillende hartslagzones zijn dus erg effectief. Ik kan niet wachten om straks eens een goede klim te pakken. Kijken hoe de benen dan voelen. Ik heb nog steeds alle vertrouwen in die ‘6x-op-1-dag’.
Als laatste wil ik nog zeggen: Hoe de blog goed in de gaten! Ik ga een leuk sponsor initiatief organiseren in maart (met behulp van velen!) en ik hoop dat ik in de komende week wat meer kan vertellen hoe wat en waar het precies gaat plaatsvinden. Ik ben enorm enthousiast en kan niet wachten het hier met iedereen te delen!

Erik

de eerste 50 km buiten zitten erop

2011-01-17T04:08:00.000-08:00

Vanmorgen eerst met Merel een uurtje body pump gedaan in afwachting van de beloofde zon. En inderdaad tijdens de les scheen deze uitbundig. Maar toen ik im 13.00 uur klaar was voor de eerste rit was de zon ver te zoeken. Wel lekker gefietst, ik was overigens niet de enige, het leek wel of alle racefietsen uit het vet waren gehaald.

Het viel niet tegen, lekker rondje Oudewater gedaan en na afloop even bij mijn schoonouders op de koffie waar Ronald inmiddels ook gearriveerd was.

Thuis stond der 50 km op de tellen, viel niet tegen!

Nog een leuke ontmoeting gehad onderweg, komt er bij het verkeerslicht een heer naast me staan met precies dezelfde fiets, een rood met witte Willier. Was er net zo tevreden over als ik.

Angela

December doel niet gehaald

2011-01-03T09:40:00.001-08:00

dinsdag 28 december 2010 13:54

December was voor wat mijn training betreft geen beste maand. Ik had als doel gesteld dat ik 400 km zou fietsen in mijn garage. Helaas ben ik maar tot 200 km gekomen.

Waar ik in december wel in ben geslaagd is afvallen. Omdat ik met zo min mogelijk kilo's die berg op wil ben ik scherp op mijn voeding gaan letten. Dit heeft geresulteerd in een reductie van bijna 6 kilo in 6 weken. Voor januari staat de volgende stap op het programma.

In combinatie met sportvoeding de stap zetten naar een duur training van 3 uur en een intervaltraining van 1 1/2 uur. Dit in combinatie met goede voeding verwacht ik nog ongeveer 5 kilo te kunnen afvallen.

tot zover weer een update. Voor alle lezers een heel fijn en gezond 2011.

Patrick

Gestart met de eerste trainingen

2011-01-03T09:39:00.001-08:00

vrijdag 26 november 2010 21:44

In oktober ben ik tijdens een training door een auto aangereden. Gevolg was twee gebroken ribben en een zwaar beschadigde fiets. Na een maand stil te hebben gezeten ben ik half november gestart met de eerste training voor de Ad6.

In mijn garage heb ik mijn racefiets in een Tacx fietstrainer gemonteerd. Daarvoor een beeldscherm voor de afleiding. Nu aan de slag. (zie de foto)

Ik fiets 2x per week gemiddeld 1,5 uur.

In december gaat de frequentie omhoog.

Patrick

5X

2010-06-08T08:53:00.001-07:00

Alpe d’Huzes 2010, het zit er op. Nog een laatste weblog. Tsja, wat moet ik nu schrijven, is het te beschrijven?

Het was in één woord geweldig. De gehele koersweek was geweldig! Ongeveer 2.700 fietsers en ongeveer 7.500 toeschouwers op de berg. Allemaal met de zelfde gedachten en inzet, allemaal voor dat ene doel, de strijd tegen kanker. Wat een saamhorigheid! Het is niet te beschrijven!

Ons team. Een paar maanden geleden kenden een aantal elkaar nog niet. Nu moedigden we elkaar aan, we vielen elkaar in de armen op de berg, onvoorstelbaar!

En dan 3 juni:

- 5 keer over de startmat.

- 5 keer het lange steile rechte end naar bocht 21

- 5 keer de steile klim van bocht 21 naar bocht 16

- 5 keer de dj in bocht 16 die ons met opzwepende muziek verwelkomde.

- 5 keer bocht 10. De bocht waar Hans Bouwhuis vorig jaar nog op het muurtje zat. Hij was in gedachten bij ons. Zijn vrouw Geesje en zijn kinderen stonden er nu, samen met vele vrienden en bekenden.

- 5 keer het k..... stuk van bocht 6 naar de top. Niet het steilste maar het duurde maar en duurde maar.

- 5 keer de man op zijn krukken na bocht 1, hij had geen stem meer.

- 5 keer onder luide aanmoedigingen van Betty in haar roze pakje over de finish komen. Ze was er van 05.30 tot 20.30 uur.

- 5 keer al die duizenden op de berg die je bij naam roepen, hun handen tot bloedens toe klappen en hun kelen schor schreeuwen.

- 5 keer duizenden kaarsen op de berg voor iedereen die in gedachten bij ons waren.

- 5 keer met 70 km/uur de berg af.

- 5 keer kapot boven aankomen en 4 keer besluiten om nog een keer te gaan.

- 5 keer of misschien wel vaker, met tranen op de fiets............

- 5 keer ………alles wat ik vergeten ben.

- 5 keer ......... met geen pen te beschrijven………..!

Een week om nooit te vergeten!

Toine

Pijn in het hart

2010-06-08T04:58:00.001-07:00

Vandaag heb ik de poster voor het raam weggehaald. Die hing er al vanaf januari en is nog eens ververst toen de ramen en de kozijnen vervangen zijn. We kunnen nu weer ongestoord naar buiten kijken. Zonder dat de blanco achterkant in de weg zit. De blanco achterkant is achterhaald, het is voorbij. Bijna voorbij dan, want ik ben vandaag nog even met mijn been naar de fysiotherapeut geweest. De kramp had zich toch wat hardnekkig in mijn been vastgebeten. Zaterdag half elf thuis, en zondag ochtend was het droog, dus er moest weer gefietst worden. Vooral aan het begin stonden mijn benen nog in de Alpe d’’Huez stand en in vliegende vaart vlogen we over het vlakke Goeree. Echter hoe dichter bij Renesse, hoe pijnlijker de aanzetten werden. Dus toch maar even naar laten kijken.

De poster is weg en het raam is leeg. Het is voorbij. Maanden is er naar toe geleefd, werd er afgeteld en was er de opbouw van de conditie. Ik heb me wel voor gehouden om die op peil te houden. Het was een mooie week, waarbij het mooiste was dat we het allemaal uitstekend met elkaar konden vinden. De donderdagavond na afloop is in mijn ogen de perfecte afsluiting geweest. De kippenvel momenten zoals die er vorig jaar waren, het interview met Herman en het liedje Halleluja van Jochem zijn denk ik in het nastreven om zo veel mogelijk geld binnen te halen halverwege gestrand.

Doordat de inschrijving vrij lang door liep, kreeg ik ook een beetje de indruk dat er een aantal mensen liep voor wie geld geen rol speelt, die het geld ophoesten om een week te drinken en om te kunnen zeggen dat ze erbij waren. Dat staat in schril contrast tot de pioniers van 6-6-2006, zoals ik in het boekje las dat ik van Karin heb gekregen. Maar ja het brengt geld in het laatje en dat is ook belangrijk. Even dacht ik dat idealen en ambities te koop zijn, maar er moet ook nog gefietst worden. Daar liggen dan de problemen en als zo iemand dan meer dood als levend bovenkomt staat hij alleen nog maar in de weg bij de fysiotherapeut. Steeds als ik iemand uit de categorie kilo’s te veel en kilometers te weinig zag fietsen, dacht ik zie je het Alpe d’Huzes gevoel is niet te koop voor een dag, dat zit in je en daar gaan maanden aan voorbereiding aan vooraf.

Nogmaals kijk ik wat vreemd door het raam, en zie dat de poster weg is, maar dat er nog restjes plak op de ruit zitten van het plakband. Hoewel het raam nu leeg is, is er wel wat achtergebleven. Een beetje mijmerend kom ik tot de conclusie dat dit de mooie herinneringen zijn, de herinneringen aan Alpe d’Huzes 2010. En mooie herinneringen blijven net als goedkoop plakband heel lang zitten. En tegen de tijd dat alles bijna verdwenen is, dan wordt het tijd om de berg weer eens op te zoeken en een kwartiertje in bocht tien op het muurtje te gaan zitten. Want wat er ook omheen gebeurd, het muurtje in bocht tien blijft even groot.

Sauerlandische Geschichten.

2010-05-17T09:09:00.001-07:00

Hoewel de tijdsbestedingen beginnen op te lopen, er nog een hoop geregeld moet worden en er ook nog gewerkt wordt, wil ik toch nog even stil staan bij ons verblijf in Sauerland. Het eerste wat ik mee wil geven is: Wat er ook over mij verteld wordt, geloof het niet. Ook nu weer werd bij de voorbereiding en training een forse dosis motivatie en doozettingsvermogen gevraagd.

Werden wij bij aankomst nog aangenaam verrast met een zonnetje wat een verblijf op het terras veraangenaamde, zo werd het de volgende dag bij het opstaan al duidelijk waar de naam Winterberg vandaan kwam. Een druilerige regen en een temperatuur van zeggen en schrijven 3,5°C. Dan maar even koffie met gebak in Winterberg. In de kilometers er heen zakte de temperatuur verder terug naar 2° C. We bekeken het van de positieve kant, het was nog boven nul. Deze dag is er totaal niet gefietst. Zelfs Marco, die normaal toch aangeeft dat met regelmaat “het water door zijn naad stroomt” kon zich er niet toe zetten om zijn fiets in elkaar te zetten.

Dat in elkaar zetten is overigens zo vaak genoemd dat ik de indruk had dat hij bij het transport zelfs de onderdelen tot in het laatste schroefje uit elkaar heeft gehaald. Het moet een gepuzzel geweest zijn want op vrijdag was het redelijk fietsweer, maar ook toen was de fiets nog niet klaar. Samen met Ad Timmermans en Eric Sterrenburg is het parcours verkend.

De zaterdag is iedereen op de fiets geklommen en heeft aan den lijven ondervonden waarin een klein dorpje steil kan zijn. Bijkomstigheid was dat het verblijf boven op de berg lag en dat de start van de rit bestond uit een soort vrije val waarbij men met 65 km/uur het dal in stortte. Terug moest echter vijf kilometer lang de zwaartekracht tegengesteld bevochten worden.

Zondag nog een klein rondje en toen weer naar huis, veel minder gefietst hebbende als de bedoeling was, maar toch een amusant weekend. Waarbij wij met name achter een aantal niet vermoede talenten en ambities van onze team leden en vrijwilligers zijn gekomen. Laten we het zo samen vatten: Wat te regelen en te plannen was, was tot in de puntjes in orde. Blijft over het weer, dat was op zijn Sauerlands gezegd: Scheisse.

De teamleden en het materiaal zijn getest, zodat de nodige aanpassingen nog verricht kunnen worden. Dat geldt geloof ik alleen voor het materiaal. Hoewel het allemaal laat op gang kwam en over het algemeen nat en koud is geweest in de voorbereiding kan ik toch wel merken met mijn wekelijkse rondjes dat het toch wel gemakkelijker gaat. Nog een rondje Dalfsen Apeldoorn, Tilburg en een rondje Friesland en dan gaat het gebeuren. Succes met de voorbereidingen.

Al zenuwachtig? Nee, hoor......

2010-05-02T09:20:00.000-07:00

Vandaag staat er 180D1 op het programma, oftewel 3 uur rijden met een hartritme van tussen de 75% en 85% van het omslagpunt. Maar wat een kolere-weer buiten: de hele dag regen en nog eens regen en een temperatuur van 10 graden C.... De Tacx staat nog boven op zolder stof te verzamelen, want de laatste weken was het uitstekend fietsweer. Nu dus in dubio: toch de regen en kou trotseren of even snel achterwieltje wisselen, de fiets naar boven tillen en weer 3 uur naar buiten kijken.... Ik ben er nog niet uit.

D-day begint nu toch wel aardig dichtbij te komen. Vanaf augustus vorig jaar leek 3 juni 2010 nog lekker ver weg, maar dat is ineens anders geworden. Ik weet niet hoe het komt, maar er gaat geen dag voorbij of je hoort in de media weer over Alpe d'HuZes. Je kunt geen blog meer lezen of je komt de term AD6 tegen. Wist eerst niet eens wat dat was, maar ben er nu toch achter.... Ook allerlei activiteiten van de diverse deelnemers zijn in het nieuws. Zelfs in ons plaatselijke leugenaartje het AD verschijnen artikelen over de sponsorrit der sponsorritten. Kortom er is geen ontkomen meer aan, je staat er mee op en gaat er mee naar bed. Is dat erg dan? Nou, natuurlijk niet om degenen die nog geen geld hebben overgemaakt alsnog over de streep te trekken, maar voor de interne gemoedsrust helpt het niet echt.

Het fietsen -om het maar weer eens over iets anders te hebben- gaat lekker. Zolang het vlak blijft kan ik gelukkig met de "besten" meekomen, enig kopwerk lukt dan ook nog wel. Maar loopt het wegdek voor me iets op dan slaat de zwaartekracht toe. Hoe moet dat dan op 3 juni, zie ik jullie denken. Nou, zoals dat zo mooi heet, "opgeven is geen optie". In de praktijk betekent dat dat de vaart er direct uit is, het lichtste verzet (voor de kenners: voor 30 en achter 27) erop gaat en ik er eens voor ga zitten. Tijdens de trainingsrit op zaterdag in de Ardennen blijkt het dan toch nog te lukken ook. Weliswaar geen toptijden, maar dat wordt in de afdaling weer een beetje goed gemaakt. Op vrijdag al naar een hotelletje aan de Bruggeleen in Stein gereden. Overigens een aanrader: vriendelijke uitbaters, goed eten en de bedden zijn ook goed (zie www.tilmansenclaassen.com). De zaterdagochtend vanuit Stein binnendoor onder begeleiding van twee motoren naar de startplaats La Gleize in België, een deelgemeente van het welbekende Stoumont.

Onze onvolprezen coach Ad had een mooi parcours van ongeveer 17 km uitgezet. We starten in La Gleize, dan via La Gleize en de Werimont langs de gehuchten Roanne, Heilrimont, Ruy en Andimont. Vervolgens via le Rosier naar de top en dan de afdaling langs Cour en Borgoumont om vervolgens weer in La Gleize aan te komen. Volgens de kenners staan 3 van deze rondjes ongeveer gelijk met 1 keer de berg op in Huez. We waren met een leuk clubje van 13 renners en zijn omstreeks 10:00 gestart. Ook hadden we de beschikking over twee motards, waaronder Nick Tilmans: dat was luxe. Bij elke bocht stonden ze je op te wachten en de goede richting op te wijzen. Klasse! Het lukte mij om die zaterdag 3 keer het rondje te maken en dat viel niet tegen. Toch wat extra vertrouwen gekregen dat het wel te doen is..... Dat is natuurlijk nog lang niet de 3 keer de Alpe op, maar het begin is er. Nadat iedereen zijn rondjes had gereden, hebben we op een zonovergoten terras midden in La Gleize nog onze koolhydraten binnen gekregen met o.a. gezinsborden spaghetti bolognese. Al met al een mooie training!

Zaterdag weer overnacht in Stein en de volgende morgen weer vroeg op om de training in Slenaeken te rijden met WebTrainer. Dat viel natuurlijk ook weer niet mee, maar het weer zat mee en gelukkig was ik niet de enige die dag. Rijdend naar Slenaeken, kwam ik al de 8000 renners tegen die bezig waren met tourrit Klimmen-Banneux-Klimmen. Waar halen ze ze allemaal vandaan? Alsof ineens iedereen aan het fietsen is. Onderweg kwamen we nog de Baraque Michel (674 m) tegen op weg naar het op een na hoogste ski(!)-gebied van België. Deze klim is met 13,5 km en een gemiddeld stijgingspercentage van 3,3% de langste klim van het land, zie het bijgaande plaatje. In de loop van de middag weer naar Holland gereden en daar nog gezien dat Aleksandr Vinokoerov op glorieuze wijze Luik-Bastenaken-Luik wint. Wie had dat een paar jaar geleden gedacht..... Laten we deze mooie sport gezond houden zonder extra middeltjes....

A.s woensdag 5 mei gaan we weer op pad en nu naar Duitsland: je komt nog eens ergens als je gaat fietsen.... Met een grote groep gaan we het gehucht Schanze bij Winterberg onveilig maken. Het schijnt daar meer een MTB-oord te zijn, dus heuveltjes zat zie (www.bike-arena.de). We zullen wel zien. Ik kijk er weer naar uit!

Marco.

De tijd tikt door

2010-04-30T14:03:00.000-07:00

Zo langzaam aan begint het op te schieten. Iedereen is druk aan het trainen, sommige zo hard dat er al weken geen stukje van hem verschenen is. Zo onderhand is het nog een maand, en vandaag hoorde ik Bert Kranenbarg op de radio zeggen dat hij het vandaag over vijf weken gehad had. Want ook met het naderen van de datum neemt de belangstelling toe. Zo heb ik in de Telegraaf al een stukje gelezen over Ester Schouten, de bokskampioene die met het team Kranenbarg mee rijdt.

Helga de Leur had een stukje in de Prive waarin zij het had over de uitdaging die zij was aangegaan. Verder horen we tegenwoordig vrijwel dagelijks op radio twee nieuws over het knooppunt team, de deelnemers en de trainingen van Bert zelf. Ruth Jacoth die al vijf jaar niet op de fiets heeft gezeten. Bert die de keren dat hij op de Alpe was dacht:”Daar moet ik niet aan beginnen”. Vandaag de actie om een miljoen binnen te halen. En ga zo maar door, niet alleen de datum komt dichterbij, maar ook de mediabelangstelling. Vandaag werd zelfs het Alpe d’Huzes lied aangevraagd op de radio.

En dan was er ook nog onverwachts de actie van Koga Myata. Deelnemers van Alpe d’Huzes kunnen kans maken op een Koga fiets. In kleurstelling lijkt de fiets erg op de fietsen van de Skill formatie. Wie herinnert zich niet de holle blik van Kenny van Hummel, ofwel Kenny van Uumél zoals de Fransen zeiden, als hij weer in een bergetappe in de minuut voor de sluiting binnen kwam.

Als hij binnen kwam dan zag hij er zo uitgeput en uitgewoond uit dat het was of hij een zwaardere inspanning had verricht dan de winnaar. Zijn rol als rode lantaarn drager, zoals de laatste in de Tour de France wordt genoemd was een doel op zich geworden. Op het moment dat zijn voorwiel iets hoger kwam als zijn achterwiel, was het of er een anker werd uitgegooid en zag hij in no-time al zijn fietsende collega’s verdwijnen.

Dit om vervolgens de hele bergetappe in zijn eentje te rijden en met de hete adem van de tijdslimiet in zijn nek tandenknarsend en bijtend te proberen om op tijd binnen te komen. Zijn ploegleider reed achter hem en smeerde nog wat zout in de wonden door de tijd door te geven. Zo kwam uiteindelijk de dag dat hij te laat binnen kwam. Voor degene die dat nog niet gemerkt hadden gaf hij aan dat klimmen niets voor hem was. En inderdaad dat zal het geweest zijn en niet de fiets, want de rest van de Skill formatie kwam wel met de rest boven.

Terug in Nederland gaf hij aan dat hij met namen op het klimmen ging oefenen want volgend jaar zou hem dat niet meer overkomen. Vervolgens komen er een aantal nieuwe ploegen met daarin een aantal grote namen en is er geen plaatst meer voor Skill in de Tour de France. Een verhaal van knokken en tegenslagen en daarom past het goed bij het doel waar wij ons voor inspannen.

Ook wij moeten een gevecht leveren op de fiets, of het nou een Koga is of je eigen fiets, en ook wij voelen een hete adem in onze nek. Niet van een tijdslimiet, maar die van de mensen op onze bagagedrager, die we in gedachten dingen hebben beloofd. Of van de mensen die de strijd voeren met hun gezondheid, waarbij snel onderzoek misschien nog een strohalm is. Die hete adem gaat er voor zorgen dat ik op 3 juni ’s avonds zo uitgewoond ben, dat Kenny van Hummel er nog uitgerust uitzag in de bergetappe waarbij hij de limiet overschreed. Zou ik dat niet doen heb ik een bagagedrager vol met “ploegleiders” die aangeven waar ik het heb laten liggen en dat mag niet, niet op 3 juni 2010.

Het onderscheidend vermogen is nog niet opgelost.

2010-04-18T02:47:00.000-07:00

Hoewel de suggesties op mijn vorige weblog binnen stromen zit de gouden tip er niet bij. Er wordt wel gereageerd met de mededeling dat ieder beetje weerstand te veel is. Graag zou ik dit toch willen afschilderen als Berg en Dal mentaliteit. Werd voorheen gerefereerd aan een bekend papmerk, nu wil ik het toch maar op deze manier stellen. Berg en Dal was bedoeld om mensen te laten voelen hoe het is om eens aan je stuur te moeten trekken, maar heeft niets met het klimmen van 3 juni te maken. De helling van Berg en Dal kan haast niet pijn gedaan hebben. Ieder beetje weerstand is te veel staat ook haaks op de gedachte van Alpe d’Huzes, belangeloos afzien voor het goede doel.

De gouden tip zit er zoals gezegd nog niet bij. Allemaal wel goede ideeën maar praktisch gezien heeft het allemaal zijn beperkingen. Het klepperen was volgens een lezer nadelig voor de spaken. Hij stelde voor om een sliert “pas getrouwd” blikjes achter de fiets te hangen. Goed idee, maar om op 3 juni om de haverklap het touwtje tussen je tandwiel uit te pulken is niet zo aantrekkelijk.

Een ander goed idee was afgekeken van het ski schans springen waar de Zwitswers altijd met enorme koebellen staan te rammelen. Bij het klimmen zou dat voor team Alpe d’Achmea gepaard gaan met een eentonig bim-bam. Duidelijk voor de supporters maar aan het eind van de dag kunnen alle deelnemers naar Schonenberg hoortoestellen. Ook zouden er ergonomische riemen aan de bellen gemaakt moeten worden, want zo’n brede leren band in je nek lijkt me niet lekker zitten.

Volgende suggestie was een kwast die over het wiel liep en waar verf op druppelde. Daardoor trok je een spoor van Interpolis groene verf en was iedereen te traceren. De eerste beklimming is het allemaal nog wel wel na te tellen, maar om zes uur ’s avonds wordt het onbegonnen werk.

Spandoeken met “hier fiets ik” leuk maar niet gemakkelijk in de afdaling. Je haar in tour de France geel verven, prima, maar bij sommige deelnemers: “Welk haar”? En wat doen we met onze mooie helm? Het blijft dus nog bij suggesties die praktisch gezien geen hout snijden. Ik waardeer het meedenken, maar graag nog wat voorstellen.

Leuk ook dat onze coach nu ook bekendheid heeft in Zweden, volgens mij heeft er in Nederland nog niemand zo enthousiast voor hem geapplaudisseerd. Dan ga ik nu vanwege het mooie weer maar een stukje fietsen. Iedere leeftijdsfase van de kinderen heeft zijn voor en nadelen. Deze keer profiteer ik van het feit dat ik de verzekeringspremie voor de scooter van de dochter heb betaald. Hoewel ze nog wat kan leren van Joop Zijlaard houdt ze de snelheid keurig op 33 km/h als ik haar vraag om het rondje voor me te rijden. Ook is dat wel goed voor mij ego als ik hoor als ik thuiskom dat ik best wel hard fiets. Daarna volgt meestal de discussie over de benzine. Meestal betaal ik die maar, want tenslotte heb ik het grootste deel er van ingeademd.

Trainen in Limburg.

2010-04-18T02:45:00.000-07:00

Zondag 11 april stond er weer een teamtraining gepland. Ditmaal in de Nederlandse bergen in Limburg en op precies te zijn de helling bij Camerig.

Ad had ons er op gewezen dat hij stipt om 9 uur wilde beginnen dus het was zaak op tijd aanwezig te zijn. Om kwart over vijf liep mijn wekker af en om tien voor zes stond Alexander voor de deur. Fiets in de auto en op pad. Hier vanuit het oosten van het land naar het zuiden gaat het het vlotst via de Duitse snelwegen. Dus Duitsland in de snelweg op.

Het was nog rustig op de weg. Het zonnetje scheen aangenaam en vroegen ons serieus af of in korte of lange broek zouden gaan fietsen. De reis voorliep erg voorspoedig dus hadden we nog tijd voor een kop koffie en een sanitaire stop langs de autobaan. Ondanks het zonnetje bleek het buiten toch wat fris. Verder ging het weer. Tegen de tijd dat we Nederland weer inreden was de zon verdwenen. Het was nevelig buiten. De buitentemperatuur meter begon ook te dalen. Tegen de tijd dat we op de Camerig aankwamen stond hij op 3 graden, dus toch maar de lange broek.

We waren mooi op tijd, ca. 8.30 uur op het afgesproken punt ongeveer halverwege de helling. Ondanks de nevel een geweldig (on Nederlands) uitzicht. Er was nog niemand, nog even tijd om met de auto de helling te verkennen. Toch een hele klim, ruim drie kilometer, ongekend voor Nederland.

Langzaam arriveren de teamgenoten ook. Uiteindelijk zijn we om 9 uur met 12 man. Helaas hebben een aantal teamleden om verschillende redenen verstek moeten laten gaan.

We beginnen met een opwarm rondje. Nou ja, opwarmen…… met name tijdens het afdalen blaast de koude wind hard om de oren en tegen het voorhoofd, enkelen klagen over weinig gevoel in de vingers. Na dit “opwarm” rondje van een kilometer of 10 beginnen we met het beklimmen van de Camerig, daar krijg je het tenminste wel warm van. Na het klimmen gelijk weer afdalen en weer opnieuw omhoog, traject training noemen ze dat, soms best saai meer wel effectief. De lange klim en de herhaling geeft je voldoende tijd om te zoeken naar een cadans waar je je lekker bij voelt. Na een aantal keren Camerig doen we weer een tussenrondje, dan nog een aantal keren Camerig en tot slot nog een rondje om uit te fietsen. Overigens gaat dit uitfietsrondje de andere kant van de Camerig op en die is ook listig. Na een kilometer of 75 gefietst te hebben besluiten we om 13.30 uur dat het mooi geweest is. We doen ons nog tegoed aan een kop koffie en vlaai en dan gaat iedereen huiswaarts.

Nu het klimmen wat serieuzer word merk je ook dat de twijfel hier en daar begint toe te slaan. De minder ervaren fietsers informeren bij de ervaren fietsers met wat voor verzet ze fietsen en hier en daar worden voor de zekerheid al de eerste grotere tandwielen gemonteerd.

Na de eerste training in Berg en Dal was dit al een stapje serieuzer. 24 april gaan we naar de Ardennen, we zullen zien wat dat weer brengt. Voor de zekerheid zit er bij mij al een groter tandwiel op…..

Toine

Het feest der herkenning

2010-04-06T12:22:00.001-07:00

Het mooie van Alpe d’Huzes is dat er naar gestreefd wordt om teams en saamhorigheid te kweken. Samen de berg op en samen geld bij elkaar verzamelen. Een eenvoudige manier om mensen het gevoel te geven dat ze ergens bij horen is om ze allemaal dezelfde outfit te geven, en het werkt. Immers voor degene die vorig jaar zijn mee geweest was het eenvoudig: Je had Nederlanders met Alpe d’Huzes fietskleding, met rode T shirts en met blauwe T shirts. Voor ons was het nog wat eenvoudiger gemaakt met de Interpolis groene polo’s. Zag je dat groen dan zag je gelijk: hé daar is Harrie of hé daar is Theo. Alle andere bovengenoemde kleuren kon je gewoon in het Nederlands aanspreken.

Het had voor en nadelen dat iedereen in basis kleuren rond fietste. Zo klaagde de plaatselijke politie wel eens bij de organisatie als er mensen met vier naast elkaar de berg af kwamen denderen in bovengenoemde klederdracht. Maar ook is de organisatie wel eens benaderd door de zetbaas van het restaurantje op de veertig kilometer verder gelegen Croix de Fer, dat iemand in Alpe d’Huzes tenue zijn portemonnee had laten liggen.

Op zich allemaal mooi en leuk geregeld, maar op de dag zelf een ramp. Immers voor komend jaar 2010 man met hetzelfde tenue, het enige verschil is de logo’s die er op gedrukt zitten. Maar die zie je niet als iemand je voorbij rijdt met een gangetje van zeventig per uur. Gelukkig heeft onze sponsor de Holland Herstel Groep ons en daarmee ook de stichting gesteund door allemaal eenzelfde helm te geven in de kleuren zwart met rood, waarbij bij het zoeken naar team genoten alle andere kleuren behalve zwart met rood afvallen.

Ik heb het met Leo al eens gehad over de herkenbaarheid, maar dat valt niet mee om het daarbij ook nog praktisch te houden. Allemaal zo’n muts als Hans Bouwhuis vorig jaar droeg. Prima plan, maar niet te doen als het zo heet is als vorig jaar. Verkleed als Batman, wel onderscheidend maar wat als je cape bij de afdaling tussen de spaken komt. Een bloemkrans om of een sjerp, er moet ook nog gefietst worden en dat gaat al ongemakkelijk laat staan dat je nog van alles om je nek hebt. Dan is er ook nog het gevaar dat je valt en die slinger ergens achter blijft haken.

Vervolgens is er nog aan gedacht om wat te doen met de fiets, maar dat mond al gauw uit in het versierde fietsenplan voor koninginnendag. Crêpepapier tussen je spaken en flossen aan je stuur, vlaggetjes op het stuur of achter je zadel, we kennen de problemen die dat met zich mee brengt, inderdaad van koninginnendag. Het regent, er laat eens wat los, noem het maar op.

Vervolgens is er ook aan gedacht om het naamplaatje op een of andere manier aan te passen, immers dat zit voor op de fiets en zie je al vrij snel. Echter het huidige plaatje is naar de zin van de meesten al te groot. Als daar nu ook nog een gekleurde rand om moet worden gemonteerd. Of dat op het bordje nog wat moet worden gemonteerd, dan is dat toch een beetje tegen de minimalistische racefiets gedachte. Waarbij een bel eigenlijk al te veel is.

Maar wat dan, een zwaailicht op je helm, niet uitvoerbaar. Een reflectie hesje aan, dat klappert te veel en is warm, lastig en zit in de weg. Uiteindelijk ben ik er wel uitgekomen, ik moet het alleen met Leo nog even overleggen. Het lijkt me het beste dat we allemaal net als vroeger een klepper op onze fiets zetten. En dan niet zo’n suffe als de meeste hadden, met een wasknijper en een kartonnetje. Nee zo een met een schoenpoetsdoosje. Waarbij met brede post elastieken twee open gebogen wasknijpers waren bevestigd die door de spaken van het doosje werden gelicht en daar weer op terug werden gedrukt door het elastiek en daarbij een oorverdovend lawaai maakten. Perfect, als je vanuit Alpe d’Huez naar beneden rijdt, horen ze in Bourg d’Oison dat je vertrokken bent. Ook onderweg naar beneden horen de vrijwilligers je al van kilometers aankomen. Na enige oefening kan men zelfs aan het geluid de deelnemers herkennen, dit door de verschillen in aantallen spaken. Niemand heeft dichte wielen dus het werkt bij iedereen.

Tenzij iemand een beter idee heeft, denk ik dat we dit maar moeten gaan doen. De betere ideeën kunnen hieronder bij de reacties worden aangegeven. Concreet is de vraag wat kunnen we doen zodat iedereen direct ziet dat we van Alpe d’Achmea zijn, ook als je klimt zonder helm of met zeventig per uur naar beneden rijdt. Iets dat niet wappert, klappert, knelt of irriteert. Iets dat simpel in kleur en uitstraling er uitspringt bij de rest. Ik ben benieuwd naar jullie reacties

De Dutch Mountains,

2010-04-05T01:10:00.000-07:00

Het doel van de missie, de Mergellandroute. Lengte…., daarover zo dadelijk meer. In totaal 17 Nederlandse reuzen met in totaal een klim traject van ongeveer 23 kilometer met daaronder de huiveringwekkende namen van de Keutenberg, de Eyserbosweg en Camerig.

Daar stonden we dan vrijdag ochtend op een winderige heuvel in Geulen. We waren niet vroeg, tenslotte is het een vrije dag en de beide medefietsers hadden hun echtgenotes mee genomen voor een bezoekje aan Maastricht, wat de opgelopen schade daarvan is is mij niet bekend. Half twaalf, een prettig zonnetje. Fietsen uit de auto, tellers op nul en gaan met die banaan.

Na een kilometer of 15 een T-splitsing, geen bordjes meer, de vertwijfeling slaat toe, bordje gemist? Na het raadplegen van de papieren route beschrijving kiezen we een richting. Na een kilometer, weer vertwijfeling, toch de andere kant op? Nog eens kijken tsja, de ander kant op dan maar. Weer een paar kilometer, een keer links af en ……. hé, hier zijn we toch al eerder geweest? We zijn een rondje gefietst en zitten weer op de route, die volgen dan maar en nu goed op de bordjes letten, ja hoor een paar honderd meter voor de T-splitsing een bordje gemist.Na een lekke band van Henk en 40 kilometer op de teller is het tijd voor de inwendige mens.

In een café schuiven we aan voor een lekker stuk vlaai. Dat doet een mens goed, verder gaat het weer. Tot nu toe vielen de hellingen mee maar nu volgen ze elkaar in rap tempo op. We maken kennis met de helling bij Camerig, een helling met een lengte van 3,6 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 7%, ja ja en dat in Nederland. Hij gaat eigenlijk best lekker, laag verzet en blijven draaien is het devies. Boven gekomen een fraai uitzicht, on-Nederlands.Er volgen er nog een paar, onder andere de Eyserbosweg. Vooraf word ik gewaarschuwd door de collega’s. In het bos gaat het de hoek om en dan steil omhoog….. ze hebben weer gelijk.

Weer verder. Een korte pitstop om water te tanken en een telefoontje naar de partners dat we verwachten over een uur in Geulen te zijn, ik heb zo mijn twijfels of we dat halen maar de beide collega’s zijn zeker dat het niet ver meer is. Weer een waarschuwing, de Keutenberg komt er aan, van een afstand is de weg te zien. Ik vraag vertwijfeld of we daar omhoog moeten, ja is het antwoord. Het ziet er afschrikwekkend uit. Gang maken word me gezegd. Ik doe mijn best, daar is de voet van de berg met een bord……22%. Die 22% is maar een meter of 10 maar je staat dan dus gelijk stil. De weg vervolgt dan met een stijging van “slechts” 17%. Het piept en kraakt maar ik kom boven, tijdens de klim passeer ik op mijn teller het 100 km punt. De lucht betrekt, er vallen wat druppels en het dreigt echt te gaan regenen maar plotseling stopt het toch weer.

Verder gaat het weer, Valkenburg door en vervolgens weer een klein weggetje op waar ze ook weer een helling gevonden hebben. De tijd tikt door, het afgesproken tijdstip met de partners is inmiddels ruim verstreken. Vertwijfeld word er door de partners gebeld waar we blijven, even nog…Na 7,5 uur fietsen inclusief stop en met 140 kilometer op de teller draaien we Geulen weer in. We verbazen ons over de tegenvallende gemiddelde snelheid maar realiseren ons dat de klimmen en de harde wind dramatisch zijn geweest voor de snelheid. Bovendien hebben we een kilometer of 15 meer gefietst dan we verwacht hadden. Snel de fietsen in de auto en terug naar huis, kort daarna breekt er een flinke bui los.

Volgende week gaan we met het team de helling bij Camerig bestormen, niet om de teamgenoten te demotiveren…….. maar Berg en dal was daarbij vergeleken kinderspel.

Toine

Twijfels bij de voorbereiding

2010-04-04T12:42:00.001-07:00

Met nog minder als 60 dagen te gaan, zit ik in de vlakke stukken van de uitzending van de Ronde van Vlaanderen plan de campagne te maken. In tegenstelling tot de winter van 2009 was het met het fietsen in 2010 droevig gesteld. Dat in combinatie met het vervroegen van het tijdstip van de laatste beklimming en de aanpassing van het parcours maakt het het minder vanzelfsprekend om in juni weer zesmaal naar boven te rijden. Hoewel de lengte met de start vanaf de parkeerplaats en de finish door het tunneltje op de berg in kilometers amper naam mag hebben zijn het wel weer extra kilometers omhoog.

Zou het dan toch zo zijn dat de mensen met de Bambix voorbereiding, spinnend in de sportschool of op de tacx zittend voor het nachtkastje ditmaal in het voordeel zijn. Hoewel ik het van niemand gehoord heb zou het ook nog zo kunnen zijn dat mensen naar het zuiden, naar Spanje of Mallorca zijn afgereisd om daar bij Fred Rompelberg te trainen. Hoewel ik het niet door de Web trainer laat controleren zal mijn conditie nog beduidend minder zijn als vorig jaar. Het wordt niet geregistreerd, maar het gevoel zegt genoeg.

Voor goede vrijdag waren de plannen gemaakt om ook naar het zuiden af te reizen. Hoewel de combinatie voor het thuisfront aantrekkelijk was, wij fietsen en de partners aan de rol in Maastricht was de belangstelling magertjes. Waarschijnlijk heeft het voorspelde hondenweer daar een rol bij gespeeld. De afspraak was 11.00 uur in Geulen, dit tijdstip ook vanwege de familiaire acceptatie. In de voorbereiding was het allemaal nog een beetje spannend vanwege materiaal pech, maar om 10.45 uur waren we bij de kerk van Geulen, tenminste twee van de drie deelnemer namelijk Toine en ondergetekende. Henk liet nog even op zich wachten, stonden wij opgetuigd, popelend om de mergelland route op te draaien.

Hoewel de voorspellingen van het KNMI in eerste instantie zeer verontrustend waren en een dag soppen en afzien in het vooruitzicht stelde werden later in de week de verwachtingen wat beter. Het was droog en regelmatig was het zonnetje te zien, en zo hebben we eigenlijk bij prachtig weer alle beklimmingen van enige importantie bedwongen, waarbij we aan mijn webloggende collega Toine allerlei waarschuwingen gaven waar het steil was en of steil werd. Er zijn dan mensen die de internet pagina erbij noemen zodat je op kan zoeken of het echt omhaag gaat. In ons geval is dat niet nodig, want de Keutenberg en de Eijserbosweg kent iedereen. Ondanks onze opmerkingen ging Toine ons met redelijk gemak voor.

Al met al een lekker dagje, ondanks de lekke band van Henk, waarbij gelijk zijn hele achterwiel is schoon geworden en een beetje verschil in kilometers tussen de papieren en de werkelijke versie van de route. Hierdoor lag het tijdstip van terugkomst wat later als gepland. Dit laatste was overigens alleen een probleem voor het thuisfront dat langer op ons heeft moeten wachten dan wij hadden aangekondigd.

En ondanks de verontrustende constateringen aan het begin van deze weblog voor wat betreft de voorbereidingen denk ik dat het lot ons toch wel goed gezind is. Als we alleen al kijken naar het weer en het feit dat tien minuten nadat we in de auto stapte er een enorme hoosbui losbarste, dan zal het wel loslopen de 3^e juni, daar ga ik dan maar vanuit.

Gedoe rond de eerste trainingsdag

2010-03-29T11:04:00.001-07:00

Met wat gemengde gevoelens ging ik al vroeg van huis op de eerste trainingsdag. Wel weer vroeg weg en een eind rijden, anderzijds leuk om de teamgenoten en de vrijwilligers weer te zien. In tegenstelling tot vorig jaar was de stoep droog en scheen de zon in het vredige nog niet ontwaakte Brielle. Het leek dus minder zompig te worden als vorig jaar. Ik zeg met name leek, omdat ik tussen Sliedrecht en Deil een enorme hoosbui in reed.

Ook bij Nijmegen was het niet helemaal droog of eigenlijk helemaal niet droog en dat maakt de start al minder aangenaam. Zeker als je later thuis komt en je krijgt de opmerking dat je geboft hebt met het weer. Ik ben een fervent voorstander van een verharde parkeerplaats en daar ging het al mis. Maar goed je wilt niet zeuren dus snel op de fiets, dan ben je het eerst alles weer vergeten.

Voor iedereen goed nat was hield de regen op en werd het prima fiets weer. Iedereen deed zijn rondje en had zo zijn eigen primaire problemen, bijvoorbeeld, de hartslag van Marco of de kramp van Hans. Welkom was dan ook de komst van Leo, Ben, Geesje en de catering. Allemaal een banaantje, een stukje krentenbrood of een stukje ontbijtkoek. Iets later kwam de vrachtwagen van Holland Herstel groep met voor ons allemaal een helm. Een geweldig gebaar en namens iedereen enorm bedankt daarvoor. Waarbij ik dan maar gelijk de afspraak wil maken dat we hem nooit gebruiken waar hij voor nodig is, vallen.

Natuurlijk moest de helm gepast worden en werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om de aanwezigen op de foto te zetten met de nieuwe aanwinst. Hoewel ik zoveel mogelijk op de fiets doe moest ik toch echt een meter of twintig het bos in lopen. Met van die plaatjes onder je schoenen valt dat niet mee, het heten tenslotte niet voor niets fietsschoenen. Daarmee heb ik ook nog onwillekeurig een fijne verrassing voor thuis voorbereid, maar daarover later meer.

Na de foto nog een rondje en daarna aan de lunch. Er was afgesproken in het pannenkoeken restaurant, en ik ben geen liefhebber van pannenkoeken. Omwille van de teambuilding heb ik braaf mijn tosti tussen al die grote borden opgegeten. Aan tafel bleek dat de deelname van Marco aan de webtrainer niet alleen zijn conditie doet groeien. Ook zijn ego wordt met sprongen groter. Zo kwam even ter sprake hoe het zou gaan lopen komend jaar met de verlenging van het parcours en het eerder sluiten van de laatste klim in Frankrijk.

Marco gaf aan dat hij niet zo heel vroeg wilde starten, eerst een beetje uitslapen zei hij er nog net niet achter. Dan zou hij een keer of twee naar boven gaan, vervolgens naar zijn appartement een uurtje of twee gaan liggen en dan nog een keer of twee naar boven. Zo zie ja maar wat een keer de Posbank op fietsen met je kan doen.

Na een geanimeerde lunch ben ik huiswaarts getogen en daar aangekomen alles in de was, schoonmaken en smeren. Ik moet nog even terug komen op de opmerking van verharde parkeerplaatsen. Zeker met nat weer kleeft het zand of de klei in de blokjes. Soms zo erg dat je de plaatjes onder de schoenen niet meer in de pedalen krijgt. Op een zondag bij een lekke band hoef je dan alleen maar te roepen:”Hoeven krabben”, en een van je collega fietsers haalt een bandenlichter, een inbussleutel of zoiets uit zijn zak en verwijdert een deel van het zand.

Nu was het mij al opgevallen op weg naar huis dat het anders rook in mijn auto. Je kent dat wel, misschien komt het van buiten. Maar van Nijmegen tot Spijkenisse kan het niet hetzelfde ruiken. Het kwartje viel nog niet helemaal, tot ik thuis ging “hoeven krabben”. Toen bleek dat zo’n twintig meter van de parkeerplaats het niet alleen een prachtige plaats was om een foto te maken met je nieuwe helm op voor de vrachtwagen, maar ook de plaats bij uitstek om je hond uit te laten.

Precies het hele plaatje vol, amper wat er naast en keurig afgedekt met een laagje parkeerplaats zand. Als ik er bewust in was gaan staan, had ik het nooit zo netjes in het plaatje gekregen. De uitsparing was netjes schuin afgestreken, en bij het verwijderen bleek dat alle drie de gaatjes van de inbusboutjes helemaal vol zaten. Alles weer netjes schoon gemaakt met niet te veel water en de afwasborstel (wel weggegooid nadien), want vandaag moest er weer gefietst worden.

Vanochtend een prachtig mooie droge dag, om half tien op naar de koffie bij Leen. Alles donker en de gordijnen dicht. Dus maar aangebeld, en Leen in zijn badjes die de deur open deed. Wat zijn jullie vroeg. Vroeg? Hallo, goede morgen, zomertijd weet je wel. Wij vast koffie en hij snel omkleden en daarna op pad. Ze zouden het wat rustig aan doen in verband met mijn sessie Berg en Dal, maar nog voor de brug ging het alweer bovenin de dertig en eigenlijk was dat best wel lekker. Bij ieder aanzetje voelde ik mijn bovenbenen. Heeft het toch effect gehad zo’n dagje van en naar Park Tivoli.

Rokjesdag en blote witte ongeschoren kuiten....

2010-03-25T14:45:00.000-07:00

Wat een mooi weer: 20 graden en een lekker briesje uit het zuiden. Wat wil een mens nog meer? Vooruit dan, een beetje van mij en een beetje van Bril.

De eerste echte mooie warme dag dit jaar. Dat belooft altijd een hoop ontluikende natuur. Rokjesdag, noemde Marin Bril dat en wij keken er vanaf midden winter al naar uit. Vanochtend voor een schade in Amsterdam Centrum geweest en dan weet je het direct: dit is de enige echte eerste officiele rokjesdag. Nog even de lunch gebruikt bij het Leger des Heils. Tja, ook wij van Achmea moeten op de kleintjes lettten. Soep (ja, Femke ook hier was het tomatensoep) met brood en het smaakte goed.

Na thuiskomst meteen op de fiets, want aan het einde van de middag zou het gaan regenen, aldus de weergoden. En ze hebben weer gelijk. Nu ik dit stukje zit te typen, komt het met bakken uit de hemel. Voor vertrek nog even de neus buiten gestoken en ja hoor, dit wordt dan de eerste dag in korte broek buiten. Dat komt dus wat onverwachts en ik moest dan ook zondigen tegen een van de hoofdregels van de wielrennerij: blote benen horen netjes gesoigneerd en geschoren te zijn.... Geen tijd meer voor en direct op de fiets. Door Heerjansdam fietsend merk je dan toch dat ze daar weer een heel andere invulling van rokjesdag hebben. Het kan ook niet altijd feest zijn....

Voor het eerst ook in de Nalini Team-outfit van WebTrainer.nl. Dat zit perfect. Ik moest natuurlijk wel XXXL hebben, maar dat heb je met die achterlijk kleine italiaantjes op de fiets. En Leon, goed kijken dan zie je de mooie witte sokken. Nogmaals bedankt daarvoor!

Op het programma stond een training van 1:30 uur (voor de kenners 50D1, 2h(1W-4D1) en 2h(5D3-10D1). Ging lekker en zoals gezegd net voor de buien binnen. Wel even wennen als je naar beneden kijkt: wat zijn die melkflessen wit. Past wel goed bij de grondverf van mijn fiets, zouden mijn toffe fietsvrienden zeggen.....

Ik kijk verder al uit naar komend weekend. De eerste training met de kanjers van de teams 1, 2 en 3 van Alpe d'Achmea in Berg en Dal. Zondag de tweede clinic van BergOp van WebTrainer.nl op en rondom de Posbank bij Velp. We maken er lekker een lang weekend Berg en Dal van. Marjan gaat ook mee en zal zaterdag Geesje, Ben en Leo helpen bij het vrijwilligerswerk. Nu maar hopen dat het een beetje droger wil blijven dan vorig jaar, toen de renners bijna zijn verzopen. Rene heeft er in ieder geval voor gezorgd dat hij lekker met Marie-Claire in Milaan zit. Dat kan hem nog aardig tegenvallen: die chique winkelstraten doen daar een aanslag op je creditkaart.....

Dan de tellerstand voor het sponsorgeld: meer dan euro 70.000,-. Wie had dat gedacht? Ik sluit me aan bij onze teamcaptain Don Leo dat het moeilijk inschatten is waar we gaan eindigen. Zou stiekem denken aan een bedrag met 6 cijfers teveel van het goede zijn.....? We gaan het zien en blijven ons best doen!

Goed dat Hans de Kler er aanstaand weekend niet bij is, dat scheelt weer een bezemwagen.....

Marco.

Wat er zoal ontluikt in het voorjaar

2010-03-22T15:34:00.000-07:00

Nu kunnen de schaatsen echt in het vet, de winter is voorbij en Barend heeft de Clinic gegeven. Nieuw kettinkje zodat het zand en het zout in het vet van de oude ketting wordt weggegooid. De blokjes vervangen, een nieuw stuurlint en een bandje achter en er kan getraind worden. Ik heb zelfs na al die jaren een heuse bel op de fiets laten monteren nadat ik enkele malen via de stoeprand of de berm enige ruim baan makende bejaarden moest ontwijken. Natuurlijk wel netjes gebleven, zoals het hoort.

Alles ontluikt weer voor ons fietsers, de eerste hopen dampende paardenvijg op het fietspad zijn alweer aangebracht. Een beetje weinig structuur omdat de paarden opeens weer wat meer beweging kregen dan ze deze winter gewend waren. Maar nog juist stevig genoeg om behoorlijk te spetteren als je voorganger er door rijdt. Een beetje opletten dan als je droge lippen hebt of je reepje naar binnen werkt.

Ook de honden hebben de hele winter getraind en door een klein aanbod aan fietsers denken de baasjes dat hij nu echt goed luistert. Dus kunnen ze nu wel los lopen op het fietspad. Mijn aandacht is over het algemeen groter als die van de honden. Ook neem ik al, ondanks dat het nog niet warm is een energiedrankje mee. Vorig jaar heb ik het al eens opgemerkt, als een hond naar je benen hapt, werkt het het best om hem nat te spuiten met je bidon. Voor de baas doe ik er dan een stevig klevend energie drankje in zodat de hond zonder bad als levende suikerspin door het leven kan.

Een nader ongemak wat ik in deze tijd van het jaar op Gods wegen tegen kom is het glaswerk dat door de jeugd in het weekend in zoveel mogelijk stukken kapot wordt gesmeten op de stoep of op het fietspad. Dat naast de steentjes die al dan niet gestrooid tegen de gladheid naar boven spoelen zodat een reserve bandje geen overbodige luxe is. Het zout is inmiddels wel opgelost, dus er is niets wat een gedegen training in de weg staat.

Daar komt bij dat de maand april de maand van de Vlaamse klassiekers is. Iedere zondag en iedere woensdag kun je de kunst afkijken op televisie. Onderga de heroïek van het Belgische wielrennen. Zeg nou zelf als je de oude Kwaremond of de muur van Geraardsbergen of van Houy op kunt fietsen dan klinkt dat beter als de Brienenoordbrug. De Waalse pijl klinkt toch beter als de ronde van het groene hart. Een kasseien strook, wat eigenlijk een landbouwweg met een hele slechte bestrating is, wordt één keer per jaar vol in de belangstelling gezet om daarna de rest van het jaar verder te verzakken.

Via de radio wordt op radio twee de actie onder de aandacht gebracht. Bij knooppunt Kranenbarg wordt een nieuw team geformeerd met bekende dames. Hadden we al de toezegging dat Erica Terpstra dit jaar kwam en dat ook Betty weer van de partij zou zijn. Inmiddels is ook zeker dat Carolien Tensen en Helga de Leur (voor het weer) mee fietsen. En wie weet wie daar nog allemaal bijkomen.

Bij mij thuis hangt de poster voor het raam en de teller telt gestaag het aantal dagen af. Ook voor ons fietsers wordt het tijd om te bepalen waar we staan en hoeveel er nog bij moet groeien. Ik deel de hoop van Ad dat het beter weer is als vorig jaar, al is het maar droger. Vorig jaar was het zo nat dat ik zelfs het gevoel had dat mijn fiets gekrompen was. Ik verheug me er op om iedereen weer bij elkaar te zien en dat we allemaal bij Marco in het wiel naar boven rijden. Volgens mij is hij de enige die er dit jaar al een beklimming op heeft zitten. Laten we veel kilometers in de voorbereiding maken, des te veiliger is het straks op de berg en des te beter de prestatie.

Schaatsclinic.

2010-03-21T03:48:00.000-07:00

Een paar weken geleden kwam Barend met zijn idee voor het organiseren van een schaatsclinic om zo geld in te zamelen voor ons gezamenlijke goede doel, het KWF.

15 maart zou het gaan gebeuren op de Ireen Wüstbaan in Tilburg. Aangezien volgens de kenners schaatsen en fietsen goed te combineren is besloot ik me in te schrijven. Barend had de inschrijving goed georganiseerd, je kon je inschrijven via het Internet via zijn eigen site schaatstest.nl. De eerste vragen waren erg eenvoudig, naam, adres enzovoorts, geen probleem.
Maar dan, de belangrijkste vraag, wat is je schaatsniveau. Barend had het in vier niveaus ingedeeld. Beginner, Licht gevorderd, Half gevorderd en Gevorderd. Tsja, waar hoor je dan thuis. Het is zaak dit wel een beetje goed in te schatten maar vooral ook niet te hoog om te voorkomen dat je straks het kneusje van de groep bent. Als omschrijving bij Gevorderden stond “ik kan pootje over” (voor de niet schaatsers, dat is de manier waarop je door de bocht gaat). Nou heb ik al op jonge leeftijd schaatsen geleerd. Je weet wel op van die houten schaatsen met oranje linten die je onder je schoenen knoopt. In mijn jeugdjaren heb ik heel veel geschaatst. Ik heb nooit les gehad maar het eerst van mijn ouders geleerd en vervolgens goed kijken naar die snelle rijders op de ijsbaan. De laatste jaren heb ik niet veel geschaatst, vorige winter twee keer en deze winter één keer. Maar…. Pootje over kan ik wel! Dus….. toch maar opgegeven voor de gevorderden.

Op die regenachtige maandag 15 maart vertrek ik al op tijd naar Tilburg. Daar aangekomen worden we ontvangen door Barend en Cristel. Ik krijg een stikker met mijn naam in de kleuren van de gevorderden groep. Barend had een aantal vrijwilligers geregeld die tegen betaling (de opbrengst gaat uiteraard naar het KWF) je schaatsen konden slijpen. Omdat ik niet zou weten wanneer dat voor het laatst gebeurd is leek mij dit een mooie gelegenheid. De jongeman bekeek mijn schaatsen eens nauwkeurig en op mijn vraag “Het was zeker wel een keer nodig” kwam een diskreet bevestigend knikje. Hij zal wel gedacht hebben… wat een barrels.
Nadat de schaatsen geslepen zijn stap ik vol goede moed het ijs op. Ik heb nog nooit op kunstijs geschaatst, laat staan in een hal. IJs hoort glad te zijn maar dit was wel heel glad. Voorzichtig rijd ik mijn eerste rondje, het gaat wel een beetje wankel. Dan is het zeven uur, tijd om me te melden bij de groep van de gevorderden. Een beetje vertwijfeld kom ik aanrijden, bijna allemaal schaatsers in snelle pakken en op klapschaatsen, oops, toch een beetje hoog ingeschat? Gelukkig ontwaar ik een bekend gezicht. Karel, collega en teamlid van vorig jaar is er ook. Ik zoek steun, “al veel geschaatst dit jaar Karel?’ “Ja, ik schaatst elke week in Nijmegen”……. Oops, dat wist ik dus niet! De twijfel slaat toe.

De trainers nemen ons op en proberen de grote groep gevorderden weer op te splitsen naar niveau. Ze hebben er blijkbaar toch redelijk zicht op. De jongens en meiden in de snelle pakken komen bij elkaar. Ik word met Karel en nog twee heren en een jonge dame ingedeeld. De trainer, Geert, een oude rot uit het vak verzoekt ons drie rondjes te rijden om te kijken wat voor vlees hij in de kuip (vriezer) heeft. Na de drie rondjes mag de jongedame vertrekken naar de meer gevorderden, wij mannen blijven achter.

Er volgt ander half uur en vele rondjes over: laagzitten, afzetbenen, schaatsen indraaien, schaatsen niet te hoog optillen, heupen indraaien, enz. Tsja, dan ga je tijdens het schaatsen bewust nadenken over wat je aan het doen bent en tsja, wat gebeurt er dan, dan val je dus. Ik twee keer om precies te zijn. Op een tijdelijk ietwat gevoelige pols na viel de schade verder gelukkig mee.

Na anderhalf uur, volgens captain Leo 10 kilometer verder en vele tips rijker stap ik voldaan van het ijs. Een erg leuke ervaring, hopen dat er volgend jaar weer ijs is en dat er wat is blijven hangen van het geleerde. Barend bedankt, het was geweldig!

Toine

Eindelijk weer naar buiten!

2010-03-09T15:07:00.000-08:00

Wat een schitterende week vorige week. Mooi, maar koud, weer met een zonnetje. Dus niet gewacht zoals de Bikkel uit Brielle tot zondag, maar gewoon op dinsdag al de fiets uit de Tacx gehaald, achterwiel vervangen, bandjes opgepompt en lekker naar buiten. Dat viel toch nog even tegen die eerste meters.... Moet je gewoon weer opletten, vooruit kijken en anticiperen op het andere -veelal gemotoriseerde- verkeer. Maar dat went gelukkig snel.

Vorige week 3 keer buiten op de fiets gezeten, lekker koud geworden en dan met een voldaan gevoel een warm bad. Wat mij betreft mag het nog wel even winter blijven, daar kan de zomer echt niet tegenop......

Ik heb me wel de hele week lopen op te fokken voor mijn eerste clinic van het trainingsprogramma BergOp van Webtrainer.nl. Uit het vergelijken van elkaars testresultaten bleek al snel dat ik tot de slechtsten van de twee groepen van elk 25 renners behoor. Keerzijde van de medaille is wel dat ik in 4 maanden in potentie de grootste vooruitgang kan boeken. Want zeg nou zelf, wie gaat er meer vooruit: de jonge dertiger die dit jaar de Dolomietenmarathon in 7 uur wil doen in plaats van de 8 uur van vorig jaar of de kalende vijftiger met buikje die vorig jaar nog wijn drinkend de hele dag op de berg stond en nu minimaal 3 keer die berg op gaat fietsen? Die beker win ik met twee vingers in mijn neus: ik hoef alleen maar af te vallen.....

Afgelopen zondag was het dan zover. Met de moed in mijn wielrenschoenen gezonken naar het startpunt in Velp gereden. Na de individuele gewicht- en vetmeting, koffie, appelgebak en toelichting op de training in 3 groepen om kwart voor 11 vertrokken. Richting Hoenderloo, Ugchelen, Hoog Soeren en Kootwijk. Tussen Ugchelen en Assel werd er een oefening gedaan van 5,3 km vals plat. Met 60-65 rpm en een hartslag van maximaal tot HF-MLSS het traject twee keer "op de grote plaat" afgelegd. Dat was voor mij een nieuwe ervaring om over deze afstand met een zwaar verzet omhoog te rijden. Na de pauze in cafe Brinkhorst in Kootwijk weer terug naar Velp met nog even een klimmetje op de bekende Emmapyramide. Bij elkaar 4 uur fietstijd en 120 km afgelegd. Pastamaaltijd en weer naar huis getogen. Viel al met al best mee! Op bijgaande foto zie je me zelfs tegenwind kopwerk verrichten: het moet niet gekker worden....

Vandaag een uurtje uitgereden met een lage hartslag. Ben weer helemaal de oude. Het ziet er de komende dagen weer goed uit dus dat belooft weer een aantal mooie kilometers over de eilanden en langs de Oude Maas. Ik kijk er naar uit.

Wat de sponsorstand betreft overtreffen we ons zelf nu al: ruim meer dan euro 60.000,-..... en we hebben nog iets minder dan 3 maanden te gaan. Ik sluit me graag bij onze captain aan om de lat wat hoger te leggen: euro 75.000,- is al genoemd. Laten we dat dan ook maar als voorlopig doel beetpakken. We gaan er nog even goed tegen aan.

Ben benieuwd hoe het met de plannen voor onze Tour d'Achmea gaat: op de fiets langs alle(!) vestigingen van Achmea en daar geld ophalen. Dat wordt nog een hele klus.

Marco.

Kopzorgen

2010-03-07T13:31:00.000-08:00

Op vrijdag zag het er naar uit dat het fietsen op zondagochtend op niets uit zou draaien. Er was weer sneeuw voorspeld en regen. Dat zou wel weer uitdraaien op nattigheid en een bak zout op de weg. En dat terwijl ik deze week al eens met Alpe d’Huzes collega Rick Breeuwer in een aangenaam voorjaarszonnetje op het fraaie eiland Goeree-Overflakee had rond gereden.

Al op zaterdagochtend toen ik het gordijn open deed was er reden tot het bijstellen van mijn pessimistische aanname voor wat betreft de zondag ochtend. In plaats van de voorspelde witte narigheid was de hemel staalblauw en was de weg al aardig aan het opdrogen. Tijdens de weekendbeslommeringen als sjouwen met boodschappen en het doen van karweitjes bleek het wel koud, maar ja droog is droog.

De zondagochtend brak aan zoals verwacht met een even blauwe hemel, dus niets stond een ochtendje fietsen in de weg. Alle winterspullen, die rond deze tijd al een laatje lager moesten liggen weer voor de dag getoverd want toen ik de hond uit liet zag ik dat de sloot weer dicht gevroren was. Dus de thermo sokken en de bivakmuts weer aangetrokken en neem van mij aan niet voor niets. Zeker uit de zon was het ijzig koud.

Na het bakje koffie en de nodige flauwekul gingen we op pad, gemakkie aan op weg naar de brug om van daar af langs het kanaal te rijden. Een lange rechte weg, die begint vanaf de brug met een stukje naar beneden. Dan rijd je dus al boven de dertig en dan moet iemand de draad oppakken om op kop te rijden. Vervolgens moet er overgenomen worden om de snelheid vast te houden. Kop over kop rijden is gemakkelijk uitgelegd, maar de praktijk werkt anders. Ieder jaar aan het begin van het seizoen is de discussie hetzelfde. Volgens de gebruiksaanwijzing van kop over kop rijden is het de bedoeling dat degene die op kop rijdt zich terug laat zakken of een teken geeft dat iemand over moet nemen. De volgende neemt zonder sneller te gaan rijden de kop over. Dat “zonder sneller te gaan rijden” is het probleem.

Wanneer je een breuk wil forceren of van iemand weg wil rijden ga je er juist harder overeen. Bekend fenomeen is dat degene die niet kop over kop kan rijden het meeste commentaar heeft op de rest. Dus deze zondag was het weer zover: “Nu hebben we één rondje gedraaid en rijden we al anderhalve kilometer harder”. Gevolgd door;”Ja maar ik rij 31 en jij komt er met 33 voorbij, wie doet het dan fout”. Na een paar rondjes draaien wordt de eerste er al afgereden en dan volgt de discussie aan wie het ligt.

Met niemand aan de winnende hand zien we voor ons twee stipjes die best weleens op de fiets kunnen zitten. Dan heb je niets meer aan theorie en wordt het alle hens aan dek om ze bij te halen. Spontaan gaat het draaien goed en wordt er gekeken naar de minst presterende om de hele groep zo snel mogelijk bij de twee stippen te krijgen. Misschien dat wij door de jaren heen gewend zijn om onder druk te presteren en dat de in twintig jaar opgebouwde automatische piloot geen verdere uitleg of theoretische benadering nodig heeft.

Met de twee stipjes hebben we vervolgens in een voor deze tijd van het jaar hoog tempo het halve eiland rond gereden. Weinig kop over kop, want een van de twee stipjes kon het niet hebben dat er iemand voor hem reed, dit tot groot verdriet van zijn collega stip. Immers als je wat wil dan moet je er ook wat voor doen. Als je niemand voor je wilt moet je maar zo hard rijden dat er niemand langs komt.

Thuis gekomen snel gegeten en een bakje koffie om de kou te vergeten. Vervolgens snel onder de douche waarna alles weer warm werd en zijn normale kleur en proporties begon te krijgen. Benieuwd naar de belevenissen van de collega webloggers, of hebben die het nog te druk met naar buiten kijken. De sneeuw is al weg hoor.

Fiets uit het vet!

2010-03-07T13:27:00.000-08:00

Eindelijk lijkt er een eind te zijn gekomen aan al die winterse omstandigheden. En dat mag ook wel onderhand, nog krap 3 maanden en dan is het D-day.

Zoals jullie hebben kunnen lezen heb ik de afgelopen maanden veel ritjes gemaakt op de mountainbike door besneeuwde landschappen. Na een week je wintersport (waar ik gelukkig weer heel van terug gekomen ben) met erg mooi weer, begon het nu toch echt wel te kriebelen om met de race fiets op pad te gaan.

Eerder deze week ontstonden toch nog wat twijfels omdat de weer profeten sneeuw voorspelden en wel weer 5 tot 10 centimeter. Gelukkig bleef het bij minder dan 1 centimeter op de vrijdag. En zondag……. Een stralend zonnige dag. De racefiets kon weer uit het vet. Ter voorbereiding zaterdag de fiets maar eens aan een korte inspectie onderworpen en de bandjes opgepompt.

Zondag ochtend, zoals gebruikelijk eerst de hond maar eens uit gelaten. Geen sneeuw dus deze keer maar zon. Het was nog wel fris, maar dat is een kwestie van goed aankleden. De zoutvoorraad van de gemeente is blijkbaar weer op peil want men heeft zout gestrooid. Nou ja, dan straks de fiets maar weer goed schoonmaken. Het zal gebeuren vandaag, de racefiets gaat weer van stal!

Aangezien de trainingsintensiteit omhoog moet besluit ik mijn gebruikelijke ronde over de Holterberg (in de achtertuin van captain Leo) te vergroten. De eerste kilometers zijn toch wel wennen. De experts hadden al gezegd dat het het beste is om te trainen met de fiets waarop je de Alp op gaat en dat begrijp ik nu wel. De houding is toch wel heel anders als op de mountainbike. Maar na een paar kilometer heb ik de slag toch weer te pakken en draaien de beentjes weer lekker. Met mij hebben velen de fiets weer uit het vet gehaald. Veel fietsers hebben het mooie weer aangegrepen om al dan niet voorzien van een bivakmuts een rondje te gaan fietsen. Na een uurtje of drie arriveer ik voldaan weer thuis. Na een douche beurt van mezelf ondergaat ook de fiets een uitgebreide wasbeurt zodat hij volgende keer niet als een bonk roest uit de schuur komt.

Er staat ons een drukke tijd te wachten. Nog 3 maanden en het is zover. Er zullen nog vele kilometers gemaakt moeten worden. We hebben nog onze gezamenlijke trainingen in Berg en Dal, Limburg, Ardennen en het Sauerland en het rijden van de elfstedentocht. Bijeenkomsten van de Stichting, vrijdag een sportmedisch onderzoek, volgende week maandag de schaatsclinic van Barend (www.schaatstest.nl) en natuurlijk het vinden van sponsoren. Maar ik heb er zin in! Opgeven is geen optie, geven wel!

Toine

Een beetje onderhoud is wel zo prettig

2010-02-21T15:45:00.001-08:00

Vanochtend was het weer zo ver, wel wat nevelig nadat de mist was opgetrokken, maar het was droog. Dik aangekleed want de mist was aangevroren, dus de bivakmuts en de thermo sokken uit de la gevist. Als echte voetbalsupporters stapte we op de fiets, alleen de honkbalknuppel ontbrak. Tegen ons potloodventende Michelin mannetje hadden we voor de koffie gezegd dat hij kon uittrekken wat hij wilde, maar dat we niet zouden wachten als we weg gingen. Dit ter harte genomen zat hij met een zichtbaar oplopende lichaamstemperatuur te genieten van zijn bakje koffie.

Al gauw ging de discussie over het schoonmaken van de fiets. Daarover staan de meningen lijnrecht tegenover elkaar. Kort samengevat de mensen die zuinig zijn op hun spullen en de viezeriken. Zo maak ik direct nadat ik gedoucht heb mijn fiets schoon en zet hem weg. Anderen zetten hem weg en kijken er pas naar als de ketting niet meer rond gaat, het zand ophoopt in de derailleur of de achteras niet meer vrij loopt. In die gevallen wordt er ook nog niets schoon gemaakt, vervolgens wordt eerst een bus siliconenspray in de modderkoek gespoten. Dan moet het weer gaan voor een week of wat.

De non-schoonmakers herken je vrij eenvoudig aan de technische bijgeluiden die de fiets maakt, meestal krassende, schurende of piepende geluiden. Er zijn al veelvuldig beargumenteerd waarom je beter eerst je fiets schoon kunt maken en hem dan weg zetten. Zo was een naar onze mening sterk argument dat je je ondergoed ook niet eerst vuil in de kast legt en dan pas als je het weer aan wil trekken kijkt of er nog wat aan moet gebeuren. Zo kun je het rijtje aanvullen met de vaat. Niet doortrekken, pas als de volgende naar de toilet moet enzovoort.

Maar goed al onze inspanningen ten spijt blijven er mensen waar het kwartje nog steeds niet wil of is gevallen. Mijn fietsenmaker merkte op dat hij tegen een van mijn collega webloggers had gezegd dat hij de fiets niet in elkaar had gelast om alle vuiligheid er op te verzamelen. Mogelijk is deze collega op weg om ook een fervent niet schoonmaker te worden. Dat het loont om af en toe naar je fiets te kijken bleek vanochtend weer eens al te duidelijk.

De weg was vochtig van de mist en de neerslag van de afgelopen tijd. Dan is de kans op lekke banden groter. Een steentje plakt aan je band, en iedere keer dat je er overheen rijdt dringt hij dieper en dieper de band in, tot hij er door zit. Duidelijk zal zijn dat hoe nieuwer de band, hoe dikker het profiel, dus hoe langer het duurt voor hij er door gaat. Nu hebben we al veel gezien zoals dat op sommige plekken het canvas er door kwam. Nu echter was de band zo ver uitgedroogd dat het rubber profiel op meerdere plekken er af was gevallen.

Wij maar wachten, terwijl we het met de minuut kouder kregen. Vervolgens komt de cruciale vraag: Wie heeft er een vouwbandje. Mopperend geeft iemand zijn vouwbandje af waar hij pas nog vanuit zijn werk voor is omgereden om dat te kopen. Degene met de lekke band vraagt hoeveel die band kost. Dat merk je vanzelf als je een nieuwe voor me koopt, en die volgende week aan mij geeft. En zo zal het gaan gebeuren of hij moet de band terug geven. Steenkoud vertrekken we een klein kwartiertje later weer. Dus zo blijkt maar weer: Het is dus niet zo dat niemand er last van heeft als je op een vuile slecht onderhouden fiets rijdt. Dus wie de schoen past trekken hem aan en aan de slag van de week.

Het duurt maar en het duurt maar...

2010-02-14T23:29:00.000-08:00

Andere jaren lette ik niet zo op de winterperiode. Ik keek uit naar de wintersport en dat er hier zo af en toe sneeuw lag was je al snel weer vergeten. Eerst op de ski's en daarna was het direct lente. Maar dit jaar is het anders... Of zou dat komen omdat je als fietser wat meer reikhalzend naar het beter weer uitkijkt? Weer die lekkere buitenlucht langs je gezicht en net geschoren benen, genietend van al het ontluikend groen... Dat duurt dus nog wel even, schat ik zo in. En ook de weersvoorspellers -of zijn het glazen bollenkijkers- verwachten nog veel wits.

Dan zit er niets anders op dan of een weekje naar Mallorca te gaan of gewoon op de Tacx. Gek toch, een aantal maanden geleden had ik nog nooit gehoord van de Tacx, behoudens die engelse term zonder c voor zuur verdiend geld dat je weer moet afgeven, voordat je er ook maar iets mee hebt kunnen doen. En nu zit ik om de dag op dat ding, of beter gezegd op mijn fiets, die in dat ding staat. Voor de reeds beloofde "fotoreportage", zie de bijgaande foto's. Dat apparaat heb ik wel zo op gesteld dat het uitzicht goed is: een mooie witte wereld. Maar zoals mijn opa al zei: "uitzicht went en op den duur verveelt het zelfs....".

Wat doe je dan zo op een druilerige zondagmiddag als die op Valentijnsdag? Ik heb al jaren geleden gezegd dat ik het een uit Amerika overgewaaid commercieel verschijnsel vind, waar ik niet aan mee doe. Marjan is het daar gelukkig mee eens..... Dus gewoon 2 uur op de Tacx en daarna lekker Studio Sport kijken, waar natuurlijk weer geen reet aan was. PSV wint weer eens onverdiend en mijn clubje Feyenoord bakt er voor de zoveelste keer weer niets van: een bloedeloze 0-0 tegen notabene Utrecht. Hoe diep kan je vallen...?

Nee dan Vancouver: de sneeuw wordt aangevoerd per helicopter op Cypres Mountain en in Whistler is het te warm voor de afdaling heren en rijden ze op de fiets in korte broek door de hoofdstraat. Maar van de biathlon sprint voor zowel de dames als de heren heb ik weer genoten. Wat een mooie sport is dat. Als er hier meer sneeuw(?) zou liggen, was dat mijn sport geweest.

Met het binnen halen van de sponsors gaat het goed, zo heb ik de indruk. We zijn er nog lang niet, maar de teller gaat gestaag omhoog.

En voor de zuiderlingen: alaaf!

Marco.

Eindelijk weer “gaan als de brandweer”

2010-02-07T15:05:00.001-08:00

Eindelijk, een legendarische dag zondag 7 februari 2010, heb ik voor het eerst dit jaar gefietst met mijn vaste clubje. Helemaal droog was het niet, er viel hele fijne sneeuw. Maar het vroor niet dus het bleef niet liggen. Gekscherend werd begonnen met de beste wensen en tijdens de koffie stond de gastheer het resterende deel van zijn voor die dag uitgezochte garderobe aan te trekken.

In stukjes van vorig jaar heb ik wel eens uitgelegd dat ik qua gedachten, meningen en redenaties vrij goed aansluit bij Leen. Een half woord is genoeg om op één lijn te komen. Terwijl de gastheer zijn zoveelste lange broek aan stond te trekken informeerde ik of er nog wat bij hem in de kast lag. Vervolgens merkte Leen op dat je meer last hebt van de kou als je ouder wordt. Ja, gaf ik aan eerst de gevoeligheid voor kou en dan plasproblemen.

Hoewel ik pas nog heb gelezen dat de kledingfabrikanten uitgaan van het drielagen principe werd dat aantal door de gastheer ruim overschreden. Voor degene die het interesseert wil ik het even toelichten. Die drie lagen zijn een vochtdoorlatend thermoshirt, een shirt met lange mouwen en een winddicht jack. Als je pas begint, en het is erg koud kun je ook een skipullover aan doen.

Onze koffieschenkende collega was druk in de weer met thermo ondergoed en lange broeken met galgen, thermo shirts en wielrenshirts in de juiste volgorde. Allemaal goed spul volgens de uitvoerende van de omgekeerde striptease. Zeer zorgvuldig gingen over het volgende thermo shirt de galgen van de broek. Het was net een Michelin mannetje toen alles was aangetrokken. Klaar voor het vertrek, toen hij anderhalf keer zo dik was vroeg Leen of hij niets vergeten was en of hij volgende week misschien nog wat wilde lenen.

Lach maar, was de opmerking. Kom op, doorfietsen oude man was het antwoord daarop. Daar gingen we op pad, eindelijk weer eens. Het leek zo vertrouwd, de winden van Leen die bruine bonen op had en het gerochel en de snotneuzen van John die met de nodige stuurmanskunst ontweken konden worden.

Onze thermofetisjist draaide netjes mee op kop en nam af een toe een slokje uit zijn bidon, want koude is erg, maar uitdrogen helemaal. Nu zweet je met kou wel een beetje, maar dat staat in geen verhouding tot de zomer. Ons Michelin mannetje ging steeds harder fietsen en dat tempo probeerden wij gestaag te volgen. Omdat het toch fors boven zijn normale inspanningsniveau lag vroegen wij naar de dieper liggende oorzaak. Hij gaf aan dat hij ongelooflijk moest plassen.

Even terugkoppelend naar het gesprek bij de koffie werd wederom naar de leeftijd gerefereerd, eerst koud en dan plasproblemen, en die waren er wel degelijk. In de zomer sla je de pijp van je korte broek om en gaat dat wel. Hoewel ik al veel mensen sterke verhalen heb horen vertellen, heb ik nog nooit iemand gehoord die dat met een lange broek is gelukt. Daar komt bij dat het formaat door de koude noordenwind gereduceerd kan zijn tot ”met moeite hanteerbaar”.

Uiteindelijk net over de helft van het rondje, in de bossen van Rockanje, stond het water van de fietscollega tot ruim over datgene wat met moeite hanteerbaar was. Er moest dus maar gestopt worden. Plagend gaven wij aan dat we wel langzaam door zouden rijden. Dat was geen goed plan, maar wij wisten natuurlijk ook wel dat er een groot deel van wat hij aan had uit moest. Nu is het in het bos van Rockanje erg rustig, los van wat kolossale villa’s. Ons Michelin mannetje zocht een boom met een tak waar hij zijn garderobe aan op kon hangen.

Vervolgens ging hij zich laag voor laag afpellen. Halverwege toen hij in een witte lange onderbroek stond, stond opeens een van de vrouwelijke bewoners voor het raam. Hoewel er enige afstand was, kon zij de witte lange onderbroek niet missen. Nog even zoeken naar iets wat vast te pakken was en de hoge nood werd geledigd. Geen acht meer slaand op de vrouw die weer was verdwenen. Na de plas werd alles weer met een ijzige precisie ingepakt. Mopperend vroegen we om een beetje tempo, maar toen schoot het lot ons te hulp. Dezelfde vrouw stond voor het raam met een man en ze wees in de richting van onze zeikerd.

Voorzichtig probeerden wij de pijnlijke situatie wat te doorbreken. Ik merkte op dat de bewoonster aan haar man had verteld dat ze nog nooit iemand met zo’n kleintje had gezien. Dat was het vast niet merkte de dader op, terwijl hij in ijltempo alles weer aan trok. Doe maar rustig aan hoor, merkte Leen nog op maar voor we het wisten zat hij op de fiets. Zie je dat het wel snel kan, was het laatste wat er over gezegd werd. En nu maar wachten op het regionale krantje waar de politieberichten in staan. Zo zie je maar, dat je niet altijd de publiciteit op hoeft te zoeken, soms komt het vanzelf aanwaaien. Misschien is binnendruppelen een betere term.

De bagagedrager

2010-01-31T13:14:00.001-08:00

De Alpe d’Huzes veteranen onder ons hebben het steeds over de bagagedrager en de mensen daarop. Ook Ad weer in zijn laatste weblog. Ik geloof dat ik het begin te begrijpen.

Elk weekend is het momenteel weer hetzelfde. Als ik weer begin te denken aan mijn wekelijkse fietstocht dan gaat het sneeuwen. Ook dit weekend was het weer hetzelfde liedje. Gealarmeerd door de plaatselijke krant waarin stond dat het strooizout nu echt bijna op is vreesde ik het ergste voor vanochtend. Er was vannacht weer een mooi aantal cm. gevallen. Eerst maar weer eens de hond uit gelaten om gelijk de situatie op het fietspad te checken. Ze hadden geschoven. Ik trof een spoor van een mountainbike! Als die het kan dan kan ik het ook!

Fietskleren aan en gaan met die banaan. Uiteraard weer op de mountainbike. Ik besloot een asfalt rondje te doen over de Holterberg, ongeveer 55 km. Eerst richting Bornerbroek en Enter, de fietspaden waren hier geschoven, maar er was best goed op te fietsen. De benen waren nog een beetje stram maar dat heb ik altijd in het begin. Vervolgens door naar Rijssen en dan de weg op naar Holten, hier was wel gestrooid. Er staat een stevige tegenwind, echt soepel fiets ik nog steeds niet.
Al fietsend dwalen mijn gedachten af. Ik stel me voor hoe het is om tegen de Alpe d’Huez op te fietsen. Ik ben vroeg gestart. Het is schitterend weer. Ik kom boven. Boven op de berg staat Betty me aan te moedigen. Ik ken haar niet maar begrijp van de veteranen dat als je haar hoort en ziet je gelijk weet dat dat Betty is. Op naar de volgende klim. Langs de weg staan bekenden me aan te moedigen. Uiteraard ook captain Leo en Geesje.

Als ik aan Geesje denk komen de gedachten uiteraard gelijk bij Hans. Ik denk aan de foto van vorig jaar van Hans op de berg met zijn muts op, verdomme! De gedachten gaan naar mijn vader, ik zie mezelf als klein jongetje samen met hem op de alp staan de tourrenners aan te moedigen. Wat zou hij denken als hij me de berg op kon zien fietsen? Verdomme! Meer mensen schieten door mijn hoofd, ome Jan en ome Jos en nog een paar……

Plots ben ik weer in het heden. De stramme benen zijn weg en onbewust ben ik harder gaan fietsen. Ik geloof dat ik het begin te begrijpen, dat bagagedrager verhaal……..
Ik zet nog eens aan. Vlieg de Holterberg op en zoef de berg af Nijverdal in. Dan door naar Wierden en vervolgens terug naar Almelo. Voldaan stuur ik mijn oprit op. Ik heb er zin in, de dagen tellen af, nog 122 te gaan. Maandag team meeting, dinsdag een uurtje spinning en zondag, of het nauw heeft gesneeuwd of niet, dan ga ik weer fietsen.

Toine

Je zult het maar mogen doen.

2010-01-30T02:29:00.001-08:00

Ondanks mijn herhaalde oproep ben ik nog steeds niet uitgenodigd voor een spinning marathon. De zes uur ga ik doen, maar dan moet ik daar wel ergens de kans voor krijgen. Verder weet ik nu waarom ik geen Tackx krijg en Marco wel. Uit zijn stukje begrijp ik dat de hele huishouding er op aangesloten is. Dat wil zeggen als hij Marjan achter na wil zitten ’s avonds zit gelijk het hele huis zonder licht. Bij ons hoeft het licht nog niet uit als het zover is.

Wat mij wel lekker lijkt bij de Tackx huis aansluiting is dat wanneer er iets saais op de TV is, dan kun je wat harder trappen. Bij een saaie voetbalwedstrijd lopen ze dan wat harder, bij “blik op de weg” rijden ze nog harder als te hard, dus meer frustraties en meer rijbewijzen die ingeleverd moeten worden. In de kook programma’s is alles eerder gaar.

Net als bij Marco is bij mij even de verderfelijke gedachte opgekomen dat ik de aardbeving in Haïti als concurrentie ging zien. Heel even heb ik gedacht, als ik nou eens Haïtiaanse kindertjes ga adopteren en die dan met winst doorverkoop. Of hulpgoederen ga ophalen en die als prijs voor de bingo gebruik. Wat te denken van plaatsnemen in het telefoonpanel om terug te bellen en dan een ander banknummer doorgeven.

Zulk soort ideeën krijg je alleen maar omdat je te veel tijd hebt. Door het koude en gladde weer zijn de rondjes beperkt. Iets kun je compenseren met schaatsen, maar het tellertje van de dagen tot Alpe d”Huzes komt al gevaarlijk dicht naar de honderd dagen. Dan nog maar even bladeren in mijn boekje. Het boekje heet “29 beruchte bergen en één vlak strookje”. Voor degene die dat interesseert, het strookje is het bos van Wallers, een kasseienstrook uit Parijs Roubaix.

Ik sla het hoofdstukje Alpe dHuez open, onder het hoofdje “de klim”. Aftellen van 21 naar 1 staat er als bijzin. De eerste regel is: “Wie voor de Alpe d’Huez staat weet niet wat hem te wachten staat”. Onwillekeurig denk ik terug aan de eerste avond in Frankrijk vorig jaar. Even met de auto omhoog, en inderdaad ik werd er stil van.

Het stukje gaat verder: “over de vlakke brug en afslaan richting de Alpe is er weinig wat op een berg lijkt, het blijft vlak. Ik zie de mensen lopen in de rode t-shirts, de auto’s geparkeerd en inderdaad weinig wat op een berg lijkt. Je rijdt langs de campings, geen stijging, maar dan de bocht naar links vol omhoog. In gedachte hoor ik weer het ratelen van de derailleurs en het knarsen van de kettingen. Ik denk weer terug aan de fietsenmaker op de camping die de achtertandwielen 32 al had verkocht voor hij ze in zijn handen had.

Als ik zo het hele stuk lees, dan denk ik dat is geen kattepies, je zult het maar moeten doen. Met ingehouden adem lees ik het stukje in een keer uit, van bocht 21 tot en met bocht 1. Ik herken de dorpjes die worden beschreven en denk jeetje je zal dat toch gedaan hebben. Zoals het beschreven wordt lijkt het haast onmogelijk, haast zou ik de schrijver gelijk geven, maar hij heeft het één keer gedaan en ik en nog een groot aantal mensen zes keer. Het overgrote deel van de deelnemers van vorig jaar heeft meer als één keer omhoog gereden.

Ik sla het boekje dicht en denk weer aan het tellertje van het aantal dagen. Ondanks het weer gaat het door, dus maar zo snel mogelijk het vaste rondje een beetje uitbreiden. Mocht een van de nieuwkomers het boekje in handen krijgen: “Je moet niet alles geloven wat er in staat”. Goed voorbereid is het te doen, ook met een tandwiel kleiner als 32. Vergeet niet dat we allemaal een denkbeeldige bagagedrager hebben. Je zou verwachten dat de mensen daarop het zwaarder maken, maar dat is niet zo. Zij zorgen voor het zetje dat het mogelijk maakt, maar zij zorgen er ook voor dat het een bijzondere dag is..Als je het boekje leest denk je: “Je zult het maar moeten doen”. Als je kijkt voor wie je het doet, wie er op je bagagedrager zit, en aan wie je denkt als je op de fiets zit dan denk je:”Je zult het maar mogen doen”.

Afzien

2010-01-21T14:25:00.001-08:00

Afgelopen zondag moest het weer gebeuren.
Enige tijd geleden had ik al eens een route uitgezocht in het fietsknooppuntennetwerk. Je weet wel, dat van die kleine bordjes met een nummer in een rondje waarbij je van het ene naar het andere nummer fietst. Hier niet zo ver vandaan is een route uitgestippeld van ongeveer 45 km, met aanrijden en terugrijden zo’n 55 km totaal. Een route via Delden en het mooie natuurgebied Twickel met het kasteeltje, vervolgens richting Borne en Saasveld en dan via Zenderen terug.

Ik had de route al eens geprobeerd op de race fiets maar dat ging niet goed. Bij één van de eerste afslagen moest ik al een klinker weg op waarbij ik, om met de legendarische woorden van de trainer van onze plaatselijke voetbal trots te spreken, “blij ben dat ik geen kunstgebit heb anders zou hij er spontaan uitvallen”. Daarna doemde er ook veredelde bospaden op, niet geschikt voor de racefiets dus, daarom brak ik de route af.

Op deze zondag moest het nu dan toch gebeuren. Uiteraard nam ik de mountainbike weer want voor de racefiets zijn de wegen nog niet geschikt. Ik had me goed voorbereid. Een strookje met de te volgen nummers zat op mijn stuur geplakt. Inmiddels was ook hier in het oosten de dooi ingevallen. Het regende flink. Na het raadplegen van de buienradar besloot ik dat ik om een uur of twee zou vertrekken, dan zouden de buien weg zijn. Om twee uur stond ik klaar voor vertrek en inderdaad was het droog.

De grote wegen waren mooi schoon echter zo gauw ik op kleine wegen en bospaden kwam lag er nog een hoop natte prut (iets wat ooit sneeuw was geweest). Het water en de prut spatte hoog op, al gauw had ik een zoutsmaak rond de mond. (Ja Ad, hier hadden we nog wel zout.) Ook kwam ik op wegen waar de laatste weken op geschaatst kon worden. Die ijslaag was nu echter veranderd in een zuigende laag. Bij iedere trap op de pedalen slipte het achterwiel en door de weerstand van de sompige “ijslaag” kwam ik nauwelijks vooruit. Zwoegend ging ik verder, wetend dat bij de volgende afslag er mogelijk weer een schoon asfalt wegdek op me te wachten lag (of niet).

Tot overmaat van ramp had de buienradar vandaag ook geen gelijk. Nauwelijks een kwartier onderweg begon het weer te regenen en dit ging zo een uur door. Goed gekleed had ik het gelukkig niet koud, op twee onderdelen na dan, mijn beide voeten. Voor de race fiets heb ik van die mooie schoenhoezen, voor de mountainbike niet. Onze teamcaptain had in zijn wekelijkse tip al eens gesuggereerd om met plastic zakken om de voeten te rijden. Omdat ik dat er niet echt uitzien vind besloot ik dat niet te doen. Helaas liepen na anderhalf uur over natte wegen mijn schoenen vol. En langzaam werden de voeten koud. Opgeven was echter vandaag geen optie, ik wilde het rondje vol maken, dat had ik mezelf beloofd.

Na twee uur en drie kwartier zwoegen en afzien was ik weer thuis. Voor de rekenaars onder jullie: “Inderdaad, een erg laag gemiddelde!” Ik werkte mezelf van de fiets en zette de eerste stappen als een hark. Mijn voetzolen voelde ik nauwelijks meer. Gauw alle natte kleding uit bij de achterdeur en onder een hete douche, het brandde aan de voeten, sjonge wat knap je daar van op! Moe maar voldaan denk ik terug aan deze helse tocht.

Volgend weekend weer! En als het regent toch maar met plastic zakken aan de voeten.

Toine

Fietsen en sponsoring en sponsoring en sponsoring....

2010-01-21T14:22:00.001-08:00

Vandaag weer een streng mailtje van onze teamcaptain ontvangen (je zou hem als leidinggevende hebben, dan ben je mooi in de aap gelogeerd, zoals ze dat zo mooi uitdrukken...). Maar hij heeft natuurlijk wel gelijk: we zijn er niet als eerste voor de lol en de voldoening van het trainen en het fietsen, maar voor het bijeen schrapen van zoveel mogelijk sponsorgeld. Dat de strijd tegen de ziekte kanker niet het enige is waarvoor veel geld nodig is, blijkt vandaag maar weer eens. Wat een concurrentie van Haiti. Je mag het natuurlijk niet denken, maar zo af en toe komt het toch boven: "wat zou het mooi zijn als al dat geld dat nu wordt ingezameld naar het KWF zou gaan...". Maar dat kan natuurlijk niet en ook op dat eilandje in de Caribbean is de nood zeer hoog en hebben ze onze steun hard zat nodig.

Dus dan toch maar weer vol goede moed aan de slag met het werven van sponsoren. Iedereen wordt ingeschakeld en het ziet er veelbelovend uit, maar ja, het duurt even voordat de eerste euro's binnen komen. Gelukkig zijn anderen in onze 3 teams van Alpe d'Achmea al wat succesvoller en dat geeft de burger moed. Ook Ad is aan het brainstormen.....en jullie weten: De Bikkel uit Brielle en stormen, dat zijn twee zaken die goed samen gaan: de Bikkel overwint elke storm, dus binnenkort kunnen we wat verwachten!

Dan is het vanuit dat plaatsje midden in het Twentse land wel erg rustig. Maar ja de profronde van Almelo is ook pas op 27 augustus en dat duurt nog even.. www.profrondealmelo.nl. Maar je kunt je vergissen en zonder dat je het hier in het westen weet, broeden ze daar op geweldige plannen. We gaan het meemaken.

Toch nog heel even over het fietsen, want dat is zo leuk....

Ik moet het bekennen: "ik ben een echte BAMBIX-jongen (www.nutriciakindervoeding.nl/en/Bambix.aspx)", om met de Bikkel uit Brielle te spreken. Ik ben nu een paar dagen bezig op de Tacx op zolder en wat gaat dat machtig!! Lekker de korte broek aan en een shirtje met korte mouwen. Zonnebril op, de hoogtezon aan, stereo op 8 en lekker draaien met die beentjes. En voor het milieu is het ook nog eens goed want ik heb de uitvoering met PowerBack, wat zoveel wil zeggen als dat ik met het fietsen de energie weer teruggeef via het net aan Eneco. Als ik bezig ben kookt, strijkt, stofzuigt -en alles wat nog meer energie kost- de hele buurt gratis! Nog even en een kan een eigen energiecentrale beginnen....

Tot binnenkort als ik weer op de Tacx zit: foto volgt....

Marco.

Brainstormen over sponsoring

2010-01-18T04:48:00.001-08:00

In de weken dat er sneeuw lag en dat het geijzeld had, was het onmogelijk om te fietsen. Het strooizout tekort in Brielle en Westvoorne heeft zelfs het journaal gehaald. De lange rechte weg tussen het kanaal en de Brielse Maas was zo glad dat je er niet eens kon lopen laat staan fietsen. Er was geen stukje van het asfalt vrij, alles was ijs. Tot overmaat van ramp gingen ze om de boel enigszins begaanbaar te maken zand strooien met een klein beetje pekel, de nachtmerrie van de gemiddelde ketting, en wat te denken van je aluminium frame.

Met aandacht heb ik de stukjes van mijn mede webloggers gelezen. Voor Twan heb ik al een emmertje klaarstaan zodat hij ook kan blijven fietsen als het koud is. Voor Marco heb ik een nieuw receptje voor appeltaart. Immers de reactie’s op zijn prijsvraag zijn hemelschreiend laag. Hoewel de vraag natuurlijk niet erg gemakkelijk is, is geen enkele reactie wel zeer minimaal. Gokken blijft moeilijk, immers het zou kunnen zijn dat je iemand voor het hoofd stoot, maar met de rappe uit Rotterdam lijkt me niets mis. Ook het watje uit een Winschotense drogist lijkt mij geen mensen voor het hoofd stoten. Dus zou het dan toch aan de appeltaart van Marjan liggen, ik heb er nooit een stukje van op, maar met al die kant en klaar pakken kan daar toch weinig aan verknoeid worden.

Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen, maar er is over het algemeen weinig reactie op de pagina, terwijl er toch best wat tijd in wordt gestoken. Omdat ik niet kon fietsen, ben ik eens na gaan denken over manieren om geld op tafel te krijgen. Immers we hebben al wat, maar we zitten nog ver van het streefsaldo af. Ik weet dat er vorig jaar in het Westland een groot liefdadigheidsdiner is geweest, waar mensen op in konden tekenen.

Ook de spinningmarathon van Harry was ondanks dat er gespind werd toch reuze geslaagd. Ik heb geen wekelijkse verplichtingen bij zo’n donker zweethok, maar als er wat geregeld wordt ben ik wel bereid om mijn record van vorig jaar van vier uur met één uur te vergroten. Ik wil zelfs nog wel mezelf per uur laten sponsoren bij de medewerkers van Interpolis om het zolang vol te houden tot ik niet meer kan.

Verder heb ik er aan gedacht om voor de Chinees te gaan staan en Rennie’s per stuk te verkopen aan de mensen die naar buiten kwamen. Een soort gelijk idee had ik om Norit te verkopen voor de plaatselijke snackbar, die de smaakpolitie de toegang heeft geweigerd. Tandenstokers na het ombeperkt spare-ribs eten en ga zo maar door.

Ook heb ik gedacht om met een kraampje bij de plaatselijke homo-parkeerplaats te gaan staan met tissues en mondwater, leek me een gat in de markt. Ook van die plastic hoezen voor over de bekleding van je auto leken mij nuttige zaken voor de gelegenheid. Kon ik er nog wat gadgets bij verkopen als trekdrop en trekzalf en een gefotoshopte foto met daarop mij en de parkeerplaats bezoekende liefhebber in het café. Daarbij zou ik dan de krant van vandaag duidelijk zichtbaar onder mijn arm hebben. Leek me gemakkelijk voor de verantwoording thuis. Maar dan begin je door te draven en bedenk je dat een andere foto waarschijnlijk veel meer aan sponsorgeld op zal brengen en toen ik dat ging denken vond ik mezelf toch het verkeerde pad opgaan.

Maar wat dan, het houden van slipcursussen voor scootmobile’s, een wasstraat voor rolators en rolstoelen voor als ze door het park zijn gereden. Dit om te voorkomen dat de hondenpoep op het tapijt komt. Tulpenbollen uitspitten en verkopen aan de voedselbank . Illegale bestrijdingsmiddelen verkopen aan volkstuinders met vervelende buren. Het beschikbaar stellen van dat deel van mijn toeslag voor extra declarabele uren dat ik niet gehad heb, voor degene die ze alsnog weet te krijgen. Uitgebloeide vetplanten inleveren bij de frituurvetrecycling en ga zo maar door.

Overal zaten toch wel wat praktische of morele bezwaren aan en al gauw was ik weer terug bij het voorbeeld wat ik aanhaalde van de Westlandse deelnemers. Die hadden niet alleen een liefdadigheidsdiner georganiseerd, maar ook een fietstocht. Voor een behoorlijk inschrijfgeld kon je de route fietsen en voor de pauze plekken hadden ze een aantal tuinbouwschuren geregeld. Daar werd koffie geschonken, ook voor het goede doel. En dat deed mij denken aan de vroegere verzekeraars toertocht. Waar van alle maatschappijen toch gauw zo’n 300 man kwam. Misschien moeten we daar een serieus over gaan denken ergens in het midden van het land.

Het is maar een idee, maar daarnaast schrijf ik me bij deze ook in bij de eerste die een spinning marathon organiseert. Ik ga voor zes uur en als er iemand langer gaat doe ik mee. Voorlopig heb ik mijn brieven maar verstuurd en wacht ik op de reacties en wacht ik op de volgende goede inval. Mocht iemand het idee op de parkeerplaats in tegenstelling tot ondergetekende toch een goed idee vinden dan geef maar een belletje en geef ik de locatie door. De inkoop was ik nog niet mee begonnen. Succes met de trainingen en het winnen van sponsorgeld.

De Bikkel uit Brielle, de R.... uit Rotterdam en het Watje uit W.....

2010-01-11T09:29:00.001-08:00

"Wat een bikkels komen er toch uit dat kleine dorpje Brielle. Fietsen tegen de storm in, wat een geweldenaar".

Dat is de zin die ik al heel wat weken geleden als eerste opschreef toen ik de blog las van onze geweldenaar uit Brielle. Niet lang daarna overleed mijn moeder op haar 76e verjaardag: zij heeft de strijd tegen kanker niet gewonnen en is, zoals ik dat zie, strijdend ten onder gegaan. Op zulke momenten en terugkijkend op haar lijdensweg van enkele maanden wordt de moed je bijna wel ontnomen dat we ooit iets vinden tegen deze nare ziekte. Daarna ben ik zelf in een lastige periode gekomen, waarbij -toeval bestaat niet- lichamelijke klachten mij geveld hebben. Voor het eerst in mijn toch niet zo'n jonge leven acute bronchitis gekregen. Eigenlijk ben ik daar vandaag 11 januari 2010 weer pas een beetje bovenop. Dat wil dus zeggen dat van het fietsfront weinig nieuws te melden is. Maar iets over mijn splinternieuwe Tacx (nog nooit gebruikt) schrijven en mijn discussie over vuile fietsen met mijn fietsenmaker is wellicht toch nog lezenswaardig...

Ja, dan degenen met een Tacx boven op zolder of in de meterkast, de zogenaamde Bambixjongens, aldus Ad. Ik heb hem overigens niet van Marjan gekregen, maar gewoon zelf betaald. Hij staat op zolder naast de roeimachine van Concept-2. Ook al zoiets: wie gaat er nu roeien op het droge? Dat is toch veel leuker op het water, daar zijn die boten ook voor uitgevonden.... Ze staan allebei nog zo goed als nieuw je tegemoet te glimmen. Wat een mooi gezicht. Alleen daarvoor zou je het al doen: een genot om naar te kijken!

Fietsen doe je buiten dus toch maar (veel) liever op de fiets gekropen en de regen en wind tegemoet, zou je dan zeggen. Maar dan krijg je weer op je kop van de fietsenmaker... Herman Braun liep al te schelden bij de eerste onderhoudsbeurt: "Daar heb ik die fiets toch niet voor gemaakt! Elke dag door de regen, modder, zand en andere viezigheid uit de Rijnmond: zonde van mijn met eigen handen gemaakte bike!" Ik wachtte rustig af, dronk zijn koffie op en wenste hem sterkte met de onderhoudsbeurt. "Ik kom hem wel weer halen als je hem schoongemaakt hebt", en stapte op. Ik hoop dat ik hem nog mee krijg als ik hem binnenkort ga ophalen.....

Dan met Kerst ook nog de fietsscheurkalender gekregen: elke dag hoogstaande lectuur over fietsen in het algemeen en voor liefhebbers in het bijzonder. Mijn woordenschat op fietsgebied zal er zeker op vooruit gaan. Kwam mijn werkgever ook nog met een moderne manier van kerstpakketten geven: kon ik zelf o.a. een gratis abonnement op een blad uitzoeken: dat werd natuurlijk het blad Fiets, wie kent het niet..

Al met al zijn alle bij- en randzaken wel op orde. Nu het fietsen weer. Dat gaat deze week weer van start en verder zijn er voor de komende maanden al diverse trainingsstages gepland: dat wordt een mooi fietsjaar!

Ben toch benieuwd waar de R en de W in de titel voor staan. Wie het weet mag het zeggen en de goede oplosser, krijgt een appeltaart! Ik ben benieuwd.

Marco

Witte wereld

2010-01-03T14:49:00.003-08:00

Vanochtend (03-01-2010) om 9 uur opgestaan. Gordijn open, geweldig, wat ziet de wereld er mooi wit uit. Er is een centimeter of 10-15 sneeuw gevallen. Eerst maar eens de hond uit laten. Het vriest dat het kraakt. In de straat een vers pak losse sneeuw. Hans de Kler heeft me onlangs gewaarschuwd, sneeuw is als mul zand! Als ik de straat uitloop kom ik op een iets grotere weg met een fietspad. Ik word verrast. De sneeuwruimers hebben de weg vooralsnog gelaten voor wat hij is, wit dus, maar het fietspad hebben ze al onderhanden genomen. It geat on!

Terug naar huis. Hond naar binnen. Fietskleren aan. Veel laagjes heeft collega blogger Ad mij eens geadviseerd. Hemd, thermoshirt, fleecetrui en windjack. Korte fietsbroek en lange er over. Shawl om de nek, muts op en de helm er over en niet te vergeten de zonnebril tegen de schittering van de zon op de sneeuw. Uiteraard pak ik niet de race fiets maar de mountainbike.

Dan de weg op. Eerst door de dikke verse sneeuw de straat uit. Hij is vrij poederig ( ski term!). Ik fiets er vrij makkelijk doorheen de vergelijking met het mulle zand van Hans ging in dit geval nog niet op. Dan vervolgens het fietspad op. Het fietspad was netjes schoon geschaafd en gestrooid. Er lag nog een klein laagje maar echt glad was het niet. Het gaat eigenlijk best zo. Dan kruis ik een drukke weg, een schuiver heeft dikke ruggen langs de kant geschoven. Ik moet er door. Het voorwiel word door de sneeuw naar links en recht gedrukt. Ik wankel en slip maar blijf overeind, dit bedoelde Hans! Oppassen dus!

Ik fiets Almelo uit op weg naar Bornerbroek. Ik kom een groepje mountainbikers tegen, ik ben niet de enige. Ik geniet intens. Snuif de frisse lucht op. De zon komt voorzichtig over de besneeuwde bomen. Wat kan de wereld toch mooi zijn. Last van de kou heb ik niet. Ik denk aan de fietscollega’s op hun Tacx op hun bedompte zolders, ze weten niet wat ze missen!

Na een verloop van tijd nader ik weer een afslag. Na de les van de eerste sneeuwhoop begin ik op tijd met remmen. Maar, er gebeurt niets, ze zitten vast, nog wat harder knijpen en het lukt gelukkig wel. Sneeuw en vorst doen hun werk. Ik nader een met sneeuw bedekt weggetje. Versnelling een tandje terug, even uit laten lopen, bijremmen, de bocht door en weer aanzetten……… Maar dan schieten de trappers door. Ik kan trappen wat ik wil, de ketting loopt netjes over de tandwielen alleen het achterwiel neemt het niet over. Freewheel body stuk? Vraag ik me af. Die is een half jaar geleden vervangen vanwege hetzelfde euvel. Ik laat het achterwiel een keer stuiteren en draai aan de trapper. Hij pakt weer. Snel stap ik op. Ik kan weer fietsen. Lang duurt het niet. De trappers schieten weer door en nu lukt het niet meer om het lopend te krijgen.

Steppend terug richting huis. Onderweg bedenkend hoe dit kan. Als gauw is de conclusie dat het de vorst wel zal wezen die de palletjes blokkeert. Thuis gekomen een beetje warm water over de body en ja hoor het werkt weer, was het dus toch bevroren. Gelijk even een internet onderzoekje gehouden. Blijkt een veel voorkomend euvel te wezen, veel mountainbikers hebben er al eens problemen mee gehad.

De remedie volgens de kenners! Er eens flink overheen plassen als hij bevroren is! Ondanks de aanhoudende kou ga ik volgende week weer. Ik zal zorgen dat de blaas goed gevuld is.

Toine

Powerbar

2010-01-02T02:07:00.001-08:00

De wijzer is de twaalf gepasseerd en alles is gereset. Vroeg men gisteren aan je hoeveel je gefietst had dit jaar dan kon je zonder je te schamen zeggen, meer als 5.000 km. Nu opeens moet je bekennen dat je dit jaar nog niets gefietst hebt. Had je in het jaar van gisteren nog zes maal de Alpe d’Huez opgefietst, in het jaar van vandaag moet je nog maar zien of het gaat lukken. Aan de andere kant heb ik nu wel meer het gevoel dat het aftellen is begonnen.

Ik wens iedereen die dit leest Het allerbeste, veel gezondheid en geluk. En degene die gaan fietsen, vele probleemloze kilometers en een geweldige dag op de Alpe. Koen heeft op de avond voorafgaand aan de versie 2009 gezegd dat er op de berg wonderen gebeuren, en ik kan u verzekeren dat dit zo is. Wat ondanks een goede voorbereiding onmogelijk lijkt wordt bereikt, geloof me maar. En naast de Alpe zijn er nog een aantal zaken om naar uit te kijken, zoals de Tourstart in Rotterdam, het voetbal en de Olympische spelen.

Tot slot nog even een feit waar ik sinds kort uit ervaring over mee kan spreken. Misschien komt het dat ik erg vaak alleen fiets, maar ik vraag mij al jaren af wat er gebeurd met de energie uit een energiereep als je hem niet op eet. Wat er gebeurt als je hem op eet, valt in de praktijk wat minder uit als hetgeen op de verpakking staat. Maar menig fietser is toch van mening dat een Power-barretje je er weer bovenop helpt als je er doorheen zit.

De kwestie zou nog steeds onopgelost zijn als er geen slordigheidje zou zijn opgetreden. Ook even voor de wat jongere deelnemers, toen ik net getrouwd was werd al het wasgoed wat ik in de wasmand gooide door mijn kersverse echtgenote gecontroleerd en opgerolde mouwen werden terug gedraaid. Zo werd ook altijd gekeken of er nog wat in je zakken zat. In de loop der jaren wordt dat minder en zaken die voorheen zonder opmerkingen werden gedaan, zijn dan op eens je eigen verantwoordelijkheid.

Dan komt er wel eens een blauw verkleurd bankbiljet uit je spijkerbroek of je sleutelhanger is opeens weer als nieuw. Uit deze wat omslachtige inleiding zult u inmiddels wel begrepen hebben, dat er recent zo’n uitgewalste karamelachtige reep in de zak van mijn jack is blijven zitten toen het de was in ging.

Een en ander ging vrij onopgemerkt voorbij tot mijn vrouw het shirtje uit elkaar trok om het op te hangen. Ze voelde onder aan de zak een vrij compacte verdikking en ik werd ingeschakeld om een suggestie te doen over de mogelijke oorzaak. Toen ik aangaf dat het waarschijnlijk een reepje was wat er in was blijven zitten werd de zak binnenste buiten gekeerd en kon men vaag op de verpakking lezen dat hetgeen ik vermoede ook daadwerkelijk zo was.

Vanaf dat moment was het ook opeens weer mijn probleem, en moest ik zelf maar proberen hoe ik de kleverige koek eruit kon verwijderen. Dat ging niet gemakkelijk en ik vermoed dat dit komt omdat alle energie die in de reep zat, bij het wassen is vrijgekomen en is gebruikt om zich in de zak vast te zetten. Centimetertje voor centimetertje heb ik de koek los getrokken om de boel te verwijderen. Uiteindelijk is het gelukt en na nog een keer wassen kon het shirtje weer gebruikt worden. En zo is een jarenlange vraag door een toevalligheid in een keer opgelost. Veel succes met de trainingen.

Getekend door de sport

2009-12-12T01:51:00.001-08:00

Ik meen dat ik het vorig jaar al eens gehad heb over de de benen van de wielrenners. De pezige benen met de ballon kuiten en het gesoigneerd zijn daarvan. Dat op de fietsvereniging al met de paplepel werd ingegoten dat tijdens het seizoen de benen glad geschoren moesten zijn en zo niet dan werd je naar huis gestuurd.

Los van het feit dat de spier ontwikkeling de fietsers benen verraad, zijn er ook nog de tekeningen van valpartijen en andere manieren van onvrijwillig afstappen. Ook ik ben met mijn benen niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Al voor ik ging fietsen was het eerste litteken al een feit. Dat is veroorzaakt, toen ik op mijn vijftiende met mijn neef naar Engeland ging. Op de camping was het ‘s nachts zo koud dat mijn neef het campinggas brandertje had aangezet. Toen ik even naar het toilet was heeft hij het brandertje uit gedaan en buiten de tent gezet. Toen ik terug kwam ben ik daar de knieën gezakt en jullie raden het al precies op de brander gaan zitten. Als je goed keek zag je camping gas in spiegelschrift staan.

De meeste littekens zijn uit de tijd dat ik in de winter in de Drunense duinen reed. Mountain bikes of cross fietsen waren er nog niet. Gewoon een oude racefiets en daar profiel banden op leggen. Om gemakkelijk in de toe clips te komen werd aan de achterkant een afgezaagde toe clip beugel gezet. Die werd wel geprobeerd om af te vijlen, maar het bleef toch een verraderlijk scherpe punt. Als je struikelde of je fiets bleef hangen, steeds sloeg je met je been tegen het stuk ijzer.

Op zich allemaal nog wel stoere littekens, maar het meest imposante litteken is een rode streep die over mijn scheenbeen loopt. Je mist haast de puntjes van de hechtingen er naast. Als je er een verhaaltje bij moet maken zou ik kunnen verteleen dat ik uit de bocht gevlogen ben en dat ik door een afrastering ben gereden. Dan zou iedereen vol ontzag aangeven dat ik er nog goed af gekomen ben. Het had veel beroerder afkunnen lopen dan alleen een streep op mijn been.

Ik zou dat kunnen zeggen maar dat is niet waar het van komt. Met het oog op de teambuilding is het belangrijk dat je alles met elkaar deelt en geen geheimen hebt voor elkaar. Immers belangrijk is dat je weet wat je aan elkaar hebt. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat de oorzaak van de rode streep op mijn been zijn oorzaak niet vindt in stuurfouten, van de weg gedrukt zijn of een glad stukje weg.

De werkelijke oorzaak is haastige spoed. Nog even snel na het douchen het periodieke ritueel van het seizoen. Even snel met een scheermesje er langs om weer glad voor de dag te komen. Daarbij heb ik een mesje gepakt dat pas vervangen was en even snel over mijn scheenbeen getrokken. Toen ik naar het mesje keek zat mijn vel netjes opgekruld in het mesje. Dat werd een schaafwond en vervolgens een litteken. Zo zie je maar de oorzaak is vaak lang niet zo stoer als het resultaat.

Keuzes maken

2009-12-07T04:19:00.001-08:00

Na het sinterklaasfeest van gisteravond moest het vanochtend dan weer gebeuren, een trainingsrondje.
Verschillende teamgenoten doen hun duurwerk nu binnen op de taxc. Ik heb die van Karel van Doorn mogen lenen maar vooralsnog staat die ongebruikt in de kast. Als het even kan wil ik proberen de winter buiten door te rijden.
Vanochtend was het dus weer zo ver. Een beroerde nacht gehad. Onze dochter is ziek, of het “sinterklaas stress” is of de Mexicaanse griep is niet duidelijk, maar ze heeft me vannacht wel een paar uur wakker gehouden. Vanochtend ging de wekker dus redelijk op tijd. Nog maar even een keer omgedraaid tot hij weer ging. Tsja, ik kan twee dingen doen, blijven liggen of fietsen….. met een zucht en een gaap kies ik toch maar voor fietsen.
Vervolgens de tweede keuze van de dag, het was nu droog maar het heeft vannacht flink geregend en er zouden deze ochtend buien kunnen komen. Pak ik de racefiets of toch maar de mountainbike. Gisteren net de ketting van de racefiets schoon gemaakt met zo’n vernuftig apparaatje en vervolgens weer ingevet. Zonde als het vocht en de zandkorrels dan gelijk weer toeslaan, kortom toch maar de mountainbike.
Volgende keuze. Ga ik het asfalt op of toch maar het bos in? Aangezien ik niet net als Ad zo’n liefhebber van tegen de wind in fietsen ben besluit ik het bos in te gaan. Fiets achterop de auto en op naar Hellendoorn. In Hellendoorn, zowat bij captain Leo in de achtertuin, liggen twee mooie routes op de Sallandse heuvelrug. Een lange van 30 km over meer brede paden en een korte van 18 km met steile beklimmingen en meer smalle paden, kortom zwaarder dus.
Volgende keuze, welke route neem ik. Nou vooruit, de korte. Na drie bochten vraag ik mij al af of dit besluit juist was. De regen van vannacht heeft zijn werk gedaan. De smalle paden zijn veranderd in modderpoelen. Voorzichtig zoek ik mij een weg langs de randen om te voorkomen dat ik straks modder heb op plaatsen waar ik het bestaan niet van wist. Onbegonnen werk (dat schoon blijven dus..) Na een halfuurtje ploeteren weer een modderpoel. Ik zoek weer het kantje op. Het kantje blijkt stijl. Mijn achterwiel slipt weg en glijd de modder in. Geen houden meer een, bats, daar lig ik. Het valt nog mee, voet en onderbeen in de drek, de rest in het mos. Snel weer op de fiets en kijken of er geen andere fietsers zijn die het gezien hebben. Verder maar weer.
Even verder volgt een serieuze beklimming. Een hele serieuze! Beetje korter dan de Alpe d’Huez maar een stijgingspercentage waar de Alpe d’Huez nog iets van kan leren. Terug naar het laagste verzet en maar blijven draaien. De ketting en tandwielen onder de drek kraken en knarsen. Vervelende wortels en watergeulen in de klim. Ik moet door een geul, zet aan om het kantje weer op te komen, achterband slipt…. Ik moet van de trappers. Stukje bergop lopen om een plek te zoeken waar ik er weer op kan en fietsen maar weer. Verdorie, dat ik daar nou niet fietsend boven kon komen, ik baal.
Na een uur en vijftien minuten bereik ik bijna het eindpunt. Ik kan recht door naar de auto en afslaan de route weer op voor nog een rondje. De gedachten schieten door mijn hoofd. Beetje korte rit. Ik ben nat en vies, de bagger zit inmiddels tot in mijn neus. Een douche klinkt aantrekkelijk! Waarom zou ik nog een keer die bagger in gaan. Wat zeur ik nu, ik wil straks een paar keer die berg op, ik kan kiezen, een kanker patiënt heeft geen keuze. Ik stuur het bospad op voor de tweede ronde.
Als herboren begin ik aan de tweede ronde. De modderpoelen waar ik in de eerste ronde nog veel ontzag voor had deren mij niet meer, op snelheid er door heen, de bagger zit toch al overal. In een flits, hé daar lag ik net. Dan komt de aanloop naar de klim weer. Het schakelapparaat kraakt en piept, door de modder wil hij bijna niet meer terug. Ik trap door, de hartslag neemt toe, ik adem zwaar. Daar is de geul weer waar het daarstraks mis ging. De achterband slipt weer maar ik weet het op te vangen. Nog even doordrukken en de top is bereikt. Een gevoel van euforie komt over mij heen, zal dit straks op de alp ook zo voelen?
Verder over meer brede paden. Uiteindelijk bereik ik na een uur en vijf minuten de splitsing weer. Ik ben trots op mezelf, 10 minuten sneller dan de eerste ronde. Nog even de Nijverdalse berg op fietsen naar de auto en klaar. Ik trek bijna al mijn kleding uit en kruip in de auto, moe, vuil maar voldaan. Die douche heb ik nu echt verdiend!
Toine

Heroïek in de polder

2009-11-27T14:04:00.000-08:00

Eindelijk was het zo ver, woensdag 18 november, de eerste herfst storm. Windkracht 9 op de wadden en in het hele land windstoten van meer als 100 km. per uur. Weer waarbij iedere normaal denkende Nederlander hoopt dat hij niet meer op de fiets hoeft, op dat weer zit ik in het najaar te wachten. Immers onze coach geeft aan dat het goed is om te trainen met weerstand, nou weerstand is er wel bij windkracht 9.

Het voordeel aan zee als het hard waait is dat de lucht open waait. De buien worden doorgestuurd naar het binnenland. Op zulke dagen moet ik haast wel gaan fietsen. En als ik dat met mijn fiets aan de hand naar buiten stap, denk ik even aan onze Bambixjongetjes met hun Tackx. Zweterig op een zoldertje of in de kast, dwangmatig hun uurtje trappen.

Even het vaste rondje richting Zwartewaal, waarbij het eerste stukje windje mee gaat. Je draait een versnelling waarvan je nog niet had durven dromen dat je hem rond kreeg. Zo bijna slapend warm gedraaid moet het eerste stukje tegenwind genomen worden. Dat is het bochtje naar de brug, dus nog omhoog ook, maar weinig aan het handje.

Dan de lange rechte weg langs de Brielse Maas, die langzaam aan steeds verder naar het zuiden draait. De witte koppen spatten op het water, steeds als je bij een open stuk komt trek je aan je stuur tot je knokkels wit worden. Dit om de dreun opzij op te vangen zodra je de laatste boom passeert. Het rond krijgen van de trappers gaat moeizamer en moeizamer en gaandeweg krijg je de wind pal op kop.

Je hard bokt in je keel en je hebt meer lucht nodig als je met ademhalen bij kan houden. Het zal me toch niet gebeuren dat ik met de snelheid onder de 28 kilometer per uur komt. De hartslagmeter piept en blijft maar piepen. Gelukkig even opzij om op de weg naar het Oostvoornesse meer te komen. Langs de duinen waar je nooit weet waar de wind vandaan komt. Als je even schuin omhoog kijkt, zie je dat je niet de enige bent die niet vooruit komt. In de lucht hangt een meeuw, die ondanks zijn krachtig vleugelslagen niet voor of achteruit gaat. Je adem stokt, maar nog maar 500 meter .

Dan kom je bij de afslag richting Oostvoorne, je draait van de wind af en je hebt amper weerstand op je pedalen zo lijkt het. Je benen gaan gloeien vanwege het bloed dat de inspanningen uit je spieren spoelt. Langzaam nader je het einde van het rondje met steeds meer de wind in de rug. De hartslagmeter begint weer te piepen, nu omdat de inspanning wel weer wat groter mag. Thuis onder de douche voel je dat je wat gedaan hebt. Je gezicht gloeit van de wind die er langs gewaaid is. Thuis gekomen zegt Karin, dat jij bent wezen fietsen met zulk weer. Als je dan opmerkt dat dat juist lekker is, heeft ze daar zo haar eigen ideeën over. Als je dit zo leest begrijp je dat ik zelf dus geen Tackx zal kopen, en ik denk iedereen die uit hetzelfde hout gesneden is. Ik denk dan ook dat je een Tackx hebt dat je die van je vrouw hebt gekregen. Voor mij blijft het wachten op de volgende storm.

Waar laat je het.

2009-11-27T14:03:00.000-08:00

Het wielertenue is er op ontworpen om praktisch en licht de meest essentiële delen te bedekken en warm te houden. Daar bij is uitgegaan van een oorspronkelijk ontwerp. In het verleden heeft iemand wel eens bepaald dat er geen zakken in je broek zitten, en wel een zeem. Daar staat weer tegenover dat anders dan in je overhemd er zakken op de rug van je shirt zitten. Het is dus een beetje nadenken en behelpen waar je je portemonnee, je sleutels en je zakdoek laat.

In de web log van collega Toine werd een handige tip gegeven voor mensen die wat moeite hebben met plassen als er een hele haag van supporters op hun vingers staat te kijken. Iets anders is het midden in een razend peloton, je zakdoek te pakken en je neus te snuiten. Probeer met 35 km. per uur maar eens de zakdoek over je neus te krijgen zodanig dat alles bedekt is.

In deze tijden van griep prikken, pandemieën en snotneuzen zijn enige tips dan ook op zijn plaats. Met name in de zomer biedt een bezwete arm of een gehaakt handschoentje weinig mogelijkheden om wat op of in te smeren. De meest voor de hand liggende oplossing is ophalen en inslikken, eventueel ieder neusgat een voor een dicht houden om het ophalen kracht bij te zetten. Zoals Ad al aangaf moet je vooraf wennen aan de gelletjes en voedingszouten dus: “Voila” twee vliegen in één klap.

Voor mensen die moeite hebben met het doorslikken is er een tweede mogelijkheid. Ophalen, wachten tot alles is aangekomen. Vervolgens het resultaat bewaren in een hoekje in je mond en op een geschikt moment welgemikt weg spuwen. Vorig jaar heb ik al eens als trainingssuggestie genoemd dat je moet wachten tot iemand de laatste hand legt aan het afzemen van zijn pas gewassen auto en vervolgens mikken op het midden van de voorruit. Ik weet zeker dat de geleverde inspanning daarna ver boven het omslagpunt ligt om de uitleg van onze coach even aan te halen.

Ook in de versie van 2009 heb ik al eens aangehaald dat zo in het najaar je collega fietsers terug vallen naar een kudde proestende, snuivende en spuwende lama’s. Wordt met het oog op de Mexicaanse griep geadviseerd om in de oksel te niezen, op de fiets gaat alles over en onder de schouder door. Zonder aanzien des persoon wordt de neus leeg geblazen, al dan niet met het dichthouden van één neusgat.

Voor de mensen met een minder krachtige uitstoot van de longinhoud is de gouden tip draag altijd sokken die over de enkel vallen. De snotneus kan dan tussen duim en wijsvinger in de hand gesnoten worden die vervolgens aan de sokken kan worden afgeveegd. Deze tip geldt ook wanneer bij leegblazen van de neus het breukvlak op enige afstand van de neus ligt en de rest niet is afgebroken. Mocht de sok aan de buitenzijde vol zijn, dan kun je hem altijd een stukje omslaan.

Af te raden is om het aan je handschoen of aan de rug van je hand te smeren. Laten we eerlijk zijn het is niet het meest ingenieuze product van het menselijk lichaam, en wanneer er een daarvan geproduceerde sculptuur op je handschoen ontstaat, moet je er toch de hele weg tegenaan kijken. Handig daarbij is om zo’n badstof bandje waar tennissers mee vol zitten om je pols te doen. Daar kun je overigens nog meer in afvegen als alleen je neus.

Tot slot waarschijnlijk ten overvloeden, maar het zomer tenue verschilt van het wintertenue onder andere door de lengte van de mouwen. Worden in de zomer de schouders tot een stukje over de bovenarm bedekt, in de winter loopt de mouw door tot aan de pols. De ruimte van de elleboog tot aan de pols kan volledig benut worden voor het produceren van een glimmende glijbaan.

Ik hoop dat het allemaal een beetje ten overvloede is, maar houdt er rekening mee dat je door een inspanning vatbaarder bent. Dat betekent dus dat je beter een shirtje te veel aan kunt hebben als een te weinig. Ik ben benieuwd naar de verslagen van de webloggende collega’s over de heroïsche trainingen tijdens de eerste najaarsstorm. Afzien en stoempen in de Nederlandse polder.

Wat een team!!

2009-11-18T13:08:00.001-08:00

Maandagavond op 16 november naar All-Net in Duiven voor de eerste teammeeting getogen. Zoals afgesproken kwam mijn blogmaatje Ad mij bij McDonalds Charlois ophalen. Nee, we hebben er niet gegeten: ik moet toch nog wat afvallen en Ad moet ook zijn best doen om zijn goddelijke lichaam in stand te houden, hij is immers de jongste niet meer, dus dat gaat niet vanzelf…

We hebben een mooie avond gehad en ik vond het heel fijn om ook Geesje weer eens te zien. Onze teamcaptain was in vorm. Was dit nu de man die ik een paar jaar geleden met nog geen 10 paarden naar een cursus "spreken in het openbaar" kon krijgen? We werden er stil van: wat een spreker is die man (geworden). Ook onze coach Ad was op dreef en had een mooie presentatie gemaakt. Hij vertelde er alleen even niet bij hoe je nu aan een rusthartslag van 45 komt. Ook is het voor mij nog een raadsel hoe ik de hartslag onder de 145 houd als ik volgend jaar juni die berg op ga. De Van Brienenoord op levert al meer dan 160 bonken per minuut op. We gaan het meemaken!

Het is heel bijzonder om van iedereen te horen dat hij of zij (we hebben gelukkig nog steeds 1 dame in ons midden als renner) de motivatie haalt uit collega's, vrienden, familie en anderen in hun directe omgeving die met de ziekte kanker te maken hebben of hebben gehad. Wat komt die ziekte dan toch bij iedereen dichtbij. Al met al een schitterend team (eigenlijk zijn het er 3: Alpe d'Achmea 1, 2 en 3.) en ik ben trots op daar deel van uit te mogen maken.

"Op een witte blijf je zitten". Ja, dat is een goeie, maar ook op een witte heb je zadelpijn en de volgende dag spierpijn. Aan het materiaal zal het niet liggen…En ja, Arjan, lach me nog maar eens uit als je me voorstelt op de fiets op mijn nieuwe Tacx Cosmos op zolder. Wat ga je daar op zweten zeg, ik fiets toch liever buiten in de regen en de kou. Dan maar onder de modder van de net gerooide aardappels en door de stank van de nog op veld staande spruiten, heerlijk….

De foto's komen nog. Ik ben er klaar voor en stap morgen weer op de fiets: weer of geen weer.

De teerling is geworpen

2009-11-18T04:37:00.001-08:00

Goed daar gaan we weer, een nieuwe Alpe d’Huzes, een nieuw team, een nieuwe uitdaging, een nieuwe aftrapavond, nieuwe weblogcollega’s en de oude captain en de oude coach. Zoals vorig jaar zal ik proberen om een aantal probleem punten onder de aandacht te brengen, daarbij bijgestaan door Toine en Marco. Daarbij dient opgemerkt te worden dat zoals uit zijn stukje blijkt Marco deze pagina ook gebruikt om zijn gedrag op de fiets uit te leggen.

Terecht natuurlijk dat hij in het verweer komt omdat zijn fiets van een uiterst betrouwbaar merk in een zeer trendy kleur mikpunt werd van enkele kwajongens opmerkingen. Zeg nou zelf dat het in 2009 een hype is om dure spullen in de kleur wit te hebben. Dit is gestart in de autobranche, was voorheen de slogan:”met een witte blijf je zitten”, tegenwoordig is het aantal dure modellen in de kleur wit niet aan te slepen.

Voor wat betreft de slogan zijn er legio varianten te maken, om echter te voorkomen dat ik mensen als Wilders en Philip de Winter in de kaart ga spelen wil ik er eentje noemen, namelijk: “op een witte blijf je zitten “, en dat geldt voor mijn nieuwe schrijvende collega. Hij heeft er al het meeste trainingskilometers opzitten.

Het meest opmerkelijke is toch dat hij vorig jaar is komen kijken, de dag heeft meegemaakt, en vervolgens een fiets heeft gekocht, is gaan trainen kortom het hele jaar in het teken van Alpe d’Huzes zet.

Mijn andere nieuwe collega weblogger heeft al jaren terug het parcours verkend. Over motivatie gesproken. Tevens heeft hij in deze rubriek de eerste handige tip gegeven voor mensen met hoogte vrees. Dat van dat condoom met dat plasje er in. Reuze handig voor mensen met hoogtevrees die op de Alpe niet aan het randje van de weg de afgrond in durven te plassen. Dat gaat goed komen met Toine, hoger als bocht 14 en ook meer als één keer.

Kortom ik ben er klaar voor en ik neem aan de twee collega webloggers ook. Van mijn hand komt weer op regelmatige basis een aanvulling op deze pagina en ik verwacht op korte termijn de eerste foto’s van mijn schrijvende collega’s zwetend op zolder, in de kast of na aankomst van een trainingsrit in de regen door de polder waar net de aardappels zijn gerooid.

Stokje gevangen

2009-11-02T01:35:00.001-08:00

Ik zag hem niet komen maar heb hem toch gevangen…. Het stokje dus!
Ergens in september kwam er plotseling een mailwisseling in CC voorbij tussen Leo en Hans. Hans verteld Leo hierin dat hij het stokje voor de weblog aan mij overgedragen heeft….. hij is echter een klein detail vergeten…… mij te vragen! Na enkele geruststellende woorden van Leo en Hans dat ik dat best kan heb ik het stokje dan toch maar opgevangen en zie hier, mijn eerste bijdrage!

Waar moet je het dan over hebben zo’n eerste keer? Wat weet ik eigenlijk van de Alpe d’Huez? De eerste woorden die me te binnen schieten: Hoog, steil, bochten en natuurlijk de Tour de France.

Tour de France, dat doet me terug denken aan “vroeger”. Verschillende keren zag ik de Tour de France en ook enkele keren op de Alpe d’Huez. De eerste kennismaking met de Tour de France zal ergens midden jaren zeventig geweest zijn. Samen met pa en ma en zus op vakantie in Frankrijk. Op een dag maken wij een rondrit met de auto door het fraaie Alpen landschap. Vlak bij de voet van de Alpe d’Huez maakt de Gendarmerie plots een einde aan de vrolijke rondrit, de weg is afgesloten. Al snel weet pa de reden hiervan, de Tour de France komt er langs. Snel allemaal uit de auto en we stellen ons op langs de weg. Na genoten te hebben van de Michelin mannetjes op motoren komt na een tijdje een klein mannetje in een trui met rode bolletjes voorbij rijden op een racefiets. En, ongeveer 15 minuten later, nog een hele grote groep. Ze moesten de Alpe d’Huez nog op. Dat kleine mannetje met de trui met rode bolletjes bleek uiteindelijk als eerste boven gekomen te zijn…….

…….. Het grote nieuws kwam echter pas de volgende dag. Bij de doping controle bleek het mannetje met de trui met de rode bolletjes te rommelen met een condoom met urine (waarschijnlijk niet zijn eigen……..) Hij moest de tour gelijk verlaten! Vraag voor de kenners……. Wie was dit?

Als ik mij goed herinner bezocht ik een jaar later met mijn vader “bewust” de Tour de France op de Alpe d’Huez. ‘s Ochtends vroeg vertrokken we voorzien van stokbrood, koffie en fris van de camping naar de Alpe. Ergens beneden werd de auto geparkeerd en er volgde een wandeling te voet naar boven. Volgens mij kwamen we net voorbij bocht 21 waar we op een muurtje plaats namen. De grote mannen trokken aan ons voorbij, waaronder de legendarische Bernard Hinault.

Vele jaren later was ik nog eens op de Alpe d’Huez tijdens de Tour. Ergens begin jaren negentig toerde ik met een vriend in een Ford Fiesta door Frankrijk. Één van de doelen was het bezoeken van de Tour en dan wel op de Alpe d’Huez. Het waren de jaren van Gert Jan Teunissen en Steven Rooks. Dagen voor aankomst van de Tour streken wij al neer op een camping in Bourg d’Oisans. Eerst maar eens de berg met de auto verkent. Jeetje, wat een klim! Op de dag van de tour beklommen wij te voet de berg, dit keer kwamen we ergens in de buurt van bocht 14 terecht.

In al die jaren heb ik nooit kunnen bevroeden dat ik zelf ooit nog eens die berg op zou gaan fietsen …. en dan hopelijk ook nog meer dan één keer!

Toine

Ps. Voor de kenners, die man met de trui met de rode bolletjes, dat was de Belg Michel Pollentier.

Jammer

2009-10-16T12:43:00.000-07:00

Het stukje waarmee Marco zijn sollicitatie als webloggende collega heeft bewerkstelligd heb ik met aandacht gelezen. Ik moest gelijk denken aan het veel gebruikte spreekwoord “Als Mozes niet naar de berg komt, moet de berg maar naar Mozes komen”. Als ik al het geklaag aanhoor is het zelfs zo dat de berg onder Mozes had moeten komen. Een veel gemaakte fout van beginnende fietsers is dat ze gaan klagen, en daardoor zichzelf zielig gaan vinden. Op de fiets geldt echter maar één regel en dat is: Afzien doe je alleen.

Verder is het zo dat het in Nederland en België vaak zo is dat een heuvel of berg meerdere wegen naar boven kent en dat die route dan een bepaalde naam krijgt. Zo zijn er meerdere wegen die naar het restaurant op de posbank leiden en de weg die wij gefietst hebben is niet de Posbank, maar de Zijperberg West. Het percentage van de klim is beduidend lager 5,6 %. Niets om je zorgen over te maken toch. Later zul je zeggen dat het niet veel voorstelt.

Verder is het nu hoofdzakelijk een tijd van afronding en afsluiting. Het laatste rondje in de korte broek, het laatste rondje zonder jack, de laatste mooie zonnige dag. De laatste bijeenkomst van Alpe d’Huzes een laatste blik op de pagina van vorig jaar. En wat ik vooral erg jammer vind het laatste stukje van mijn collega weblogger. Ik moet nog lachen als ik hem op zijn Tackx op de foto in de slaapkamerkast zie zitten.

Jammer, maar wat leuk is moet een keer ophouden, anders blijft het niet leuk. Met de nieuwe webloggers zullen we proberen in ieder geval niet in te leveren op de kwaliteit. Ik hoop dat Hans het allemaal een beetje blijft volgen en mij af en toe wat van zijn zeer gewaardeerde kwinkslagen influistert.

Het stokje is over gegeven en Hans heeft aangegeven dat hij best wel af en toe een stukje met ons wil fietsen. Dat we de plaats en de tijd even door moeten geven. Het ligt voor op mijn lippen om te zeggen 3 juni 2010 in Bourg d’Oisans. Dat is wat flauw, want ik weet dat Hans er lang over heeft nagedacht en dat de keuze weloverwogen is gemaakt. Daarmee kan ik het natuurlijk nog wel erg jammer vinden. Voorlopig blijft het nog even afwachten of degene die het stokje aanpakt zich kan meten aan degene die het stokje af geeft. En wie weet, er kan nog ingeschreven worden, en je kunt ook gewoon komen kijken in Frankrijk.

Stokje door gegeven

2009-10-14T11:11:00.001-07:00

Zoals de meesten wel weten doe ik in 2010 niet mee met de Alpe d’Huzes in Frankrijk. Dit is een weloverwogen (moeilijke) keus geweest waar ik af en toe best mijn twijfels over zal hebben. Maar de keus is nu eenmaal gemaakt en daarna is het klaar. Dat wil niet zeggen dat ik de editie in 2010 niet zal steunen daar waar ik kan en het gewenst is. Integendeel! Ik weet inmiddels wat er allemaal bij komt kijken en wat je als renner moet doormaken. Daar waar ik kan zal ik dan ook graag een ieder een zetje in de rug geven als dat nodig en gewenst is.

Op zondag 4 oktober heb ik de eer gehad met de nieuwe groep fietsers (zaten ook oudgedienden bij die in 2010 wederom van de partij zijn) kennis te maken en een fietstochtje op de Veluwe te maken. Op zaterdag 26 september was overigens al een eerste verkenning geweest met Hans de Haan die op 4 oktober niet in de gelegenheid was mee te gaan.
Die zondag hebben we onder het genot van een zonnetje een heerlijke tocht gemaakt waarbij in totaal 11 man aanwezig waren. Het fietsen in de groep ging buitengewoon goed. Het is altijd maar weer afwachten hoe het gaat. Zeker als er mensen bij zijn die niet gewend zijn in een groep te fietsen. Een klein foutje en je hebt zo vier man op het asfalt liggen met alle gevolgen van dien. Tijdens het fietsen bleek de motivatie enorm hoog te zijn. Bij sommigen zelf extreem hoog want als Marco van Dijk op tijd is, is dat heel bijzonder.
Die dag bleek wel dat sommigen nog een hele lange weg hebben te gaan (in noem geen namen Marco) maar de manier waarop ze nu al bezig zijn roept bij mij enorm veel respect op (ook hier noem ik geen namen Marco). Ik ben dan ook trots dat ik die zondag heb mogen meefietsen en heb met een gerust gevoel het stokje door kunnen geven. Met Toine Rennen had ik afgesproken dat hij mijn stokje zal overnemen.
Ik heb er alle vertrouwen in dat de prestaties van dit jaar in 2010 minstens geëvenaard gaan worden. Zeker omdat ze het geluk hebben dat teamcaptain Leo ook in 2010 hun weer zal bijstaan. Ik wens alle renners dan enorm veel succes toe. Mocht iemand nog een keer een fietsmaatje nodig hebben om te trainen dan houd ik me aanbevolen.
Wat de weblogstukjes betreft zou Marco volgens mij een prima vervanger voor me kunnen zijn.

Ik zal jullie met meer dan gemiddelde belangstelling volgen.

Hans de Kler

Het wordt weer serieus

2009-10-13T15:18:00.001-07:00

Het wordt serieus zoals onze zuiderburen zeggen. Hebben de oud Alp d’Huzessers nog kunnen teren op de geleverde prestatie’s en de opgebouwde conditie en kracht deze zomer, dat is per 12 oktober afgesloten en we staan er weer helemaal blanco voor. Nieuwe webpagina, nieuwe teams en vooral een zeer magere sponsorstand. Er is al wat gefietst om wat ervaringen uit te wisselen en een en ander is al uitgebreid beschreven door Marco.

Ik moet zeggen dat hij literair gezien zeer uitgebreid is ingegaan op zijn klim van 67 meter. Ik wist het hoogte verschil niet, maar het maakt me wel nieuwsgierig naar wat hij nog weet na een klim van 12 kilometer. Zo’n lege pagina maakt je wel wat sentimenteel. Al die serieuze stukken waarover ik van gedachte heb gewisseld met onze webloggende afhaker. Waarbij allerlei goed bedoelde adviezen verkeerd werden uitgelegd en daardoor enigszins lachwekkend werden.

Graag wil ik nog even ingaan op mijn bezoek aan de afsluitende middag op 12 oktober. De opkomst van ons team was wat magertjes, maar over het algemeen in mijn ogen boven verwachting. Los van een fantastisch bedrag, inspirerende speeches en ideeën en de toezegging dat Erica Terpstra volgend jaar het startschot gaat lossen was er ook Betty. Degene die meegedaan hebben weten wie het is, en voor de nieuwkomers ik leg iets uit, als je ze ziet weet je gelijk wie het is.

Betty gaf aan dat iedereen zich een dag Alp d’Huzes kado zou moeten doen. En zo moet er ook tegenaan gekeken worden. Hoeveel ontzag de Alp ook inboezemt, de dag zelf is een kado wat je vanzelf overkomt. Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet er veel geld opgehaald worden en moeten er erg veel kilometers gemaakt worden. Weer naar de keuring, weer in een bekertje piesen.

Voor iedereen die net als ik niet van spinning houd, geniet van de laatste dagen in de korte broek, weliswaar met kippenvel op je benen aan de start maar je kunt de hele winter nog je eigen inpakken. Verder allemaal de datum vrij houden voor de teambijeenkomst zodat we er een flinke klap onder kunnen geven. Ik ga nog een weekje op hoogtestage in Duitsland en daarna probeer ik weer op regelmatige basis jullie lastig te vallen met mijn goedbedoelde onzinnigheden.

Een heuvel te ver voor Marco

2009-10-06T11:48:00.001-07:00

Beste medestanders in de strijd tegen kanker,

Daar gingen we dan zondag. Op naar restaurant De Heideroos in het mooie plaatsje Eerbeek. Ik nietsvermoedend vanuit het vlakke land hier in Rijnmond en vol goede moed. Mijn nieuwe fiets was immers een dag tevoren opgehaald bij Herman Braun in Spijkenisse, dus wat kon er nog verkeerd gaan. Bedankt overigens voor de complimenten in de sfeer van: "he, wanneer maken ze hem af, hij staat nog in de grondverf", en ga zo maar door......

Iedereen verzameld en dan maar weer wachten op de man die het dichtst bij vertoeft (vanaf de naastgelegen camping 3 keer voorover vallen en hij zou er zijn). Hans de Kler kwam dus (weer) te laat aankakken.... Uiteindelijk gingen we om 10:20 dan toch op pad. Er werd van voren nog snel even geroepen dat we een gemiddelde van 28 a 30 km/uur aan zouden houden.... Ik had de eerste twee maanden van mijn training (op 1 augustus begonnen) al moeite genoeg om een tempo van 25 km/uur aan te houden, maar Ad stelde me gerust dat je in een groep toch gauw 3 km/uur harder zou rijden dan alleen.

Het eerste stuk ging aardig op de overal liggende beukenootjes na: het is een wonder dat niemand lek reed. Al ras bleek dat ik niet in de wieg gelegd ben voor het rijden in een groep, wat ik overigens al wist van 30 jaar geleden.... Toch volgehouden en maar hopen dat ze het voor je goed doen: wat een samenwerking. Dat liep gesmeerd.

"We komen zo ook nog even de Posbank tegen", liet Hans zich in een onbewaakt ogenblik ontvallen. Nu ken ik alleen de Postbank, dus ik maakte me nog geen zorgen. Had ik maar van tevoren op http://www.heuvelsfietsen.nl/Veluwezoom/Posbank.php gekeken dan had ik kunnen zien dat er 67(!) meter de lucht in moest worden getrapt. Nu lijkt 67 meter niet zo ver, maar de hoogte in valt dat toch niet mee. De heuvels die ik hier in de buurt ken, zijn de Van Brienenoordbrug en de Spijkenisser brug en die vallen best mee.

De hartslag liep al snel op tot verontrustende waarden. Zou mijn maximale hartslag dan toch boven de 175 liggen....??? Deze bleef gelukkig bij 172 steken toen al weer een stukje vlakker weg opdoemde. Wel veel te hoog en ruim boven mijn zogenaamde omslagpunt: dus het verzuren was begonnen...... Ook nog even meemaken dat de net aangeschafte fiets niet lekker schakelde (afstellingsfoutje) en dan val je bijna om als je nagenoeg stil staat.....Maar Ad en Hans kozen evoor om mij te helpen en zij hebben me "naar boven gecoacht". Wat een kanjers: bedankt daarvoor! Ook de rest van de ploeg was solidair en bovenop stonden ze ons al op te wachten.

Naar beneden is een heel ander verhaal. Moest ik toch in de remmen omdat de kanjers voor me niet hard genoeg reden....Maar ja, ik had dan ook de meeste massa waar de zwaartekracht aan kon trekken, dus dat is niet eerlijk. Voor de tweede keer de Posbank op van de andere kant, daarvoor heb ik gepast. Ad was zo vriendelijk om samen met mij over een bijna alleen maar naar beneden lopend fietspad over de hei te fietsen. Dat ging weer lekker.

De ochtend afgesloten met een kop koffie en een heerlijke punt appeltaart met flink wat slagroom en op naar huis. Nog even remmen op de A15 ter hoogte van de flitser (bedankt voor de waarschuwing, Ad) en op tijd weer thuis voor de zondagse verplichtingen.

Een mooie ochtend! Bedankt allemaal.

Ad trapt af

2009-10-06T11:38:00.000-07:00

De vakantie zit er op, Alpe d’Huzes 2009 wordt binnenkort afgesloten en er worden voorzichtige plannen gemaakt voor het komend jaar. Een aantal zaken zijn nog onzeker, waar komen we terecht, wie gaan er mee, en wie wordt mijn duo partner voor de weblog . Een aantal zaken staan ook al vast: Geesje gaat mee, Leo is weer de teamcaptain en de trainingen worden begeleid door mijn gewaardeerde fietspartner en naamgenoot.

Verder moet alles weer van voor af aan beginnen, houden we dezelfde naam of nemen we wat nieuws. Onwillekeurig zit je dan een beetje te denken. Ik voelde zelf wel wat voor Geesjes jongens, dan moeten alleen Jose en Christel op 3 juni volgend jaar een snorretje op tekenen. Achmea’s bocht zou ook kunnen, maar de vraag is of daarmee het hele team benoemd is. Vervolgens dacht ik aan de naam: “Lylianne’s trots”. Maar er doen ook mensen mee die niet bij de expertisedienst werken. Vervolgens liet het me niet met rust en voor mezelf weet ik al wat het gaat worden. Als ik het mag zeggen gaan wij volgend jaar de berg op onder de super motiverende naam: “Geesjes trots”. Tenminste als dat mag van Geesje natuurlijk en als meer mensen het een goed idee vinden.

Verder heb ik begrepen dat er toch een aantal mensen van ons team zijn die behoorlijk doorgetraind hebben. Ik herinner mij een uitzending van één vandaag waarin een officier van justitie haar beklag deed over het feit dat zij een ongevalletje had gehad omdat zij een op hol geslagen peloton mannen met een verhoogd testosteron spiegel was tegen gekomen. Het eerste wat ik dacht was: “Goh, Christel en Jose konden zeker niet”.

Dat is natuurlijk een grapje maar de uitzending van één vandaag was wel weer rede voor het oprakelen van de al oude discussie met de vuttende medemens. Ingezonden brieven in de krant dat mensen met hartkloppingen op de fiets zitten, bang om een race fiets tegen te komen. De al oude vraag waarom er geen bel op een race fiets zit. Mocht er iemand met die opmerking komen is deze gemakkelijk te pareren met de opmerking dat er ook geen hakken onder voetbalschoenen zitten.

En mocht je trainingsrondje vergald worden door breeduit fietsende niet werkende streekgenoten, die hun tempo hebben aangepast aan wat ze die dag te doen hebben, dan moet je maar denken dat over een maand als de handschoenen uit de kast komen onze vuttende of bejaarde fietspadvullers achter hun voordeur verdwijnen. Hun fiets in het vet zetten en pas volgend jaar april op zijn vroegst weer tot last zijn.

Ik ben benieuwd wie er komend jaar aan mijn zijde de flanken van de Alpe d’Huez gaat beklimmen. Van sommige weet ik het al, en sommigen zijn ook al hard met de voorbereidingen bezig. Zo hard dat niet alleen de vakantie kilo’s er af zijn, maar ook al de dieper liggende kilo’s. Ook ben ik benieuwd of mijn webloggende collega met mij de pen op wil pakken en eventueel ook de fiets, maar dat volgt allemaal vanzelf. Belangrijk is dat ik de aftrap heb gegeven en me voor genomen heb om met regelmaat jullie van tips en de noodzakelijke flauwekul te voorzien. Wordt vervolgd.

Weblog

Het is niet zomaar een fietstochtje.........

Teambuilding & teamtraining

Nieuwe doping ontdekt

Tweede mooie dag Vogezen

Fietsen in de Vogezen

Doseren

Nog 5 weken

Tweesprong

Langs "Wind"molens

Trainen

De tijd gaat dringen!!

Gedwongen rust :-(

De eerste teamtraining

Nog twee maanden

Heel hard gefietst!

De tijd vliegt.

Genieten!!!

Wat een ervaring!

Mijn fiets is gestolen!!!

Wat een weertje de afgelopen dagen!

Goede motor te zware carrosserie.

Holterberg

Voorbereiding

Training Alpe d'HuZes

Regen, regen, regen en nog eens regen

Derde ronde bergtraining indoor

Met zijn allen veranderen we zijn richting ...

Van Hoenderloo naar Amersfoort

Spinningmarathon

Spring is in the air

Het zal toch niet waar zijn.....

Meer dan fietsen

Spinning Marathon

Over doelen stellen gesproken!

Sponsors

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Duurtraining

de eerste 50 km buiten zitten erop

December doel niet gehaald

Gestart met de eerste trainingen

5X

Pijn in het hart

Sauerlandische Geschichten.

Al zenuwachtig? Nee, hoor......

De tijd tikt door

Het onderscheidend vermogen is nog niet opgelost.

Trainen in Limburg.

Het feest der herkenning

De Dutch Mountains,

Twijfels bij de voorbereiding

Gedoe rond de eerste trainingsdag

Rokjesdag en blote witte ongeschoren kuiten....

Wat er zoal ontluikt in het voorjaar

Schaatsclinic.

Eindelijk weer naar buiten!

Kopzorgen

Fiets uit het vet!

Een beetje onderhoud is wel zo prettig

Het duurt maar en het duurt maar...

Eindelijk weer “gaan als de brandweer”

De bagagedrager

Je zult het maar mogen doen.

Afzien

Fietsen en sponsoring en sponsoring en sponsoring....

Brainstormen over sponsoring

De Bikkel uit Brielle, de R.... uit Rotterdam en het Watje uit W.....

Witte wereld

Powerbar

Getekend door de sport

Keuzes maken

Heroïek in de polder

Waar laat je het.

Wat een team!!

De teerling is geworpen

Stokje gevangen

Jammer

Stokje door gegeven

Het wordt weer serieus

Een heuvel te ver voor Marco